Viskom

Kort geleden kwam Liesbeth, een Nederlandse dame die in betere tijden collega was in de Nederlandse School, met een viskom vol visjes aanzetten. Een cadeau voor het bijwerken van haar oudste zoon in Nederlandse grammatica. Sinds het binnenhalen van die vissen, blijven hier heel wat mysteries onopgelost.
Het begon met natte vlekken op het tafelkleed en de mat. Systematisch moest ik met een handdoek de woonkamer rondgaan om waterplasjes op te drogen. Daarna verdwenen allerlei kleine speeltjes en bizar genoeg vonden we ze terug in... de visbak. Toen op een dag Ophélie kletsnat maar met de glimlach de keuken in kwam pletsen, gingen we op onderzoek. Het drijfnatte waterkippetje trippelde geniepig naar de viskom, stak beide armen tot aan de oksels in het water en deed of ze haar handen stond te wassen. Daarna kwamen gezicht en knieën aan de beurt. Ook Piet Piraat en kapitein Haak konden een wasbeurt gebruiken.
Sinds kort staat de viskom een etage hoger. Jammer, want Pierrot vond het heerlijk om samen met 'zijn' vissen tv te kijken vanop de salontafel. Eén hand in de kom en één hand druipend op het tafelkleed.

Over kappers en zo

Soms lijkt het of je in een ander land helemaal van nul moet beginnen. Hoe groet je mensen? Waar koop je groenten, vis en basisingrediënten? Hoe betaal je? Wat is het geld waard? Bij de meeste eenvoudige handelingen voel je je onhandig. Nog vaker laat het niet weten je gefrustreerd achter.
Neem nu: haar laten knippen. Ik kan al amper in het Nederlands uitleggen wat ik wil, laat staan hier... Naar de kapper gaan is voor de meeste vrouwen een dagtaak. Voor 'wat' van je tijd krijg je een nieuw hoofd met haar. Meer dan eens is onze bonne incognito het huis komen binnenwandelen. "Et, vous êtes...?"
In Senegal heb je twee opties. Pour les coiffures africaines bezoek je de lokale kapper gehuisvest in een bric-à-brac stalletje, container of in open lucht. In onze begindagen heeft Sven het uitgeprobeerd. Nadat de coiffeur zijn tijd had gestoken in het aanprijzen van corn rows, french braids en dreadlocks en Sven wat sullig nee zat te schudden, haalde hij met een zwaai de tondeuse uit zijn holster. Tot daar de knipbeurt, euh scheerbeurt.
Pour les coiffures européennes is er de andere optie: bij de echtgenotes van Franse militairen en dat zijn er heel wat. Deze dames doen waar ze goed in zijn. Voor meneer: coupe militaire, voor Pierrot: coupe pot op de kop en madame: coupe soleil.
Probeer dan maar eens uit te leggen dat Ophélies droge punten moeten bijgeknipt worden, niet te kort en voor de rest alles wat gelijk zetten. Met angst en beven ging het kind naar de kapper. Het resultaat: droge punten bijgeknipt, niet te kort en alles gelijk gezet. Oef.

Geen school

Omdat het vandaag Thanksgiving is, gaan de meeste Engelstalige scholen dicht tot maandag. Al lang van tevoren hadden Pierrot en ik dit superlange weekend in Svens agenda met dikke rode lijnen omcirkeld. Wie weet konden we nog wel een keer op verkenning... Saint Louis staat nog op ons lijstje en Lompoul en nog wel meer. Sven heeft de subtiele hint niet gesnapt. Toen hij zich vanochtend heel vroeg stond aan te kleden, hebben we hem vanuit ons warm nest wat nukkig liggen aanstaren. Zou hij weten waarom?

Wist je dat...

- diefstal hier heel ernstig wordt genomen. Onlangs werd een chauffeur van vrienden op een car rapide bestolen. Bij het roepen van "voleur" werden de deuren van het busje vliegensvlug gesloten en reed het ding met zijn hele hebben en houden naar het politiebureau. Alle inzittenden werden minutieus ondervraagd tot de dader geïdentificeerd kon worden.
Geen wonder dat iedereen hier steeds te laat komt...

- (volgens onze katholieke bonne) kinderen niet meer op straat mogen nadat het avondgebed op de moskee is ingezet. De duivels zouden er wel eens kunnen mee wegvliegen.

- als je niets meer te vertellen hebt tegen elkaar, een cursus etiquette helpen kan. Onlangs ging een kennis samen met een chauffeur enkele projecten in Senegal bezoeken. Toen ze na een tijdje helemaal uitverteld was tegen die vreemde man, besloot ze het over een andere boeg te gooien. Tijdens elke maaltijd bracht ze hem tafelmanieren bij. Gebruik je mes en vork, zit rechtop, ellebogen van tafel, mond dicht als je eet... Als hij met zijn opgedane kennis thuis niets kan, staat het wel leuk op zijn cv.

O dierbaar België

Gisteren werden we op de Belgische Ambassade uitgenodigd. Elke andere ambassade speelt gastheer voor zijn onderdanen op de nationale feestdag. Op 21 juli echter liggen alle Senegalese Belgen in blote buiken en billen op het strand van Blankenberge en zou de ambassadeur eenzaam zijn glas moeten heffen op de gezondheid van de koning (als de ambassadeur zelf al niet op het strand vertoeft - van Knokke welteverstaan).
Daarom wil de traditie dat residerende Belgen rond 15 november drinken op zijne majesteit. Ik vrees dat alleen enkelingen en ik het verband leggen met de dag van de dynastie, met dank aan juf Annie van het vierde leerjaar. Tijdens de WO-les werd 15 november in één adem met 11 november vernoemd. In ons schriftje plakten we met lettertjes uit een tijdschrift ijverig 'leve de koning'. Ze riep me voor de klas toen bleek dat ik in mijn huiswerk de slogan 'nooit meer oorlog' met één 'o' vooraan geplakt had. Met mijn 'hm, die moet ergens tussen de boterhammen terecht gekomen zijn' kon ze geen vrede nemen.
Voor de gelegenheid mocht gisteren de halve Belgische gastronomie aanrukken, speciaal overgevlogen door Air Brussels, zonder vertraging deze keer. Leffe en Hoegaarden à volonté. Bourgondisch zoals we het kennen.

Afrikaantjes

Soms vraag ik me wel eens af hoe Pierrot en Ophélie het ervan af zouden gebracht hebben opgroeiend in België. Waarschijnlijk met een pak minder korte rokken, shorts en t-shirts, maar misschien ook met minder ritme in hun lijf.
Bij het minste deuntje muziek gaan ze shaken als een elastiek. Ophélie zet haar achterste in positie (je kent het wel: lichtjes door de knieën en billen achteruit) en draait dan ritmisch met de achtersteven heen en weer. Pierrot heeft het meer voor breakdance-achtige stunts, maar steeds perfect op de beat.
Waarschijnlijk zouden ze het dan ook hebben gedaan met wat meer angst voor alles wat kruipt, kriebelt en wriemelt. Ze koesteren in hun slaapkamer elk een persoonlijke gekkofamilie; geen mier, kever, vlieg of mug kan hen van de wijs brengen (behalve dan die ene kakkerlak met buitenproportionele maten).
Ze zouden ook het enthousiasme moeten missen bij het voorbijrijden van de vuilniswagen. Toegegeven, ook in België staat Pierrot op donderdag vol bewondering te kijken naar de ophaaldienst. Alleen hier is het verrassingseffect groter: de vrachtwagen kondigt zichzelf op een onafgesproken moment aan met een van ver te horen getoeter. Bij het minste signaal storten ze zich beiden op de voordeur al schreeuwend "autombaliiiiiiiiiiiiit". En dan komt het pas: doet hij het of doet hij het niet, voorbij ons huis rijden... Ontroostbaar als blijkt dat hij enkel de achterliggende straten bedient, maar des te meer opwinding als hij luid toeterend Ophélies stinkende kakapampers komt ophalen (want dat is waar het allemaal om draait). En de vuilnisman "Bonjour les toubabs" wordt op applaus onthaald.
Ophélie zou het niet kennen om op de rug van een zoetgevooisde stem in slaap te vallen en Pierrot... zou niet knusjes bij de kleermaker voor de maaltijd aanschuiven. Gezeten op een grote mat die voor de gelegenheid tussen de restjes stof en pluizenbollen is uitgespreid, grijpt hij het enige overgebleven lepeltje en eet gezellig mee uit dezelfde pot als de andere vier mannen.
En eigenlijk zou ik het ook heel jammer vinden het te moeten missen als ze samen hun overgebleven smarties tellen: eun, dui, twa...

Mommy&me

Op woensdagochtend is het tijd voor quality time met Ophélie. In principe is het elke dag tot 12 u van dat voor Ophélie (tegen de middag komt Pierrot van school), maar op woensdag is het georganiseerde kwaliteit. Dan trekken we samen naar de mommy&me group. Soms hoeven we al helemaal niet te trekken, want dan komt de hele lading mommies (minder frequent daddies) en baby's bij ons binnenrollen. Laatst moesten we gebruik maken van een schoenlepel om mommy en baby nummer 29 en 30 in de woonkamer te krijgen.
Ik las ooit eens op een blog als deze de volgende omschrijving van een mommy&me group: "het is een bijeenkomst van kwetterende huisvrouwen zonder ook maar iets om handen, die onder het mom van "ik wil mijn 4-maanden oude baby wat contacten laten leggen met leeftijdsgenoten" samenkomen om te proeven van andermans gebak en te controleren of hun kind nog wel voor schema zit qua groei en kunnen." Sinds ikzelf deel uitmaak van de groep, vind ik bovenstaande uitspraak weinig flatterend.
Toegegeven er heerst wel eens een competitieve geest en de gesprekken gaan doorsnee over bevallen en opstaan, maar over het algemeen hebben we het er wel naar onze zin.
Al neemt Ophélie de mommy&me wel heel letterlijk. Andere kinderen, niet interessant, ander speelgoed daarentegen. Het blijft schattig om te zien hoe overdonderd ze vaak is, alsof ze elke keer weer een bezoek aan een nieuwe speelgoedwinkel brengt.
Bovendien hebben we er naast een aantal playdates ook bijzonder goede recepten aan overgehouden.

Village des Arts

Je kent het gevoel wel. Je bent ergens al honderden keren voorbijgereden en elke keer opnieuw denk je: "Oh ja, hier moet ik ooit eens een keer komen rondneuzen." En terwijl je het denkt, dwalen je gedachten al weer af... tot je er nog een keer voorbijkomt. Le Village des Arts is zo'n plek.
En gelukkig is er dan de Dakar Women's Group die voor de hopeloze gevallen als ik een uitje richting Village organiseert.
Village des Arts is een kunstenaarscollectief met artiesten van allerlei slag: schilders, pottenbakkers, beeldhouwers met Afrikaanse roots. Na wat gewedijver met de overheid heeft het collectief toch een eigen domein met woon- en werkruimte kunnen veroveren. Wat op zich een prestatie is.

Het uitzicht doet denken aan de Education Centres in Botswana (en dat schrijf ik niet voor u, maar voor Sven, want wie gaat naar Botswana om Education Centres te bezoeken). De rijen met kleine ateliers met afdak netjes geordend naast elkaar, doen eerder militair aan. En een artiest zou zijn naam niet waardig zijn als hij daar niet eventjes een mouw zou aan passen. Beschilderde muren en luikjes zorgen voor de frivole noot.


De artiesten ter plekke deden zichzelf alle eer aan. Meer dan de helft kwam om dit vroege ochtenduur (rond elven) toch zijn bed niet uit, ondanks de belofte aan de organisatie van DWG. Hoedanook, mooie werken waren er wel te aanschouwen in de galerij en de ateliers van enkele dappere 'early birds'.

Het enige waar wij ons dan weer enigszins in verslikten, waren de volgende uitspraken in het vroege ochtenduur: "Wij, kunstenaars, mensen die creëren verdienen de onsterfelijkheid, jullie zijn verdiend sterfelijk." of "Ja, ik doe alles zelf, van het bedenken tot het creëren, maar soms laat ik iemand anders het brons in de vorm gieten. Dat heet delen." of "Ja, soms moet ik naar een prijsuitreiking als ik iets win, ik ben liever hier om te creëren, maar ja, het hoort bij de job." En deze laatste wil ik u ook niet onthouden: "U mag altijd terugkomen met uw echtgenoot." Lees geldschieter.

Ik zal eraan denken als ik nog eens voorbijrijd.