Ophélie kreeg van mammie, naar we dachten, het ideale kerstcadeau: een handtas vol zoetemeisjesprullen. Nu zou ze zeker niet meer in mijn tas hoeven te rommelen. De inhoud van haar roze 'Hello Kitty' tas is veel interessanter. Tot daar de grove lijnen van het volwassen denkpatroon. Zoetemeisjeshersentjes wringen zich in ingewikkelder bochten. Onze sjakosjenmadam hevelt tegenwoordig mijn bezittingen over in haar tasje en dat heb ik pas gemerkt bij de bakker toen ik geen portemonnee kon vinden. Dat die tas zo licht woog, deed vaagweg al het een en ander vermoeden.
Maar mevrouwtje weet zelf heel goed wat er in haar tasje zit. Beteuterd kwam ze laten zien dat het potje met haar favoriete lippengloss tot de bodem leeggehaald was. Nu betrapte ik haar al twee keer op het geniepig leeglikken van dat potje (moeten ze er ook maar geen aardbeiensmaakje aan toevoegen). Maar haar droeve hondenogen deden vermoeden dat er meer aan de hand was. Wij, samen op onderzoek...
Tegen Pierrot: "Pierrot, heb jij dit potje leeggehaald?"
Pierrot: "Nee, hoor, ik niet!"
En dit is het beeld bij de klank...
2 opmerkingen:
Hoi Barbara&Co
Vanaf nu ben ik trouwe fan van jullie blog, kwestie van op de hoogte te blijven van de knotsgekke avonturen van de familie Coppens :-) Met die 2 superschattige 'muizekes' heb je altijd wel stof genoeg om over te schrijven! Echt leuk geschreven trouwens!!! Dikke kus, Barbara
Haha ... zalig beeld bij leuke klank!
Een reactie posten