Copycat

Onlangs zaten drie kinderen van vrienden in de auto en Sofie zat zich zo waar te beklagen bij broer en zus dat Pierrot haar steeds naäapt. Pierrot had helemaal niet door waarover hun gesprek ging, dus sloeg hij niets vermoedend zijn knieën over elkaar net als Sofie. Sofietje raakte danig geïrriteerd dat ze nog maar eens de hulp van Thomas inriep. Hij wilde haar geruststellen. "Pierrot kopieert me ook altijd. Hij fietst zoals ik, hij voetbalt zoals ik, hij eet wat ik eet." Omdat Sofie het toch nog steeds vervelend vond, werd de raad van een mama ingeschakeld. "Dat doet hij om van jullie te leren, hij leert hoe je kan fietsen, hij leert hoe je kan voetballen, hij leert hoe je kan zitten..." Het probleem leek opgelost. Maar zus en broer hadden het wel bij het rechte eind. Sinds Pierrot vaker met Thomas rondhangt (die met veel overtuiging de zorg van zijn drie jongere zussen op zich neemt en met nog meer plezier ook Ophélie een handje helpt), stelt hij zich op als de beschermheer van zijn zusje. Hij grijpt haar hand als ze uit wandelen gaan, hij duwt haar bij haar billen omhoog om haar in de autostoel te hijsen, hij kust haar verdriet weg, hij plukt haar van de grond af (nadat hij haar voor de zoveelste keer neermaaide met de fiets). En Ophélie laat het zich allemaal welgevallen. Meer nog, ze slaat ook aan het kopiëren, kijkt net zo boos als iets haar niet zint, verstopt zich achter de kast rond bedtijd, stroopt onhandig haar kleren uit en probeert af en toe ook eens Pierrots capoeirastunts. En Pierrot vindt het allemaal wel OK, want "Ophélie is aan het leren, hé, mama..." Smart boy.

Oh horror, dubbele horror...

Het is gebeurd. Het is te laat. Het kan niet meer terug. Ophélie is haar wilde haren kwijt, ze kreeg een scheef afgebeten pagekopje uit de jaren stilletjes in de plaats. Toegegeven, we hebben bijzonder beweeglijke kinderen. En de schaar zetten in een wiebelkind, houdt enige risico's in. Om een oortje minder te vermijden, heeft de kapster heksentoeren moeten uithalen en het resultaat is ernaar. Een gekarteld kopje met plukjes lang, plukjes kort, zelfs een speldje biedt geen uitweg.
En dat het ons weekend niet was, zal je nu wel al begrepen hebben. Dat Sven alweer een keer in putje weekendnacht ons huis is uitgeslopen op weg naar Liberia, zorgde voor begrafenissfeer en die werd enkel grimmerig toen Pierrot in volle vaart met zijn fiets tegen de muur van het koertje knalde. Nu zit ik hier met een scheef kinderkopje en een gehavend kinderkopje. Geen wonder dat ik en de vis en de appeltaart heb laten aanbranden vandaag...

Betrapt

Je kent het wel, het gevoel dat je bekruipt als je op heterdaad betrapt wordt. Je ligt met een eerste liefde wat te froezelen op de bank in een donkere woonkamer en je ouders komen vroeger dan verwacht thuis. Betrapt. Je hunkert naar dat ene chocolaatje dat nog in de snoeptrommel zit, je moeder verbiedt het, maar stiekem prop je het toch in je mond. Niets gemerkt, ware het niet van dat kruimeltje onder je lip. Betrapt. Je zit te zoenen in de auto op een verlaten warenhuisparking en plots zet de zaklamp van de nachtwacht je te kijk. Betrapt.
En dan ken je vast ook wel de rode wangen, het angstzweet, het door de grond zakken en de schaamte. Ik dus wel, net nog...
Sven zit momenteel op een streng regime van reizen. We zien hem amper en dat doet wel wat met je. Sommige dagen gaat het overdreven goed, andere dagen, nu ja, minder goed en dan heb ik nood aan... een Magnum Classic. Een paar avonden geleden (kinderen in bed en alles rustig) zaten we dus voor de computer, ik en mijn magnum, de knagende leegte met ijs en chocolade op te vullen. Heel plots hoorde ik gerommel op de trap. Dat is niet echt abnormaal want het waait hier nog steeds hard. Bovendien hing de wacht bij de voordeur rond en ook hij zat wat luidruchtig te rommelen. Niets aan de hand, ik dus verder gezellig het gemis wegwerken. Tot plots vanop de trap: "Mama, wat eet jij daar?" Mijn hart sprong in mijn keel en meteen was de grote leegte in mijn maag opgevuld. Betrapt.
Kort daarna werd ik nog even onderworpen aan een streng kruisverhoor, net lang genoeg om ook Pierrots leegte te vullen.

Wat hoor ik daar

Vaak vragen mensen hier: Hoe was het dan in Botswana? Verschilt het veel van hier?
Wat de geluiden betreft, zijn Gaborone en Dakar werelden van verschil.
Ik herinner me hoe het in een van de eerste e-mails over geluiden ging, of eerder het ontbreken ervan tijdens de nacht. Van die doodse stilte kon ik soms wakker liggen en ook wel van andere dingen, natuurlijk. Je kent het grapje wel van die inbrekers. Een kind komt 's nachts huilend de kamer van zijn moeder ingelopen. "Ik hoor een inbreker". Moeder zegt dat je inbrekers niet kan horen. Het kind komt even later weer de kamer ingelopen: "Moeder, er zijn inbrekers, want ik hoor niets." Daar lag ik dus wakker van.
Hier is de nacht vol decibels: toeterende taxi's, voorbijgangers die denken dat de nacht het geluid minder goed voortdraagt en daarom de volumeknop op maximum zetten, kattengejank.
Ons huis is winddoorlatend. Bij het minste briesje klapperen de deuren en ramen als het valse gebit in een te grote mond. Een laag van drie tochtstrips boven elkaar kon geen soelaas brengen. En we weten ook wel hoe dat komt. De schilder schilderde elke deur wit en toen hij bij de deurposten en het slot kwam schilderde hij lustig verder. Een laag van twee tochtstrips dik. Toen geen enkele deur nog dichtging, kwam de timmerman aan de beurt. Hij haalde de verf er al schavend weer af en daarna schaafde hij lustig verder. Een extra tochtstrip of twee dik. Maar we dwalen af...
Hier wordt ook heel fanatiek gebeden. Op elk onmogelijk nachtelijk uur wordt er vanop de moskee hoog van de toren geblazen. En het zangtalent van menigeen voorganger bevindt zich in de categorie van Piet Piraat. Met een beetje goede wil klinkt het vanop afstand nog exotisch, weemoedig als je wil. Naast een moskee wonen, dat is echter trop. Dus ruilden we ons eerste huis in Ouakam in voor de stilte van een huis in Mermoz. Dachten we. Niks bleek minder waar toen het eerste vliegtuig kwam overvliegen. Als ik zeg dat het landingsgestel al uitgeklapt is bij het voorbijkomen, minimaliseer ik de kwestie. Bij wijze van spreken, schudden we al handjes met onze gasten uit Europa als ze nog in de lucht hangen. En het lawaai, daar hoef ik dan ook geen tekeningetje bij te maken.
En dan is er de verplichte doortocht van een nachtelijk cargovliegtuig, waarvan de luchtverplaatsing onze palmbomen minutenlang plat tegen de grond drukt.
Maar alles went, een week oordopjes en daarna slaap je ook zonder als een roosje. Mocht de wachter dan net niet in periodes van winderig weer een vuurtje stoken. Niet dat het stoort, maar kan iemand hem vertellen dat hij niet pas om 2 uur 's nachts zijn hout moet gaan sprokkelen (lees: afrukken van krakende takken in onze tuin vlak onder mijn balkon). Daar lig ik dus weer wakker van.
Je zou bijna geloven dat het af en toe deugd doet om in het rustieke Volkegem wat te gaan uitrusten. Ware het niet van die ene verdomde haan daar...

K3 rules

Ik herinner me zelf niet zo heel veel meer van wat we als kleuter op tv zagen. Vaagweg zie ik ons nog zitten ergens tussen 18u en 18.15 om naar 'De Berenboot' te kijken. Voor die tijd was er testbeeld en erna nog wat nieuws, vermoed ik. Misschien keken we ook wel naar 'Meneer de Uil'. Nog niet zo lang geleden kregen de kinderen van Johanna zo'n DVD. Pf, wat waren wij geduldige schepseltjes, die beesten doen niets anders dan kletsen, heel statisch allemaal.
De kinderen van nu willen dat elk programma zijn eigen zender, website en soundtrack heeft. En die muziekjes hebben Ophélie en Pierrot onderhand ook ontdekt op Youtube, venster op de wereld! De meeste van die songs worden gezongen door figuren die nog geen twee noten na elkaar toonvast kunnen uitbrengen. Je zou denken dat de technologie van vandaag die mankementen zou wegborstelen, maar nee, veel charmanter is het als Piet Piraat wat vals staat te kwelen dat hij binnenkort uitvaart met zijn scheve schuit. Om nooit meer terug te keren, hopen we.
Maar het moet gezegd, ook hier slaat het aan. Tegenwoordig schalt er regelmatig luid uit de computerboxen (wat de kwaliteit van de meeste liedjes ook al niet ten goede komt) een pinguïn die op de tonen van de macarena danst, een piepend kuiken, de voornoemde piraat en zijn trawanten (nooit geweten dat een stuurvrouw ook de baard in de keel krijgt). Het wordt al iets draaglijker als Spring over zijn juf van fysica gaat zingen.
Maar het summum blijft K3. Geen Nederlandse les kan daartegenop, moet ik toegeven, sinds onze chauffeur feilloos "van in Afrika tot in Amerika, enz" meezingt (alle eer aan Pierrot). En als 'Hippie shake" wordt ingezet en Pierrot nog snel even zijn speelgoedpiano met microfoon voor de computer sleept, weten we dat het weer een lange avond wordt.

Alles over door de mand vallen

Ophélie kreeg van mammie, naar we dachten, het ideale kerstcadeau: een handtas vol zoetemeisjesprullen. Nu zou ze zeker niet meer in mijn tas hoeven te rommelen. De inhoud van haar roze 'Hello Kitty' tas is veel interessanter. Tot daar de grove lijnen van het volwassen denkpatroon. Zoetemeisjeshersentjes wringen zich in ingewikkelder bochten. Onze sjakosjenmadam hevelt tegenwoordig mijn bezittingen over in haar tasje en dat heb ik pas gemerkt bij de bakker toen ik geen portemonnee kon vinden. Dat die tas zo licht woog, deed vaagweg al het een en ander vermoeden.
Maar mevrouwtje weet zelf heel goed wat er in haar tasje zit. Beteuterd kwam ze laten zien dat het potje met haar favoriete lippengloss tot de bodem leeggehaald was. Nu betrapte ik haar al twee keer op het geniepig leeglikken van dat potje (moeten ze er ook maar geen aardbeiensmaakje aan toevoegen). Maar haar droeve hondenogen deden vermoeden dat er meer aan de hand was. Wij, samen op onderzoek...
Tegen Pierrot: "Pierrot, heb jij dit potje leeggehaald?"
Pierrot: "Nee, hoor, ik niet!"


En dit is het beeld bij de klank...