Goeie redenen om de verhuismaatschappij te bellen...

... of een vakantie in Europa te boeken.

- Je staat bij een lokale boetiek (4 planken en een dak, waar zowat alles te krijgen is, het mag alleen niet ontmoedigen dat het vanonder een laag stof en vijf dooie kakkerlakken wordt gegrabbeld) al zo'n 10 minuten op je beurt te wachten en plots stopt er een dikke Mercedes, net te jong voor een oldtimer en te deukerig voor respect. Een dame met enorme boubou of een enorme dame met boubou gooit het portier open, een geur van patchouli komt de boetiek binnenwaaien terwijl madame van achteraan in de rij haar bestelling naar de toonbank slingert. De winkelbediende laat letterlijk alles vallen waar hij voorheen op geconcentreerd was en schiet madame te hulp. En hoe durft ze dan nog eens tien minuten lang staan discussiëren over 5 centiemen.
- De zoveelste receptie waarop uit beleefdheid aan je wordt gevraagd waarom je ook al weer in Dakar bent verzeild geraakt. Van zodra het duidelijk wordt dat je er bent omwille van een werkende partner, stokt het gesprek en keren de ruggen.
- De tientallen die dagelijks aan de deurbel hangen om zeep te verkopen, garnalen te verpatsen, mijn tuin om te spitten, mijn geld te investeren, de bonne te vervangen, mijn kinderen te adopteren, verliefd zijn op het getingeling of zich ruwweg vergissen van deurbel.
- De eindeloze afspraken waarop men te laat komt, niet komt, de volgende dag komt en dat allemaal met de eeuwige glimlach en een paar onschuldige ogen.
- De met zelfmoordneigingen overladen telefoonkaartverkopers die dagelijks voor mijn auto springen om zo'n ding te verkopen want vandaag, mevrouw, is het promotion, mevrouw en u doet de koop van uw leven, mevrouw. En als ik dan uit pure ergernis wat zit te mompelen dat ik een abonnement heb, meneer, en wat ik dan wel moet met zo'n telefoonkaart, meneer, in mijn mond stoppen misschien, meneer, zouden mijn oren dan ook gaan rinkelen, meneer?
- Het hele regiment Senegalezen dat vindt zich aan mij te moeten verrijken door exuberante prijzen te vragen en verwacht dat ik dan ook nog wat zal negotiëren, alsof ik niks anders om handen heb. Ik wil de regels van dat spel maar niet snappen.
- Sven die op vrijdagavond van zijn werk komt, net één voet over de drempel heeft en met zoetgevooisde stem blèret: "Ja, sorry hoor, maar ik zal dit weekend wel nog een paar uurtjes moeten werken..."
- En laat ik het een andere keer wat uitgebreider of verkeer hebben.

Oh dierbaar België, here we come...



PS: Sven vraagt of hij daar enige frustratie smaakt.

Wat bedoel je?

Pierrot met zijn ogen vol voorpret: "Vanaf nu mogen jullie mijn onderbroek niet meer zien, want er zit iets heel 'special' in."
"???"

Halleluja, het regent!

Ooit nog betekende regen alweer eens regen: de ongenode gast op elk Belgisch tuinfeest, de grijsmakende humeurige spelbreker, de norskijkende, kleurloze nattigheid, de al te vaak aanwezige, de reden waarom de zomervakantie in ons thuisland meer dan eens in het water is gevallen...
Maar in Senegal dan... Net voor het naar bed gaan, stond ik gisterenavond mechanisch mijn tanden te poetsen. Op dat moment van de dag is de ene helft van mijn brein al langzaam ingeslapen en ik kom enkel nog tot acties die de andere helft in zijn eentje aankan. Het centrum van alertheid moet nu net in dat deel van het brein zijn opgeslagen, want de dikke regendruppels die tegen het hete beton plensten zijn me niet ontgaan. Sven heeft het ook geweten, zijn beide hersenhelften werden vermoedelijk door mijn vreugdekreet opgeschrikt. Ik weet niet waar het vandaan komt, maar sinds Afrika raak ik in extase van de geurmengeling van regendruppels op heet beton, verwaterd stof en natte hitte (net als de geur van versgemaaid Belgisch gras op een zomerse dag, trouwens). Ik kan het dan ook niet laten om snel even naar beneden te rennen om aan de achterdeur die uitgeeft op een betonnen koer te staan snuffelen. Tegen de tijd echter dat ik daar aankwam (mijn andere hersenhelft heeft het iets moeilijker met het afdalen van trappen, maar dat kan ook hebben gelegen aan het feit dat ik mijn contactlenzen al uit had), was de laatste druppel al uit de wolken geperst. Hoedanook, als dit niet de aankondiging is van het regenseizoen, is het vast een voorteken van de verschroeiende temperaturen. Er bestaan nog zekerheden in deze wereld.

Temperatuur: 29°C
Relatieve vochtigheid: 70%
Kans op regen: 0%

Pierrot's party-zoo

Na het zoveelste verjaardagsfeest deze lente zouden we nu min of meer pro's moeten zijn. Pierrots vierde verjaardag was dan ook een fluitje van een cent om te organiseren. (Je zou Sven en ik net nog voor de tv hebben moeten zien hangen, twee verlepte huiskamerplanten zien er frisser uit.)
En om te toon van de verkiezingen met lijstjes verder te zetten:

-thema, aankleding, outfits, jarige: check













-gasten: check













-entertainment: check





-hapjes en drank: check













-treasure hunt: check


-verjaardagstaart met kaarsjes: check







-partybags uitdelen: damn, staan nog te blinken in de eetkamer...

Popenguine

Pinkstermaandag betekent voor de christenen in Dakar en omstreken het toppunt van Mariaverering. Er staat een voettocht Dakar - Popenguine op het menu van het kaliber naar Halle. Elke rechtgeaarde trekt zijn stapslippers aan, klaar om de strijd aan te binden met zand, stof, hitte en blaren. Volgens Aline zou de maagd Maria ooit in Popenguine zijn verschenen. Ze weet haar plekjes wel uit te kiezen, witte zandstranden, aangename zeebries, wuivende palmbomen. Maar dat verschijnen, dat doet ze wel vaker in Senegal, nog volgens Aline. In Popenguine echter moet het iets speciaals geweest zijn, alleen was ze nu net vergeten wat voor speciaals. Een mens leert wat bij zo tijdens het praten over koetjes en kalfjes.
Ook Aline gaat zoals elk jaar op bedevaart om er te bidden en om bedeltjes voor Ophélie te kopen. Heet als het deze tijd van het jaar is, overlaad ik haar met wijze raad. Trek goeie schoenen aan, vertrek voor alle hitte, neem genoeg drinkwater mee, ... Ze staart me wat beduusd aan alsof ik niet weet waarover ik het heb (en dat is ook zo). "Oui, Madame, bien entendu et je prend la voiture."