Het is gebeurd. Het is te laat. Het kan niet meer terug. Ophélie is haar wilde haren kwijt, ze kreeg een scheef afgebeten pagekopje uit de jaren stilletjes in de plaats. Toegegeven, we hebben bijzonder beweeglijke kinderen. En de schaar zetten in een wiebelkind, houdt enige risico's in. Om een oortje minder te vermijden, heeft de kapster heksentoeren moeten uithalen en het resultaat is ernaar. Een gekarteld kopje met plukjes lang, plukjes kort, zelfs een speldje biedt geen uitweg.
En dat het ons weekend niet was, zal je nu wel al begrepen hebben. Dat Sven alweer een keer in putje weekendnacht ons huis is uitgeslopen op weg naar Liberia, zorgde voor begrafenissfeer en die werd enkel grimmerig toen Pierrot in volle vaart met zijn fiets tegen de muur van het koertje knalde. Nu zit ik hier met een scheef kinderkopje en een gehavend kinderkopje. Geen wonder dat ik en de vis en de appeltaart heb laten aanbranden vandaag...
1 opmerking:
Oeij, dat klinkt niet goed. Vooral Pierrot ziet er niet best uit! Sterkte Barbara!
Een reactie posten