Halloween

Voor we naar het buitenland trokken associeerden we Halloween hoogstens met een pompoen en een barslechte Amerikaanse thriller. Tegenwoordig hebben we ons vocabulaire uitgebreid met trick-or-treat, pumpkin patch, haunted house en wat nog meer. En de kinderen vieren Halloween alsof ze van niet beter weten.
Pierrot houdt van feestjes vooral verjaardagen. Af en toe is hij op een blauwe maandag jarig en dan komen er kaarsjes op zijn boterham. En als hij een uitnodiging voor een verjaardagsfeest krijgt, zegt hij snel: Eliade is lief, Eliade is mijn vriend of Sophie is lief, Sophie is mijn vriend. Je weet maar nooit dat wij zouden beslissen om niet naar het feestje te gaan.
Niet anders toen Miss Elaine van de Rainbow Nursery School het Halloweenfeest aankondigde. Halloween is lief, Halloween is mijn vriend...

PS Zijn outfit is "made in Senegal" ineengezet door een lokale tailleur.

Nutella

Als er één ding is wat over de hele wereld te krijgen is, dan moet het wel Nutella zijn. Bekijk het bewijs.

Zondags genot

Op zondag trokken we nog een keer op verkenning.
Ons leven als kabbelend beekje voelde de laatste tijd wel erg windstil aan. En steeds terugkerende discussies met vrienden of Dakar nu al dan niet de saaiste plek ter wereld is, deed ons besluiten daar wat verandering in te brengen.



Een bezoek aan "Le village des tortues" en een picknick bij Lac Rose was dan ook spicy genoeg voor een zondagse uitstap. Alhoewel het schildpaddenreservaat niet erg veel voorstelde, leken de kinderen toch erg opgelaten. En wij ook. De groene oase waarin we terechtkwamen, was een ware verademing. Zelfs nu het regenseizoen eindeloos blijft aanslepen (de troosteloze grijze ochtenden doen ons verdacht veel aan België denken, alleen werden deze temperaturen waarschijnlijk nooit in Ukkel genoteerd). Veel groener dan enkele grassprieten bij elkaar zal het in het immense bouwproject dat Dakar is, nooit worden.
En Ophélie noteert haar eerste wapenfeit: een ritje op de rug van een 100-jarige schildpad. Ik hoop dat de trots van het park na zo'n uitputtingsslag de nacht nog heeft gehaald.



Daarna richting Lac Rose, dat na het zoveelste bezoek tijdens ons verblijf hier (alweer meer dan drie jaar), toch een beetje van zijn charme heeft verloren. Maar voor een luxepicknick zijn we altijd te vinden. Net als de kinderen van het nabijgelegen dorp...



Onze discussies met vrienden nemen na zondag toch een andere wending: je maakt een stad zo saai of zo spannend als je zelf wil en in dit geval zal Lonely Planet ons een stukje moeten verder helpen.