Voetbalmoeders en incidenten

In vergelijking met vorig jaar barst Pierrots voetbalclubje uit zijn voegen. Waar er toen nog op elke speeldag een ploegje van een achttal kinderen wat balletjes stond te trappen op een veel te groot terrein, wordt het speelveld nu in vier verdeeld en evenveel ploegen krijgen er simultaan training. Coach Aldo heeft tijdens de zomervakantie een team Senegalezen als co-coach klaargestoomd en hijzelf superviseert roterend de verschillende leeftijdsgroepen.
Rond het veld en bij de aangrenzende speeltuin is er steeds een aangename ambiance als op een Vlaamse kermis. De meeste moeders brengen naast een voetbalkind ook de rest van hun kroost mee, samen met alle oppassend personeel en wat nog meer aan rollend, rijdend en roterend in de kofferbak past. Zelf gaan ze aan de rand van het speelveld voor morele ondersteuning zorgen (lees: kletsen met andere moeders), terwijl een equipe nanny's met de ukjes in de zandbak rommelt. Heel lieflijk allemaal.
Tot vorige week. Een spraakmakend incident bewoog coach Aldo ertoe enkele drastische maatregelen te treffen. Het zat zo: in Pierrots groep (3&4-jarigen voor de goede verstaander) zit er een truitjestrekker. Het kind beoefent zijn stijl al sinds vorig seizoen en kan het echt niet laten. Zo correct als maar kan, wordt er door moederlief en trainend personeel flink op gereageerd. Wat meer kan je doen, maar het blijkt sterker dan hemzelf. De truitjestrekker had er vorige week weer eens eentje te grazen. De moeder van het slachtoffer had al de hele sessie binnensmonds zitten foeteren, maar toen haar zoons trui een maatje meer werd uitgerekt, kwam alle frustratie naar boven. Luidkeels schreeuwde ze haar eigen zoon in het Frans toe dat hij dat jong maar voor eens en voor altijd goed op zijn kop moest slaan. Het werd muisstil op de Vlaamse kermis.
De truitjestrekker werd uit voorzorg door moederlief het veld afgehaald en de discussie tussen beiden ouders was laaiend...
Coach Aldo kwam en zag en trok zijn conclusies: vanaf deze week staan alle moeders achter het traliewerk ver van het speelveld. Het is onmogelijk te herkennen wie de truitjestrekker nu weer beet heeft. Naast het werkloze toezien is ook de geanimeerde conversatie enigszins stilgevallen. Als resultaat blijven de moeders thuis en trekken de hordes nanny's op met kroost.
Rust en vree, thuis en daarbuiten...

Mannen weten waarom...

Na een vijftal jaar stil observeren van het dagelijkse leven in Dakar, beginnen zich toch wel een aantal patronen duidelijk af te tekenen. Dat dit geen echt vrouwvriendelijke omgeving is, konden de huishoudster en ik onlangs aan den lijve ondervinden.
Vooreerst moet ik u een interpretatie van mijn jarenlange observatie meegeven, namelijk dat hier een soort ladder van respect van toepassing is. Ergens onderaan bengelen huishoudsters en vrouwen van alle werk. Het is de quantité négligeable van de maatschappij, een groep waarop je ongebreideld mag schreeuwen en commanderen. Net daarboven lokaliseer ik de blanke vrouw: een dwaze niksnut die de stromen geld van haar hardwerkende echtgenoot opsoupeert, net goed genoeg om je koopwaar aan het driedubbele van de prijs aan te slijten. Daarboven wordt er een groep vrouwen geplaatst waarvan naarmate de status toeneemt ook de minachtende blik verscherpt en de mercedes waarin gezeten van model verjongt.
Als de twee onderste treden van die ladder in conflict komen met een buurman die alom bekend staat als 'le vieux' (en ook nog uit een eerbiedwaardig religieus broederschap stamt) breekt de hel los.
Le vieux laat al van voor de zomer zijn huis naast ons met enkele etages in de hoogte en breedte uitbreiden. dat we sinds dan al een vijftal handenvol slapeloze nachten achter de rug hebben, kan hem niet echt deren. Dat ik met zijn werknemers had afgesproken dat ze de buitenmuren die grenzen aan onze tuin zouden komen plamuren als onze tuinman een oogje in het zeil kan houden (dus op maandag, woensdag en vrijdag) deed hem steigeren. Eerlijkheidshalve moet gezegd dat ik hen al een paar keer onverrichterzake naar huis had gezonden na het herhaaldelijk aanbellen op dinsdag, donderdag en zaterdag. En net dat deed le vieux alle eerbiedwaardigheid over boord gooien. Al schreeuwend "les blancs, les imbéciles" kwam hij ons poortje zo goed als in elkaar rammen. Omdat het toen erg lelijk werd (hij duwde mij hardhandig de straat op en gaf onze huishoudster een aantal rake klappen), zal ik het verhaal wat inkorten. Sven kwam samen met een Senegalese collega van zijn werk om het een en ander uit te praten. Met zijn drie mannen zouden ze het onder elkaar wel even oplossen. Ikzelf had toen allang mijn rug gekeerd, want de oververhitte man had geen oren naar mijn vrouwenstem. Moraal van dit verhaal? Na anderhalf uur prietpraten, excuseerde de man zich tegenover Sven voor het beledigen van diens vrouw. Alles vergeten en vergeven, je weet wel, mannen onder elkaar...

Als ik die mannen onder elkaar (een groep wachters en tuinmannen uit de buurt) hier gezellig op mijn oprit en stoep zie thee brouwen, moet ik heksentoeren uithalen om bij mijn garage te komen, laat staan de auto eruit te manoeuvreren. Geen gentleman die hoffelijk zijn voeten wat intrekt, zijn kont keert of zijn stoel weghaalt; liever nog laten ze me onder het doorgaande verkeer springen.
Waar ze dan wel weer een handje van weg hebben, is bemoeizucht. Of ik iedereen persoonlijk gegroet heb. Of als ik weer eens gepakt en gezakt uit de supermarkt kom en twee van school terugkerende kinderen veilig het huis moet inloodsen (voor hen gaan de voeten plots wel de lucht in). Dan gebeurt het wel eens dat ik eerst de boodschappen uitlaad en dan pas de kinderen (Lili zit ook steeds nee te schudden als ik haar wil losmaken). Als er dan eentje eigenwijs de opmerking maakt: "Madame, vous avez oublié les enfants dans la voiture.", durf ik al eens slinks uit te halen met een kilo appelen.
Dat ik hier dan in de straat bekend kom te staan als een Xantippe, laat ik genoegzaam over me heen gaan.

Raad het originele nummer...

Pierrot zingt: "Ik ben verliefd op Limonado, Limonado Diparcio."

Tip 1: K3
Tip2:

Neen No Non

Met angst en beven hebben we het zitten afwachten en met toeters en bellen heeft het zich pas na tweeëneenhalf jaar aangekondigd: Ophélies terrible two's. De dag van zijn intrede zullen we niet licht vergeten, daar we het drietalig over ons hoofd kregen uitgestort. "Eet je bordje leeg." "Neen, no, non!"
Dat zo'n kind op die leeftijd een eigen wil krijgt, vanalles zelf wil uitproberen of niet meer feilloos doet wat er gevraagd wordt, is lastig maar tegelijk een deel van het groeien (lees je in de boekjes). Maar dat het ook per se moet gepaard gaan met kattenkwaad van een vervelende strekking, daar wordt nergens met een woord over gerept.
Pierrot zit al een tijdje in zijn print-me-eens-100-kleurplaten-en-dan-kleur-ik-ze-in-een-mum-van-tijd fase. Dus Lili gaat gezellig zitten meedoen. Ze begint poeslief met het tekenen van piepkleine cirkeltjes op een blaadje papier. Ze durft ook wel al eens een prinsesje in te kleuren. Meestal heb ik weinig zin om dit vredige tafereeltje langer dan vijf minuten te aanschouwen, dus ga ik snelsnel even wat anders doen. Zo fout! Bij mijn terugkomst zit enkel nog de ene helft van het vredige tafereeltje te kleuren en de iets minder vredige helft heeft de vlucht genomen een spoor van cirkeltjes achterlatend op kraakwitte muren, nette zittingen van stoelen en elk kussen op de sofa. Uiteindelijk kan ik haar onderscheppen bij de viskom, waar ze driftig vissen op haar potlood staat te spietsen.
Er gaan ook wel goede zaken gepaard met haar leeftijd. Zo kan ze zich bijzonder lang bezighouden met allerlei tasjes. Ze gooit alles wat ze op haar weg tegenkomt in kleine en grotere exemplaren en dan gaat onze baglady in de sofa zitten. Ze neemt het vliegtuig naar Akika, Amika of naar mammie en pappie. Net tijd genoeg om even een mand vuile was in de machine te gooien, en misschien ook nog even te roeren in de pan saus op het fornuis. En dan dringt plots die enge stilte tot me door. Lili zit in een hoekje van de eetkamer, haar mond propvol tictacs (mijn medicijn voor verdrietjes en andere ongelegenheden), een slijmerig spoor druipt van haar kin, in haar ene hand een tube lippenbalsem, in de andere hand de lippenbalsem, gezeten tussen bankkaarten, klantenkaarten en de rest van mijn tasinhoud. Een grijns van hier tot 20 tictacs verder.
We hebben als maatregel Pierrot als waakhond opgeleid. Er heerst tegenwoordig een echt verklikkersregime in ons huis. "Mama, Lili zit in de kast te rommelen!" "Zucht, ik kom", "Mama, Lili giet sap over mijn kleurplaten!" "Zucht, ik kom", "Mama, Lili..." "Zucht, ik kom". Voorlopig werkt het systeem, we zien later wel weer hoe we de klikspaan uit Pierrot verwijderd krijgen.
Trouwens, de laatste keer dat hier een ijzige stilte hing, was het meneer die knipknip druk in de weer was met zijn knipknip schaartje, knipknip, en daar gingen zijn plukjes haar. Terrible four's? Nee, no, non toch, hé...