De dag van de grote liefde

Het verloopt niet altijd even harmonieus tussen Pierrot en Ophélie, maar vandaag is zo'n dag dat een sterretjessticker verdient, of liever een hartje.

Flarden uit hun gesprek (rond een uur of 10 nog in pyjama en genesteld in hun speelhuisje):

-P: We zijn verliefd vandaag, dan moeten we de hele dag in bed blijven liggen.
-O: Lili wil nog eens kuffelen.
-P: Kijk, zo liggen mama en papa in bed (geen beeld, enkel klank!)
-P: Neenee Lili, als je verliefd bent, dan mag je zoiets niet doen...

Zijn we nu al toe aan de boekjes met voorlichting? Poehpoeh!

Goed heilig man in Senegal

Handig weetje

Senegalese muizen zijn verslingerd aan een bolletje Hollandse Edamer in de muizenval. Pierrot en ik houden nauwgezet de score bij. Alleen al deze week hebben we in huis op die manier vijf muizen gevangen en we hebben nog een dag te gaan voor de week om is. Wie doet ons dat na?

PS: Chocolade van de sint laten ze links liggen en dat tot grote opluchting van de kinderen.

Voetbalmoeders en incidenten

In vergelijking met vorig jaar barst Pierrots voetbalclubje uit zijn voegen. Waar er toen nog op elke speeldag een ploegje van een achttal kinderen wat balletjes stond te trappen op een veel te groot terrein, wordt het speelveld nu in vier verdeeld en evenveel ploegen krijgen er simultaan training. Coach Aldo heeft tijdens de zomervakantie een team Senegalezen als co-coach klaargestoomd en hijzelf superviseert roterend de verschillende leeftijdsgroepen.
Rond het veld en bij de aangrenzende speeltuin is er steeds een aangename ambiance als op een Vlaamse kermis. De meeste moeders brengen naast een voetbalkind ook de rest van hun kroost mee, samen met alle oppassend personeel en wat nog meer aan rollend, rijdend en roterend in de kofferbak past. Zelf gaan ze aan de rand van het speelveld voor morele ondersteuning zorgen (lees: kletsen met andere moeders), terwijl een equipe nanny's met de ukjes in de zandbak rommelt. Heel lieflijk allemaal.
Tot vorige week. Een spraakmakend incident bewoog coach Aldo ertoe enkele drastische maatregelen te treffen. Het zat zo: in Pierrots groep (3&4-jarigen voor de goede verstaander) zit er een truitjestrekker. Het kind beoefent zijn stijl al sinds vorig seizoen en kan het echt niet laten. Zo correct als maar kan, wordt er door moederlief en trainend personeel flink op gereageerd. Wat meer kan je doen, maar het blijkt sterker dan hemzelf. De truitjestrekker had er vorige week weer eens eentje te grazen. De moeder van het slachtoffer had al de hele sessie binnensmonds zitten foeteren, maar toen haar zoons trui een maatje meer werd uitgerekt, kwam alle frustratie naar boven. Luidkeels schreeuwde ze haar eigen zoon in het Frans toe dat hij dat jong maar voor eens en voor altijd goed op zijn kop moest slaan. Het werd muisstil op de Vlaamse kermis.
De truitjestrekker werd uit voorzorg door moederlief het veld afgehaald en de discussie tussen beiden ouders was laaiend...
Coach Aldo kwam en zag en trok zijn conclusies: vanaf deze week staan alle moeders achter het traliewerk ver van het speelveld. Het is onmogelijk te herkennen wie de truitjestrekker nu weer beet heeft. Naast het werkloze toezien is ook de geanimeerde conversatie enigszins stilgevallen. Als resultaat blijven de moeders thuis en trekken de hordes nanny's op met kroost.
Rust en vree, thuis en daarbuiten...

Mannen weten waarom...

Na een vijftal jaar stil observeren van het dagelijkse leven in Dakar, beginnen zich toch wel een aantal patronen duidelijk af te tekenen. Dat dit geen echt vrouwvriendelijke omgeving is, konden de huishoudster en ik onlangs aan den lijve ondervinden.
Vooreerst moet ik u een interpretatie van mijn jarenlange observatie meegeven, namelijk dat hier een soort ladder van respect van toepassing is. Ergens onderaan bengelen huishoudsters en vrouwen van alle werk. Het is de quantité négligeable van de maatschappij, een groep waarop je ongebreideld mag schreeuwen en commanderen. Net daarboven lokaliseer ik de blanke vrouw: een dwaze niksnut die de stromen geld van haar hardwerkende echtgenoot opsoupeert, net goed genoeg om je koopwaar aan het driedubbele van de prijs aan te slijten. Daarboven wordt er een groep vrouwen geplaatst waarvan naarmate de status toeneemt ook de minachtende blik verscherpt en de mercedes waarin gezeten van model verjongt.
Als de twee onderste treden van die ladder in conflict komen met een buurman die alom bekend staat als 'le vieux' (en ook nog uit een eerbiedwaardig religieus broederschap stamt) breekt de hel los.
Le vieux laat al van voor de zomer zijn huis naast ons met enkele etages in de hoogte en breedte uitbreiden. dat we sinds dan al een vijftal handenvol slapeloze nachten achter de rug hebben, kan hem niet echt deren. Dat ik met zijn werknemers had afgesproken dat ze de buitenmuren die grenzen aan onze tuin zouden komen plamuren als onze tuinman een oogje in het zeil kan houden (dus op maandag, woensdag en vrijdag) deed hem steigeren. Eerlijkheidshalve moet gezegd dat ik hen al een paar keer onverrichterzake naar huis had gezonden na het herhaaldelijk aanbellen op dinsdag, donderdag en zaterdag. En net dat deed le vieux alle eerbiedwaardigheid over boord gooien. Al schreeuwend "les blancs, les imbéciles" kwam hij ons poortje zo goed als in elkaar rammen. Omdat het toen erg lelijk werd (hij duwde mij hardhandig de straat op en gaf onze huishoudster een aantal rake klappen), zal ik het verhaal wat inkorten. Sven kwam samen met een Senegalese collega van zijn werk om het een en ander uit te praten. Met zijn drie mannen zouden ze het onder elkaar wel even oplossen. Ikzelf had toen allang mijn rug gekeerd, want de oververhitte man had geen oren naar mijn vrouwenstem. Moraal van dit verhaal? Na anderhalf uur prietpraten, excuseerde de man zich tegenover Sven voor het beledigen van diens vrouw. Alles vergeten en vergeven, je weet wel, mannen onder elkaar...

Als ik die mannen onder elkaar (een groep wachters en tuinmannen uit de buurt) hier gezellig op mijn oprit en stoep zie thee brouwen, moet ik heksentoeren uithalen om bij mijn garage te komen, laat staan de auto eruit te manoeuvreren. Geen gentleman die hoffelijk zijn voeten wat intrekt, zijn kont keert of zijn stoel weghaalt; liever nog laten ze me onder het doorgaande verkeer springen.
Waar ze dan wel weer een handje van weg hebben, is bemoeizucht. Of ik iedereen persoonlijk gegroet heb. Of als ik weer eens gepakt en gezakt uit de supermarkt kom en twee van school terugkerende kinderen veilig het huis moet inloodsen (voor hen gaan de voeten plots wel de lucht in). Dan gebeurt het wel eens dat ik eerst de boodschappen uitlaad en dan pas de kinderen (Lili zit ook steeds nee te schudden als ik haar wil losmaken). Als er dan eentje eigenwijs de opmerking maakt: "Madame, vous avez oublié les enfants dans la voiture.", durf ik al eens slinks uit te halen met een kilo appelen.
Dat ik hier dan in de straat bekend kom te staan als een Xantippe, laat ik genoegzaam over me heen gaan.

Raad het originele nummer...

Pierrot zingt: "Ik ben verliefd op Limonado, Limonado Diparcio."

Tip 1: K3
Tip2:

Neen No Non

Met angst en beven hebben we het zitten afwachten en met toeters en bellen heeft het zich pas na tweeëneenhalf jaar aangekondigd: Ophélies terrible two's. De dag van zijn intrede zullen we niet licht vergeten, daar we het drietalig over ons hoofd kregen uitgestort. "Eet je bordje leeg." "Neen, no, non!"
Dat zo'n kind op die leeftijd een eigen wil krijgt, vanalles zelf wil uitproberen of niet meer feilloos doet wat er gevraagd wordt, is lastig maar tegelijk een deel van het groeien (lees je in de boekjes). Maar dat het ook per se moet gepaard gaan met kattenkwaad van een vervelende strekking, daar wordt nergens met een woord over gerept.
Pierrot zit al een tijdje in zijn print-me-eens-100-kleurplaten-en-dan-kleur-ik-ze-in-een-mum-van-tijd fase. Dus Lili gaat gezellig zitten meedoen. Ze begint poeslief met het tekenen van piepkleine cirkeltjes op een blaadje papier. Ze durft ook wel al eens een prinsesje in te kleuren. Meestal heb ik weinig zin om dit vredige tafereeltje langer dan vijf minuten te aanschouwen, dus ga ik snelsnel even wat anders doen. Zo fout! Bij mijn terugkomst zit enkel nog de ene helft van het vredige tafereeltje te kleuren en de iets minder vredige helft heeft de vlucht genomen een spoor van cirkeltjes achterlatend op kraakwitte muren, nette zittingen van stoelen en elk kussen op de sofa. Uiteindelijk kan ik haar onderscheppen bij de viskom, waar ze driftig vissen op haar potlood staat te spietsen.
Er gaan ook wel goede zaken gepaard met haar leeftijd. Zo kan ze zich bijzonder lang bezighouden met allerlei tasjes. Ze gooit alles wat ze op haar weg tegenkomt in kleine en grotere exemplaren en dan gaat onze baglady in de sofa zitten. Ze neemt het vliegtuig naar Akika, Amika of naar mammie en pappie. Net tijd genoeg om even een mand vuile was in de machine te gooien, en misschien ook nog even te roeren in de pan saus op het fornuis. En dan dringt plots die enge stilte tot me door. Lili zit in een hoekje van de eetkamer, haar mond propvol tictacs (mijn medicijn voor verdrietjes en andere ongelegenheden), een slijmerig spoor druipt van haar kin, in haar ene hand een tube lippenbalsem, in de andere hand de lippenbalsem, gezeten tussen bankkaarten, klantenkaarten en de rest van mijn tasinhoud. Een grijns van hier tot 20 tictacs verder.
We hebben als maatregel Pierrot als waakhond opgeleid. Er heerst tegenwoordig een echt verklikkersregime in ons huis. "Mama, Lili zit in de kast te rommelen!" "Zucht, ik kom", "Mama, Lili giet sap over mijn kleurplaten!" "Zucht, ik kom", "Mama, Lili..." "Zucht, ik kom". Voorlopig werkt het systeem, we zien later wel weer hoe we de klikspaan uit Pierrot verwijderd krijgen.
Trouwens, de laatste keer dat hier een ijzige stilte hing, was het meneer die knipknip druk in de weer was met zijn knipknip schaartje, knipknip, en daar gingen zijn plukjes haar. Terrible four's? Nee, no, non toch, hé...

Halloween

In een vlaag van zinsverbijstering en goede voornemens - rond de periode dat ik er nog in geloofde tijd in overschot te zullen hebben als de kinderen 's ochtends op school zouden zitten - kocht ik een naaimachine aan. Rond diezelfde periode maakte ik mezelf wijs dat er dan ook nog wel een aantal pianolessen en een introductie in de Spaanse taal tussengeschoven zouden kunnen worden. Een trimester verder in het schooljaar heeft me geleerd dat mijn pianovingers ongeoefend blijven, ik geen woord Spaans spreek en de naaimachine slechts een enkele keer de doos uitkomt en dat is rond Halloween. Niks charmanter dan een thuiszittende moeder die naarstig verkleedkleren in elkaar stikt. Tot dusver de romantiek...
In werkelijkheid heeft het me vijf gebroken naalden, een doorstikte wijsvinger en meters verspilde draad opgeleverd, maar de Halloweenkostuums lagen te blinken op de keukentafel: Harry Pottercape, bijpassende punthoed en een zakje om snoep te vergaren.
Na de eerste fitting sprak Pierrots gezicht toverboekdelen. Hij zag zichzelf eerder in een spidermanpak. De commentaren als: 'Zo zullen er waarschijnlijk wel 500 rondlopen, hoe kan ik je dan ooit herkennen in die massa?' hadden weinig impact. Ik kreeg iets meer begrip met: 'Ja maar, je arme moeder kan dat helemaal niet, ik kan alleen maar een beetje rechtdoor stikken...'
In het kort, plots veranderde Pierrot van mening en plots wilde hij het toch wel eens uitproberen. Het geschminkte brilletje deed hem kraken. Ophélie volgde onmiddellijk zijn voorbeeld en dus zitten we dit jaar met twee Harry Potters opgescheept.
De wijk Fenêtre Mermoz (er wonen een behoorlijk aantal Amerikaanse families) werd voor de gelegenheid onderverhuurd aan weerwolven, zombies, dracula's. Pompoenen en een bordje 'Trick or treat' maakte duidelijk aan welke huizen er kon worden aangebeld. Een peloton wachters van Sagam hield bij elke straathoek het verkeer in de gaten. Wederom een feilloze organisatie van de Amerikaanse Ambassade.
Eén van onze twee Harry's lag al een aantal nachten wakker van spanning: hoe zou hij ooit dat zinnetje 'Trick or treat' kunnen memoriseren. Bij het zien dat hij niet als enige voor zo'n voordeur zou belanden, smolt de nerveuze grimas van zijn gezicht. De opkomst was namelijk talrijk. Laat ik u vertellen dat met minstens 10 piraten, hetzelfde aantal heksen, tovenaars, gevleugelden, het driedubbele aan prinsessen en aanverwanten, wat Egyptenaren, van deze som het dubbele aantal begeleidende ouders en een handvol echte griezels geen sprake was van eenzaamheid. Het werd drummen voor de ingang van elk huis.
Net dat handjevol griezels ontnam Ophélie alle moed. Nog niet half aanbeland in de wijk kwam een weerwolf voor haar gesprongen en haar avond bleek om zeep. De hele tocht zat ze trillend op mijn arm 'Wolf komen?'. Ook die van mij leek vermoeiender dan gepland: een kind in de buik, een kind op de arm, een kind in de gaten houden en een man in vergadering met de CEO. Dan maar snoep als zoethoudertjes en speciaal uit USA overgevlogen Halloweensnoepgoed doet wonderen.
Twee goed gevulde Halloweentasjes later werden we verwacht in Club Atlantique om er een vervolg aan te breien: haunted house, vette kost, spelletjes met snoepgoed als prijs en tafelvoetbal. Slotsom: twee Harry's met gekrulde tenen van voldoening.

UN day

De gouden tips werden gewikt en gewogen en we zijn voor de gemakkelijkste oplossing gegaan: de verkleedkoffer met een groter assortiment aan Senegalese outfits dan de kleerkast van een doorsnee Senegalees. Over de jaren heen kon Pierrot na elk verjaardagsfeest zijn collectie verder uitbouwen. Ah, het komt af en toe van pas. Er is op school altijd wel een Senegalese dag of UN day waarop Pierrot een wijde broek aansjort en een nog wijder hemd eroverheen trekt. Tot zijn grote ergernis staat Ophélie luidkeels te lachen tot hij de deur uitgaat: 'palo (haar versie van Pierrot) pyjama, palo pyjama'.
Er waren wel meerdere moeders met dezelfde verkleedkoffer om uit te grabbelen, merkte ik op het schoolplein. En dan zijn er natuurlijk de nationaliteiten waar één ieder met jaloerse blik naar staart: de in prachtige kimono's getooide Japanse meisjes, de eenzame Duitser in lederhosen, een delegatie in voetbalshorts gestoken Brazilianen, zwierige Spaanse flamencodanseressen, een horde wilde cowboys, een handvol Ierse river dancers en heel wat Indische prinsessen.
Er was slechts eentje dat wat bedenkelijk werd aangekeken en toevallig eentje uit Pierrots PK4: een Indisch kindsoldaatje gewapend met revolver en al... En de directeur in zijn discours maar doorbomen over peace, love and understanding.

Gouden tip gevraagd...

Op vrijdag maakt Halloween op school plaats voor het feest van de VN. Om dat wat mooi in te kleden wordt er gevraagd elk kind in traditionele outfit van zijn land te verpakken. Sven en ik hebben ons hoofd het hele weekend gebroken over wat dat dan wel kan zijn voor België. Iemand een idee?
Deze suggesties werden naar de prullenbak verwezen:
-wegens niet haalbaar: gehuld in witte frietzak met een kwak mayonaise
-wegens 'we zijn nu toch echt wel over ons boerencomplex heen': een rood sjaaltje met witte stippen
-wegens te lokaal: een vuile janet of een gilles de binche
Pierrot hoopt zelf dat de gouden tips massaal zullen binnenlopen, want hij is niet zo gelukkig met het idee dat hij maar weer eens zijn Senegalese boubou aan moet (hij is per slot van rekening hier geboren).


En graag had hij van de gelegenheid gebruik gemaakt om u ook even deze vragen voor te leggen. Zijn moeder is 's ochtends nooit echt in de stemming om hem het keren van de wereld uit de doeken te doen.
-Waarom moeten grote mensen altijd samen in hetzelfde bed slapen?
-Waarom hebben vogels vleugels en paarden niet?
-Waarom mag ik nooit chocolademelk drinken bij een boterham met Nutella?
Tja, waarom?

Hoe behaal ik een rijbewijs in Senegal?

Naar aanleiding van de vierde poging van Svens Japanse collega om een rijbewijs te behalen in Dakar (het arme schaap faalde tijdens haar laatste examenrit omdat ze - hoe durft ze - een stopbord had weigeren te negeren) en ook wel naar aanleiding van de aanrijding die ik onlangs had met een car rapide (die met grote snelheid wegens geen remmen het ronde punt kwam opgezoefd, net waar ik me probeerde een weg te banen), is het hoog tijd om de plaatselijke wegcode onder de loep te nemen.
Ik moet toegeven dat het behalen van een rijbewijs ook bij mij niet echt van een leien dakje is gelopen, maar oefening baart kunst en in deze jungle lijk ik met veel foeteren toch mijn plan te kunnen trekken.

Daarom voor allen die nog werken aan het rijbewijs, de regels in een iet of wat grotere notendop.

De uitrusting van uw voertuig
-Test vooreerst uw claxon. Een goed werkende toeter is het halve werk. Het signaal dat u ermee geeft, kan variëren van een kort maar krachtige toet om voetgangers het geïmproviseerde voetpad te laten opspringen; maar het kan evenzeer inhouden: ik ga u nu voorbij. Een repetitie à la tuutuutuutuut gebruikt u best voor het verkeerslicht om uw voorligger erop te wijzen dat het rode licht nu, nee nu, of nu op groen springt. Het aanhoudende getoeter wordt enkel gereserveerd voor een bewegende rouw- of trouwstoet.
-Kijk na of uw grootlichten voldoende bereik hebben. Het aan-uit signaal impliceert uiteenlopend: mag ik over? je mag over! Wat doe je nu, ben je gek? Aan de tegenligger om de interpretatie te maken.
-Ook van belang zijn liefst vier wielen en wat carrosserie, de rest is bijzaak. Zorg dat u nog net kan schakelen van eerste naar tweede, een achterbank is niet noodzakelijk. Een auto wordt geacht te zijn versierd met de essentiële opdruk 'halamdoulilah' en 'serigne huppeldepup', een geurende ananashanger en voor cars rapides komt daarbovenop een sticker van Madonna ten tijde van 'Into the groove'.

De indeling van de openbare weg
De openbare weg is toegankelijk voor alles op vier wielen, drie wielen (gelieve in dat geval niet verder te rijden, maar ter plaatse halt te houden), tweewielers. Hetzelfde geldt voor alles met dat aantal poten en benen, dus paard en kar, ronddwalende kuddes en loslopende mensen.
-De plek met stip van de rijweg is de middenberm, te gebruiken als plasplaats, parkeergarage, de plek om rechtsomkeer te maken, maar bovenal marchandeerplaats. Van zodra een auto stopt, springt zowaar de hele middenberm voor uw voorruit om de meest grote onzin te verkopen: zakdoekjes, wc-verfrissers, ruitenwissers, vieze lapjes om uw auto schoon te vegen, en naargelang het seizoen: plastic kerstbomen versierd en al, ramadan-dadels, opblaasbare badeenden. Draai gerust uw raampje open, doe een beleefdheidspraatje, negotieer over de prijs, maar ga u vooral niet opwinden over de rij wachtenden achter u. Spullen genoeg voor hen.
-Trottoirs worden gereserveerd voor rechtsvoorbijstekenden, potgrond- en plantenverkopers, steengruis en losliggende tegels.

De altijd geldende algemene verkeersregels
-De richtingsaanwijzer: rechtse aanwijzer betekent in het merendeel van de gevallen: nu ga ik linksaf, af en toe duidt het aan: ik ga me nu in een rechtse bocht leggen, soms wordt er bedoeld: ik blijf gewoon rechtdoor gaan, zelden slaat zo'n auto effectief rechtsaf.
Daar de richtingaanwijzer een extra optie aan de wagen is, kan u bij het ontbreken ervan, gerust uw rechterarm uit het raampje gooien (voor zowel rechts en links afslaan).
-De rijrichting: de voordehandliggende richting is ook hier vooruit, maar op een autosnelweg mag u gerust de richting achteruit uitproberen. Een mens vergist zich al eens van afrit.
-Verkeersborden met 'stop' en 'cédez le passage': ga door en zie niet om.
-De belangrijkste vuistregel is: wees aanwezig, eis je plaats op in het verkeer, ook al betekent dat dat een kruispunt uren wordt vastgezet.
-Houd steeds voldoende afstand bij bussen. U zou de achterdeur wel eens in het gezicht gezwaaid kunnen krijgen.

Wat met parkeren?
-In principe heeft u de vrijheid om altijd en overal uw auto achter te laten. De voorkeursplaatsen zijn: voor iemands garagepoort, op de rijweg voor verkeerslichten, op de rijweg tout court, heel begeerd is ook midden op een rond punt.
-Ga u niet in het zweet sleuren bij een panne. U heeft op dat moment al genoeg zorgen. Laat uw auto ter plekke achter, een verkeersdriehoek is facultatief.

Vindt u deze regels overdreven streng? Kan u ze niet meteen allemaal tegelijk in het hoofd prenten? Ziet u de zin ervan niet in? Dan bestaat er voor u een andere oplossing. Het lijkt niet al te moeilijk in Senegal om een rijbewijs te verkrijgen bij een pak waspoeder. Als u er maar de juiste prijs voor betaalt.

Beproevingen in het paradijs

- Dat van de slang en de apppel kennen we al, maar ken je die van de kokosnoot? Ik werd zowaar net niet gestraft voor alle zonden van de wereld, toen een kokosnoot met metaalmoeheid loodzwaar uit een palmboom kwam vallen. Het ding landde op net geen vijf centimeter van mijn linker kleine teen in het gras. De engel Gabriël zal er wel voor iets tussenzitten.
- Pierrot nam alle kleuren van de regenboog aan, toen hij zich in zijn 350ste all inclusive sapje verslikte. Voor hem maar even geen rietjes meer.
- De indiep gekrenkte blik van de vlechtjesdraaier die we elke ochtend moesten trotseren om bij het strand te komen, nadat we ettelijke keren te veel hadden geweigerd om Ophélies haar te laten vlechten.
- De geur en de kleur van de Kellogg's Fruit Loops waar de kinderen bij het ontbijtbuffet gretig naar pakten. Daar gaat een mens zelfs niet zwanger spontaan van kokhalzen. Of zou het dan toch van de oversized Amerikaanse familie zijn geweest die zijn net wakker adem wegspoelde met een emmer fanta.
- De misprijzende uitdrukking op Ophélies gezicht nadat de zoveelste onbekende haar in de wang kneep al schetterend 'how cute' en ze er nog een paar harige natte zoenen achteraan kreeg.

Te gast in het paradijs

Er is blauw en er is lichtblauw, donkerblauw, misschien ook hemelsblauw of koningsblauw, maar dit soort blauw reikt verder dan mijn woordenschat. Bij iedere lichtinval, overdrijvende wolk, uur van de dag werd het blauw een indrukwekkendere schakering van prachtig. De zee in het paradijs is als de slang in Eden: oogverblindend en verstarrend. Een mens zou er blijven naar staren, ware het niet van die andere afleidingen ook te gast in het paradijs.
Meestal wijs ik er de kinderen op om niet schaamteloos met open mond en gefixeerde ogen mensen aan te gapen, maar ook ik kon het af en toe niet helpen. Checken en dubbelchecken om je te vergewissen van zoveel verbijsterends.
Een in kanariegele bikini-omhulde dame komt het strand op flaneren. Haar zonnebril naar de voorlaatste mode zit net niet verborgen onder een breedomrande strooien hoed. Omdat zomaar in bikini rondhuppelen not done is, zit een minirokje in doorzichtig geel gaas om haar middel gebonden. Het motief komt terug in het sjaaltje om haar hoed en de linten van haar knalgele espadrilles. Met het elan van een dame van boven gemiddelde leeftijd zwaait ze haar linkerbeen over de rand van een geprepareerde zeilboot. Madame gaat zowaar een tochtje op zee maken, pijnlijk die peperdure espadrilles in het zoute water.
Tijdens het ontbijt neemt een wat nors kijkende man aan het tafeltje naast ons plaats. Wat weinig flexibel tovert hij uit zijn broekzak én zijn reusachtige vrouw én een pot Nutella. Vrouwlief zou hem dan wel hebben meegetroond naar dit onbeschaafde eiland om urenlang tegen hem te zitten jakkeren, maar geen inboorling zou hem zijn dagelijkse potje smeuige troost kunnen ontnemen. Geef hem maar madame als ontbijt met een vettige laag chocoladepasta.
Omdat de dames aanwezig allemaal wel van het maatje meer waren, hoefde geeneen zich te generen om in fuchsia maatje minder badpak in volle ornaat op de rand van het zwembad te gaan liggen. Euh, kinderen zullen wij dan maar aan het strand gaan zitten?
Waar de overgetatoueerde, -gebronzeerde, -geëpileerde jongeman van achter in de zestig de eerste dag bij het zwembad er nog vanuitging dat hij tussen dit en het middaguur zijn eerste rondborstige blonde jonge blaadje wel zou hebben binnengedaan, gingen dag twee drie en vier er steeds grimmiger voor hem uitzien. Tot dag vijf bij hem alle geloof in het paradijs had ontnomen.
En dan had je die eenzame vrouw met twee bloedjes van kinderen die ochtend, middag en avond stond rond te draven om hen het leven zo aangenaam mogelijk te maken omdat haar man - de enige reden waarom ze ooit in het paradijs was terechtgekomen, was diezelfde man die er zijn jaarlijkse bijeenkomst van de CG on ECCD had (laat ik u de volledige titel besparen en mezelf het typwerk) - vanaf hun ontbijt tot ver na hun bedtijd zat te vergaderen.

Maar wat ieder denkt, laat ons volledig koud, net zoals de zee, die onder het zien van zoveel te gast ongestoord bleef voortblauwen.

Couleur locale

The Blue Lagoon revisited

Van het mooiste blauw zover het oog reikt.


Romantiek bij de waterkant.


En als het zeeblauw verveelt, dan maar zwembadblauw voor Lili de waternimf en Pierrot de water- euhm -vlieg.


Een drankje op tijd en stond, want in het paradijs opent een armband de deur naar alle lekkers.


Ieieie, te veel plaatselijke rum brengt kopzorgen.


De uitweg...

Op vakantie naar Antigua...

... om te ontstressen van de reis ernaartoe:

- Dakar - New York: 8.15 uur vliegen
- New York - San Juan (Puerto Rico): 3.55 uur vliegen
- San Juan - Antigua: 1.25 uur vliegen

En dan hebben we het nog niet over het onmogelijke nachtelijke vertrekuur, alle wachttijden en tijdsverschillen, maar dit wordt de beloning...


foto www.concierge.com

Go Jaguars Go

Voor ons, nuchtere Belgen worden frasen als 'l'union fait la force', 'one nation, one family' of 'één voor allen, allen voor één' hoogstens geassocieerd met veldslagen uit ver vervlogen tijden. Op de internationale school in Dakar blijkt het een dagdagelijkse realiteit.
We deden er als diezelfde nuchtere Belgen nogal lacherig over toen de directeur ons tijdens de openingsceremonie aansprak met strijdkreten als "Welcome to our big ISD family, where every member is unique". Toen dachten we nog dat er wel wat meer nodig zou zijn om ons over de streep van schroom te trekken.
En zie, een maand later staat Pierrot trots getooid in zijn zwarte t-shirt met gele ISD Jaguars opdruk 'preschool 4, huphuphup' te scanderen. We maken inderdaad eindelijk deel uit van de exclusieve familie waar kinderen centraal staan, waar elke ochtend bij het oprijden van de parking ieder familielid persoonlijk gegroet wordt door het triumviraat van directeurs, waar we bekend zijn als Pierrot's mom and dad, waar er om de verveling tegen te gaan om ieder weekend wel wat wordt georganiseerd.
Vrijdag was er bijvoorbeeld een potluck diner om de activiteiten van het oudercomité te belichten. Zoals het de leden van een hechte familie betaamd, stonden wij op post met een gerecht 'to share'. Naar de omvang van de school geschat, was de opkomst aan de magere kant, maar de Japanse tak van de familie was voltallig. De avond werd zodoende omgetoverd in sushi heaven.
Enkel een uitstap naar het toilet deed wat koude rillingen over mijn rug lopen. Het wordt nog even wennen aan de alom tegenwoordige slogans als "Today we mould the leaders of tomorrow", "Respect above all", "Never look away". Ik denk dat ik in het vervolg bij het voorbijlopen ervan toch maar even de andere kant opkijk.

Over de ezel en de steen ... en €60 armer

Vorige week vlak voor het einde van ramadan heb ik me schaamtelijk laten gaan als de eerste de beste naïeve toerist. Ik was zozeer van mijn melk dat het me meer dan een week kostte om het op papier te krijgen.
Laat ik eerst uitgebreid de omstandigheden en details schetsen om mijn status weer wat op te krikken tot doorgewinterde wereldburger. Vorige vrijdag voor het geven van mijn eerste knutselles, kreeg ik er op de valreep nog een extra deelnemer bij. Rond een uur of half drie liepen Pierrot en ik nog snel even om wat klei in de boekenwinkel om de hoek. Omdat ik me meende te herinneren dat de openingstijden tijdens de vastenperiode licht waren aangepast, vond ik het verwonderlijk dat klanten op dit uur nog op de trappen bij een gesloten deur zaten te wachten. Tot er een man vanuit het depot van de winkel kwam en het probleem kwam ophelderen. Hij nam me zonder dat ik het zelf in het oog had even apart en verklaarde dat er problemen met de kassa waren. Hij zwaaide met een sleutelbos, de winkel zou pas opengaan als hij dat probleem had verholpen. Pierrot en ik zitten er allang niet meer over te zeuren als we alweer eens moeten wachten. Dan gaan we ook geduldig op de trappen zitten, net als ieder ander. De man echter had mijn hulp nodig. Met duizend woorden maar zonder inhoud, zo leek voor mij, ratelde hij over geld in de kassa, geld uit de kassa, een bestelling voor de personeelsleden, ophalen bij een boetiekje. Bon, ik heb al vaker voor communicatiestoornissen in het Frans gestaan, deze kon er ook wel bij. We zouden wel even naar dat boetiekje meelopen.
Tot hier het opkrikken en nu gaat het enkel nog bergaf... Eindelijk bij het boetiekje aangekomen - zelfs Pierrot merkte op dat we er ondertussen al een aantal waren voorbijgelopen - verstond ik wel wat hij zei. Of ik niet even 10000 kon voorschieten in één biljet, want deze man aanvaardde geen briefjes van 5000. Er zouden valse in de omloop zijn. We waren nu al zo ver, dus ok. Ik had mijn portemonnee nog maar half open of hij grabbelde er gelijk 4 briefjes van 10000 uit. Of ik er nog meer had? De boekhandel zou me prompt terugbetalen. Op mijn nogal verontwaardigde reactie, repliceerde hij gepikeerd. Blanken moeten niet altijd denken dat er fraude mee gemoeid is. Kortom en bergafwaarts, hij ging het boetiekje binnen, stond wat te prullen, kwam naar buiten. Alweer ik was in de fout gegaan, ik had me laten zien en de uitbater had onmiddellijk de prijs van zijn goederen de hoogte ingeschoten. Het bleef allemaal even mysterieus voor me. Welke goederen?
Hij nam ons mee naar een ander boetiekje en met geen stok kon ik mijn geld terugkrijgen. Het gerinkel van zijn sleutelbos bracht ook bij ons verheldering. Toen was hij allang gaan vliegen.
Zalig de langzamen van geest!

Allemaal beestjes

Ik heb mezelf er al meerdere keren op betrapt dat me een panische angst overvalt bij het zien van kruimels en etensresten. Het regiment uit het niets toesnellende mieren zal er waarschijnlijk wel voor iets tussenzitten. Alhoewel ik mezelf niet tot de categorie van smetvrezenden durf te rekenen, leun ik er op zulke momenten toch sterk tegen aan.
Het begon allemaal toen Pierrot werd geboren. In het begin was er niks meer dan wat melk die zijn kin afdreupte, maar toen de fruit- en groenteprakjes geïntroduceerd werden, was het hek van de dam. Als een overijverige moeder stond ik steeds zijn mondhoeken schoon te vegen uit angst voor mieren met last van kannibalisme. Bij zijn kinderstoel prijkte een mand gevuld met gastendoekjes die naargelang het soort gepruts nat of droog gebruikt konden worden. Het ukje was nog maar halweg zijn braspartij en ik stond al met blik en stoffer in de aanslag, een doekje om zijn stoel en tafelblad schoon te vegen. Steeds paraat om de lijkenpikkers een stap voor te zijn.
Het maniakale gepoets verscheen pas toen Ophélie aan haar eerste vaste voedsel toe was. Terwijl Pierrot gedwee zelf kruimeltjes uit zijn bord zat te plukken, liet zijn zus vallen, strooien en glijden waar het niet gaan kan. Ze gaat er prat op om binnenkort vuile mon en zijn vieze gasten te gaan vervoegen. Uit noodzaak hebben we er al een wasteiltje bijgesleurd om mevrouw na het eten miervrij te poetsen.
De volgende stap in het proces, nadat we haar bed vol mieren vonden, is het trimmen van haar lange lokken. Het zal het Nutellavrij houden van haar haar er een pak gemakkelijker op maken...



Ophélie met snor en augurk

Liefde is ...

... elkaar Gentse waterzooi voeren. Starring Lady en de Vagebond.

Terug naar school

De eerste schoolweek zit erop en je zou denken dat de routine dan alweer mooi ronddraait. Niets is minder waar. Een paar leden van het gezin ondervinden drastische aanpassingsverschijnselen. Er vloeiden afgelopen week meer tranen dan water door de plaatselijke tunnels.
Pierrot stapte op maandag nochtans vol spanning zijn nieuwe klas binnen. Naar eigen zeggen maakte hij na een kwartier al twee nieuwe vrienden. Een vlotter begin kan niet. Was het nu net niet van 'die witte', zoals hij de assistente van zijn juf noemt. Zelfs moeder heeft wat last met de rijzige grijzende stiff-upperlip pratende Engelse dame die nu net elke keer als Pierrot een traantje dreigt te plengen, te hulp komt snellen. Water op een hete plaat.
Voor Ophélie is school 'niet leuk', tout court. Veel liever wil ze bij mama blijven en om dat te verkrijgen, huilt ze haar hart uit haar lijf. En als mama haar dan eindelijk komt ophalen, snikt ze nog het hele eind naar huis na. Je weet maar nooit wat het effect daarvan op moeders is.
En ook ik vertoon drastische aanpassingsverschijnselen. Het vroege opstaan hangt in de kleren, het goochelen met tijd nog meer. Rond een uur of 8 heb ik mijn wagen volgeladen met schoolgaande kinderen en werkende echtgenoten. Tegen 9.30 rijd ik met een lege laadbak de garage in. Is het goed en wel 11.30? Het hele lied begint van voorafaan.
Iemand verwonderd dat we op zondagavond met zijn allen zitten te pruillippen dat het weekend voorbijvloog?

De paadjes worden nat

Geen wonder dat men hier slechts één woord heeft voor regen. Het komt ook nooit anders dan met bakken uit de lucht vallen (als het al een keer wil vallen). De stevige windstoten als intro, een dreigende lucht overladen met donder, bliksemschichten, pijpenstelen als intermezzo en een broeierige zon alsof ze nooit is weggeweest als orgelpunt. Het orkest lijkt iedere keer weer feilloos gedirigeerd.
Gek hoe alleen de lokale overheid steeds wordt verrast door dit voorspelbare scenario. Hoe gewaarschuwd kan een man zijn: het regenseizoen loopt van augustus tot, nu ja, diezelfde maand augustus. En toch. Geen enkel gootje werd getrokken, geen zand geruimd, geen afwatering.
Al na de eerste plensbui gutsen grote golven modder Dakar onder. Het asfalt wordt omhooggestuwd door water dat geen kant op weet. In dit seizoen is het niet eens een slecht idee te hebben geïnvesteerd in een hogere 4x4. Dezer dagen komt het water de huizen in de duurste wijk van Dakar tot aan de lippen. De hoofdweg staat er kniehoog onder water. Pierrot kreeg natte voeten toen we er met de auto doorheen zwommen. Afvoerputjes van bad en lavabo maken sputterend gorgelgeluiden en viesgeurend regenwater komt plots bovenborrelen. Uit alle kieren en gaten golft water binnen. Balkons hellen de verkeerde kant op, bij het hoogstgelegen punt zitten afwatergaten. Water zal en moet in huis vloeien.
Zodoende werden we zeeziek vanochtend toen we onze benen over de bedrand gooiden: enkelhoog in water. Schip ahoy.


De gloednieuwe tunnels op de Corniche kunnen het water niet slikken. Is dat daar een auto die kopje onder gaat?

Karretje dit karretje dat

Dat de kinderen iedere keer als ze in België vertoeven een halve cultuurshock ondergaan, doet geen mond openvallen. Als ze hier terugkomen wordt de schok des te groter, want de wereld is er niet zoals ze tijdens de vakantie ingelepeld hebben gekregen.
Een week in Volkegem betekent op dinsdag dingdongdeine. Ophélie rent naar de voordeur: de grrroentekoarrr, de grrroentekoarrr. Op woensdag: schune vessche mosselen, zoeten bakharing, ingelegde rog, ingelegde paling, makreel, schelvis met of zonder mayonaise. Ophélie rent naar de voordeur: de vessskoarrr, de vessskoarrr. Op donderdag geruisloos, maar niet onopgemerkt, Ophélie rent naar de voordeur: de vuilniskoarrr, de vuilniskoarrr. En alle zonnige dagen daartussenin: Mr Sandman, pingpingpingpong. Ophélie rent naar de voordeur: de ijskoarrr, de ijskoarrr.
Terug van weg gaat het leven ook voor haar zijn normale gang. Op dinsdag tuutuut... de grrroentekoarrr. Neenee, zeg ik dan, een taxi. Op woensdag tuutuut... de vessskoarrr. Neenee, zeg ik alweer, een taxi. Op donderdag tuutuut... de ijskoarrr. Neenee, zeg ik nogmaals, een taxi. Op vrijdag tuutuut... een taxi? Neenee, zeg ik, de vuilkoarrr.

Goeie redenen om de verhuismaatschappij te bellen...

... of een vakantie in Europa te boeken.

- Je staat bij een lokale boetiek (4 planken en een dak, waar zowat alles te krijgen is, het mag alleen niet ontmoedigen dat het vanonder een laag stof en vijf dooie kakkerlakken wordt gegrabbeld) al zo'n 10 minuten op je beurt te wachten en plots stopt er een dikke Mercedes, net te jong voor een oldtimer en te deukerig voor respect. Een dame met enorme boubou of een enorme dame met boubou gooit het portier open, een geur van patchouli komt de boetiek binnenwaaien terwijl madame van achteraan in de rij haar bestelling naar de toonbank slingert. De winkelbediende laat letterlijk alles vallen waar hij voorheen op geconcentreerd was en schiet madame te hulp. En hoe durft ze dan nog eens tien minuten lang staan discussiëren over 5 centiemen.
- De zoveelste receptie waarop uit beleefdheid aan je wordt gevraagd waarom je ook al weer in Dakar bent verzeild geraakt. Van zodra het duidelijk wordt dat je er bent omwille van een werkende partner, stokt het gesprek en keren de ruggen.
- De tientallen die dagelijks aan de deurbel hangen om zeep te verkopen, garnalen te verpatsen, mijn tuin om te spitten, mijn geld te investeren, de bonne te vervangen, mijn kinderen te adopteren, verliefd zijn op het getingeling of zich ruwweg vergissen van deurbel.
- De eindeloze afspraken waarop men te laat komt, niet komt, de volgende dag komt en dat allemaal met de eeuwige glimlach en een paar onschuldige ogen.
- De met zelfmoordneigingen overladen telefoonkaartverkopers die dagelijks voor mijn auto springen om zo'n ding te verkopen want vandaag, mevrouw, is het promotion, mevrouw en u doet de koop van uw leven, mevrouw. En als ik dan uit pure ergernis wat zit te mompelen dat ik een abonnement heb, meneer, en wat ik dan wel moet met zo'n telefoonkaart, meneer, in mijn mond stoppen misschien, meneer, zouden mijn oren dan ook gaan rinkelen, meneer?
- Het hele regiment Senegalezen dat vindt zich aan mij te moeten verrijken door exuberante prijzen te vragen en verwacht dat ik dan ook nog wat zal negotiëren, alsof ik niks anders om handen heb. Ik wil de regels van dat spel maar niet snappen.
- Sven die op vrijdagavond van zijn werk komt, net één voet over de drempel heeft en met zoetgevooisde stem blèret: "Ja, sorry hoor, maar ik zal dit weekend wel nog een paar uurtjes moeten werken..."
- En laat ik het een andere keer wat uitgebreider of verkeer hebben.

Oh dierbaar België, here we come...



PS: Sven vraagt of hij daar enige frustratie smaakt.

Wat bedoel je?

Pierrot met zijn ogen vol voorpret: "Vanaf nu mogen jullie mijn onderbroek niet meer zien, want er zit iets heel 'special' in."
"???"

Halleluja, het regent!

Ooit nog betekende regen alweer eens regen: de ongenode gast op elk Belgisch tuinfeest, de grijsmakende humeurige spelbreker, de norskijkende, kleurloze nattigheid, de al te vaak aanwezige, de reden waarom de zomervakantie in ons thuisland meer dan eens in het water is gevallen...
Maar in Senegal dan... Net voor het naar bed gaan, stond ik gisterenavond mechanisch mijn tanden te poetsen. Op dat moment van de dag is de ene helft van mijn brein al langzaam ingeslapen en ik kom enkel nog tot acties die de andere helft in zijn eentje aankan. Het centrum van alertheid moet nu net in dat deel van het brein zijn opgeslagen, want de dikke regendruppels die tegen het hete beton plensten zijn me niet ontgaan. Sven heeft het ook geweten, zijn beide hersenhelften werden vermoedelijk door mijn vreugdekreet opgeschrikt. Ik weet niet waar het vandaan komt, maar sinds Afrika raak ik in extase van de geurmengeling van regendruppels op heet beton, verwaterd stof en natte hitte (net als de geur van versgemaaid Belgisch gras op een zomerse dag, trouwens). Ik kan het dan ook niet laten om snel even naar beneden te rennen om aan de achterdeur die uitgeeft op een betonnen koer te staan snuffelen. Tegen de tijd echter dat ik daar aankwam (mijn andere hersenhelft heeft het iets moeilijker met het afdalen van trappen, maar dat kan ook hebben gelegen aan het feit dat ik mijn contactlenzen al uit had), was de laatste druppel al uit de wolken geperst. Hoedanook, als dit niet de aankondiging is van het regenseizoen, is het vast een voorteken van de verschroeiende temperaturen. Er bestaan nog zekerheden in deze wereld.

Temperatuur: 29°C
Relatieve vochtigheid: 70%
Kans op regen: 0%

Pierrot's party-zoo

Na het zoveelste verjaardagsfeest deze lente zouden we nu min of meer pro's moeten zijn. Pierrots vierde verjaardag was dan ook een fluitje van een cent om te organiseren. (Je zou Sven en ik net nog voor de tv hebben moeten zien hangen, twee verlepte huiskamerplanten zien er frisser uit.)
En om te toon van de verkiezingen met lijstjes verder te zetten:

-thema, aankleding, outfits, jarige: check













-gasten: check













-entertainment: check





-hapjes en drank: check













-treasure hunt: check


-verjaardagstaart met kaarsjes: check







-partybags uitdelen: damn, staan nog te blinken in de eetkamer...

Popenguine

Pinkstermaandag betekent voor de christenen in Dakar en omstreken het toppunt van Mariaverering. Er staat een voettocht Dakar - Popenguine op het menu van het kaliber naar Halle. Elke rechtgeaarde trekt zijn stapslippers aan, klaar om de strijd aan te binden met zand, stof, hitte en blaren. Volgens Aline zou de maagd Maria ooit in Popenguine zijn verschenen. Ze weet haar plekjes wel uit te kiezen, witte zandstranden, aangename zeebries, wuivende palmbomen. Maar dat verschijnen, dat doet ze wel vaker in Senegal, nog volgens Aline. In Popenguine echter moet het iets speciaals geweest zijn, alleen was ze nu net vergeten wat voor speciaals. Een mens leert wat bij zo tijdens het praten over koetjes en kalfjes.
Ook Aline gaat zoals elk jaar op bedevaart om er te bidden en om bedeltjes voor Ophélie te kopen. Heet als het deze tijd van het jaar is, overlaad ik haar met wijze raad. Trek goeie schoenen aan, vertrek voor alle hitte, neem genoeg drinkwater mee, ... Ze staart me wat beduusd aan alsof ik niet weet waarover ik het heb (en dat is ook zo). "Oui, Madame, bien entendu et je prend la voiture."

Lot, Dieter en Axelle op bezoek vervolgd

huis-, tuin-, en keukengeheimen: