Waar is de tijd dat we voor een verjaardag vier vriendinnen mochten uitnodigen, moeder een schort ombond om pannenkoeken te bakken en we na het muzikale pak of ezeltje-prik gezellig gingen rommelen in de speelkamer. Het is er tegenwoordig niet makkelijker op geworden.
Naast het feit dat kinderen overal ter wereld net iets meer eisen dan alleen maar rommelen in de speelkamer (vandaar het vergezochte aanbod aan feestjes in rollerskatedisco's, indoor speelzalen en MacDonald's), worden die van ons ook nog eens geconfronteerd met vreemde verjaardagstradities (vooral dan Amerikaanse).
Toen Pierrot vorig jaar bij het ontvangen onmiddellijk het inpakpapier van zijn cadeau begon los te rukken, kon één van de genodigden het niet nalaten 'how rude' te fluisteren. Volgens de algemeen aanvaarde Amerikaanse regels maak je pakjes pas open als de gasten weg zijn. 'How rude' zit ik dan te denken, alsof je niet blij bent met je geschenk en het even snel opzij gooit.
Het hele drama van verjaardagsfeestjes begint al bij de vraag: wie zullen we uitnodigen? Bij de afgelopen vijf feestjes werd dat de hele inhoud van PK4 inclusief juf en assistente; we spreken over 20 kleuters met bijhorende moeders en peuters. Hilarisch hoe onlangs een krijsende Indische de hele mikmak 'Simon says' wilde laten uitvoeren. En wat met de voetbalclub, balletschool en gelijktalige speelkameraden (het is tegenwoordig in om playdates te organiseren met kinderen die de taal van die van jou spreken).
Een andere cruciale vraag is: wat zullen we doen? Zelf gingen we steeds voor de optie themafeestjes, maar er is wel meer voorradig op de birthdaymarkt. Na een hele resem uitnodigingen (20 kleuters in zijn klas, remember) ondergingen we de gradaties van compleet niks om handen tot over the top. Sommige organisatoren vinden dat de speeltuin van Club Atlantique voldoende entertainment is voor 4-jarigen. Moet ik er een tekening bijmaken? Rond de 40 kinderen die op pakweg 4 speeltuigen na het zuipen van liters cola en fanta en vreten van een buffet vettigs vreedzaam op hun beurt wachten, ik denk het niet...
Maar je hebt ook het andere uiteinde. De meer budgetrijke organisator last optredens van allerlei slag in: een koppel lokale clowns dat de aandacht van het vettige buffet probeert weg te halen, een goochelaar die net iets te wild met zijn zwaarden staat te zwaaien, een pottenbakker die ook maar één paar handen heeft, een djembespeler met een zware nacht achter de rug. Heel mooi allemaal dat de moeders er al applaudisserend de schwung in houden, maar wat die kinderen echt willen, is een goedgevulde partybag.
En dat brengt ons meteen bij een andere vraag: wat moet er in de partybag? De eerste keer maakten we de fout, onervaren als we zijn, geen bag te voorzien. Het feest werd meteen naar het laagste der birthdayregionen verwezen. De tweede keer, nog steeds niet vertrouwd met de traditie want bij ons krijgt de jarige de cadeaus niet de genodigde, vonden enkele genodigden het ontbreken van snoep in het tasje 'very inappropriate'. Lap, weer gefaald. Tegenwoordig voeren Pierrot en ik een dissectie uit op elke ontvangen partybag. Om te leren, welteverstaan.
Wat zullen we eten, blijkt dan weer de meest degoutante vraag. Verspilling zou steeds een schuldgevoel moeten oproepen, maar wat er hier soms op het menu staat is vaak ongehoord. De meeste feestjes beginnen rond een uur of drie, net op tijd voor een vieruurtje. Op de meeste party's echter worden binnen een tijdspanne van tweeëneenhalf uur lunch, dessert, vieruurtje en avondeten geserveerd. Het begint met de aanvoer van pizza's, hotdogs, samosa's en bergen friet door te slikken met een greep uit het trio fanta-cola-sprite. Voor de kleine honger komen er daarna kommen chips en marshmellows op tafel. Snel nog even een piñata gevuld met snoep leeggrabbelen en de maagjes mogen zich dan gaan opmaken voor de zolang verwachte verjaardagscake. Tjee, nog niet voldaan? Partybag met lekkers?
Een vraag waar ik het antwoord nu wel zeker op weet is: in welke staat krijg ik mijn kind terug? Een dolgedraaide stuiterbal die nog net een bad en een bed verdient.
En wat voor verjaardagsfeest wordt het dit jaar voor Pierrot en Ophélie? Een nieuw land, nog geen huis tegen die tijd, ook geen klasgenoten, geen kijk op de traditie: geen reden zeker?
met dank aan PUBdesign
De topper bij uitstek is HLM: een rommelige markt waar de meest waardeloze spullen worden verkocht, maar in het overdekte gedeelte waar Afrikaanse lappen worden aangeboden, heb ik mijn hart verloren. Al heel vlug heb ik me het plaatselijke jargon eigengemaakt, de lokale prijzen bestudeerd en me laten leiden door de intensiteit van kleur, motief en overvloed. Al snuffelend (en hevig niezend achteraf), betastend had ik onlangs mijn laatste rendez-vous. Mijn honger is echter niet gestild, er blijft de drang om nog één keer...
Verder stappen we nog eens binnen in ateliers in achterafstraatjes alsof we op schattenjacht zijn. De Libanees met canvas aan goedkope lopende meters voor Pierrots indianentent, Michael met zijn blikken schatten, Decotex met zijn glitterstofjes voor prinsessenjurken en dan regelrecht naar de kleermaker wat verder om de hoek, het knopenwinkeltje van Islima (waar je op zich al een hele zaterdag voor kan uittrekken, zelfs met kinderen), de sous-verre schilder met zijn beeldige juweeltjes, de verborgen zilvermarkt. 
Daarnaast staan er natuurlijk ook een aantal gevestigde waarden op ieders lijstje: een luxe-ontbijt (na een nuchtere bloedprik) in "Au Fin Palais", tête-à-tête in "La Fourchette", een rondje op de draaimolen bij de kathedraal, een kwartier de lucht in op de reuzentrampoline en een koude tractatie bij "N'Icecream".
