We zijn er even niet...

... in België voor de feestdagen.

Santa Claus is coming to town

We zagen hem al van ver aankomen: Santa Claus op Pierrots school. Een week geleden begon het ongeveer. Ieder avond bij het eten kondigde Pierrot aan dat we stil moesten zijn, want hij zou voor ons zingen. Verplicht ritueel: eerst even de kaars van zijn zelfgemaakte kerststukje aansteken. En dan kwam er "Kwinkle, kwinkle (dixit Pierrot), little star", soms volgde er ook "Jingle bells" en de nieuwkomer van dit jaar was een lied over Santa Claus. Sven kent het niet, ik ken het en Pierrot kent het niet (helemaal). Met de weinige woorden die hij doorgaf, kon ook het internet niet veel helpen.

En vandaag was het dan de grote dag. Voor Pierrot is het bijzaak dat Santa zijn klas bezoekt, hij heeft hem namelijk al uitgebreid gesproken op 6 december. Veel belangrijker is dat hij voor ons mag zingen en dat hij eindelijk kan laten zien dat er inderdaad een lied bestaat dat begint met "Santa got stuck in the chimney" en eindigt met "Atchoum, atchoum".

Het zingen verliep vlot, Santa kreeg genoeg aandacht van alle andere kinderen in de klas en ouders toonden zich bijzonder enthousiast. Toen was het voor alle kinderen van Rainbow Nursery School back to the business of the day: snacktime. Een feesttafel vol lekkere viezigheden stond nu al lang genoeg te lonken: aperoworstjes, chips, chocoladetaart, koekjes in alle kleuren van de regenboog, slagroomtaart, karamellen. Het schaaltje met stukjes meloen bleef onaangeroerd en Pierrots lievelingslunch kip met appelmoes eveneens.

PS: Gemerkt hoe ook Ophélie snacktime weet te appreciëren?

Het eiland van de onjuistheden

In het kader van "verken je plekje" namen we niet zo lang geleden de pirogue naar Les Iles des Madeleines om er te wandelen. Om het helemaal een sociaal evenement te maken, sleurden we ook een collega met kind mee in ons avontuur.
De eilandengroep (stukjes rots die uitsteken in zee, je zou er geen vakantiepark willen bouwen, dat hadden anderen anders wel al gedaan!)voor de kust van Dakar is net als Gorée beschermd, zij het hier dan als natuurgebied. Het grootste eiland blijkt een broedplaats voor vogels die in ons vocabulaire enkel in Frans en Engels voorkomen.
Meer nog dan een natuurpark is het eiland een verzameling van onjuistheden. Het begint bij de benaming: Ile aux Serpents. Er is van zijn leven nooit één slang gesignaliseerd, die enkele regenworm niet te na gesproken. In ver vervlogen tijden liep er een militair met de naam Sarpan langs. Vandaar...
Eerder hadden we het al over de beschermde status van de eilanden. Kan iemand me dan verklaren waarom er tijdens het weekend hordes zonnekloppers worden toegelaten op het ministrand aan de baai? Vijf smeerbeurten en een frigoboxmaaltijd later verdwijnen ze weer, een berg afval als enige herinnering.
In de brochure wordt het grootste eiland beschreven als een zoete oase, een ware verademing om te ontsnappen aan de stadsdrukte, de mensen en het plakkerige stof van Dakar en wat krijg je ervoor in de plaats: stront... rotsen bedekt met vogeldrek. Het kan als enige juistheid omtrent Iles des Madeleines beschouwd worden, de bijnaam Ile de Merde.

Hij zegt, zij zegt...

Er wordt altijd beweerd dat je grappige uitspraken van je kinderen moet noteren. Als je ooit eens plant om gevat uit de hoek te komen bij je kleinkinderen door hun vader of moeder te citeren, dan hoef je dat schriftje maar te voorschijn te halen. Succes verzekerd, minder langdradig dan de diavoorstelling van weleer.
Het probleem is, waar schrijf je zoiets neer? Ik heb al overal vodjes papier rondslingeren: oude boodschappenlijstjes, lijstjes met ingrediënten van recepten waar ik nooit toe kom, namen van geurtjes en smeersels die uitgeprobeerd moeten worden, boeken top 10, beginnetjes van een roman die nog steeds op stapel staat en dan hebben we het nog niet over de schitterende intro's voor scripts. En Senegal maakt het er niet makkelijker op... Wat hier niet te krijgen is, komt op een briefje te staan.
Maar nu heb ik het gevonden: een blog zou eeuwig moeten meegaan, als ik maar even de moeite neem om af en toe een schrijfsel op de computer in te tikken en niet op een velletje papier.
Bij deze: de dierentuin van onze kinderen.
Pierrot heeft er een nuipaard, een lijpaard, een kakalak en tot voor kort een waggelende pingping in rondlopen. Ophélie beperkt zich nog tot de maaaaaaaaaaaaaw, de pietiepietie en de foeffoef.
Bij nood aan onthouden meer van dit.

Tabaski - Eid al-Adha - Offerfeest in beeld

Als de familie Coppens de straat op komt,...

...houd dan uw schapen binnen!

Normaal gesproken komt hier alleen zelfgebakken brood op tafel. Behalve als moeder de vrouw en de broodmachine de pauzetoets ingedrukt hebben staan, dan komt het bakkertje op de hoek van pas. Het mannetje verkoopt gebakken lucht in de vorm van stokbrood, maar met chocola van de Sint smaakt alles.
Voor zo'n uitstap halen we nog net niet de auto van stal (niet omwille van luiheid, maar wel uit veiligheidsoverwegingen). Een kind aan de rechterhand, een ander aan de linkerhand.
Met Tabaski voor de deur (naar alle waarschijnlijkheid dinsdag, insh'allah) heeft ieder wel een feestschaap in zijn voortuin staan. Tot groot jolijt van onze kinderen, heeft de buurman zijn slachtoffer op de stoep geparkeerd. Pierrot houdt wel van schapen en Ophélie houdt van iedereen. Dus wilden ze dat beestje wel eens aaien. Voel je de nattigheid?
Houden van is één ding, maar dat was er teveel aan. Met een ruk kwam het touw dat het schaap met een boompje verbond los. Als een dartel lam (maar dan iets minder elegant) sprong het beest de straat op en ging zich aan de overkant verstoppen. Meteen kwamen alle wachten en toevallige voorbijgangers in actie. In totaal 10 mannen zetten zich schrap om het dier te vangen, maar de feestmaaltijd glipte steeds door hun handen. Het kat-en-muisspel duurde tien minuten vooraleer hij zich liet vangen. En wij stonden erbij en keken ernaar... een beetje schaapachtig.
De gebakken lucht smaakte die avond behoorlijk avontuurlijk.

Sinterklaas

Sinterklaas in Afrika is een bijzonder gebeuren, alleen al omdat het jaarlijks voor de nodige vraagtekens zorgt. Zwarte Pieten schminken, is dat wel ethisch verantwoord? Snoepgoed met handenvol rondstrooien, is dat geen verspilling? Belgische kinderen die op de Nederlandse school zitten op het sintenfeest van de Nederlanders uitnodigen, is dat geen broodroof? Een Piet met een roe laten zwaaien, mag dat wel uit pedagogisch oogpunt? Voor al deze kwesties wordt er een sinterklaascomité opgericht. Ze zoeken elk jaar opnieuw het antwoord, omdat er geen notulen te vinden zijn van het vorige comité of omdat ze geen zin hebben om die na te lezen. Het comité doet vooral vergeten waar het bij Ophélie en Pierrot echt om draait: in korte tijd zoveel mogelijk lekkers verzamelen.

Het begon al op zaterdagochtend. Toen ze de zitkamer binnenkwamen, stond die ons inziens behoorlijk vol met aantrekkelijk speelgoed. Maar nee, alle ohs en ahs weerklonken bij het tafeltje waar de chocolade en speculaas stonden uitgestald.

's Middags op de residentie van de Nederlandse ambassadeur waar Sint ontvangen werd, had Ophélie in geen tijd speculaas en marsepein ontdekt. De ambassadeursvrouw mocht zwaaien wat ze wilde, het kind zou niet wachten tot die beste man er was. Hij zou wel eens alle lekkers van onder haar neusje durven wegplukken.
Het was hen allebei een bijkomstigheid dat we de hele zondag met meubels hebben zitten sleuren, zitkamer met eetkamer hebben verwisseld en zo een speelruimte creëerden waar het speelhuisje van Sint in paste. Toekijken terwijl je chocolade smikkelt, is heel gezellig.

Pierrot aan het woord

-Mama, Ophélie is gevallen. Snel, bel de bambilance.

-P: Mag ik nog een bandarijn?
Ik: Zeg eens, mandarijn, mama mama mandarijn.
P: Mama mama bandarijn.

-P: Mama, waar is papa?
Ik: Hij is in Engeland.
P: Hoe moet hij dan naar huis komen?
Ik: Met het vliegtuig.
P: Maar dat kan niet, Engeland is gesloten, de sleutel is gebroken.
(We leerden hem net 'Witte zwanen, zwarte zwanen' zingen.)

Viskom

Kort geleden kwam Liesbeth, een Nederlandse dame die in betere tijden collega was in de Nederlandse School, met een viskom vol visjes aanzetten. Een cadeau voor het bijwerken van haar oudste zoon in Nederlandse grammatica. Sinds het binnenhalen van die vissen, blijven hier heel wat mysteries onopgelost.
Het begon met natte vlekken op het tafelkleed en de mat. Systematisch moest ik met een handdoek de woonkamer rondgaan om waterplasjes op te drogen. Daarna verdwenen allerlei kleine speeltjes en bizar genoeg vonden we ze terug in... de visbak. Toen op een dag Ophélie kletsnat maar met de glimlach de keuken in kwam pletsen, gingen we op onderzoek. Het drijfnatte waterkippetje trippelde geniepig naar de viskom, stak beide armen tot aan de oksels in het water en deed of ze haar handen stond te wassen. Daarna kwamen gezicht en knieën aan de beurt. Ook Piet Piraat en kapitein Haak konden een wasbeurt gebruiken.
Sinds kort staat de viskom een etage hoger. Jammer, want Pierrot vond het heerlijk om samen met 'zijn' vissen tv te kijken vanop de salontafel. Eén hand in de kom en één hand druipend op het tafelkleed.

Over kappers en zo

Soms lijkt het of je in een ander land helemaal van nul moet beginnen. Hoe groet je mensen? Waar koop je groenten, vis en basisingrediënten? Hoe betaal je? Wat is het geld waard? Bij de meeste eenvoudige handelingen voel je je onhandig. Nog vaker laat het niet weten je gefrustreerd achter.
Neem nu: haar laten knippen. Ik kan al amper in het Nederlands uitleggen wat ik wil, laat staan hier... Naar de kapper gaan is voor de meeste vrouwen een dagtaak. Voor 'wat' van je tijd krijg je een nieuw hoofd met haar. Meer dan eens is onze bonne incognito het huis komen binnenwandelen. "Et, vous êtes...?"
In Senegal heb je twee opties. Pour les coiffures africaines bezoek je de lokale kapper gehuisvest in een bric-à-brac stalletje, container of in open lucht. In onze begindagen heeft Sven het uitgeprobeerd. Nadat de coiffeur zijn tijd had gestoken in het aanprijzen van corn rows, french braids en dreadlocks en Sven wat sullig nee zat te schudden, haalde hij met een zwaai de tondeuse uit zijn holster. Tot daar de knipbeurt, euh scheerbeurt.
Pour les coiffures européennes is er de andere optie: bij de echtgenotes van Franse militairen en dat zijn er heel wat. Deze dames doen waar ze goed in zijn. Voor meneer: coupe militaire, voor Pierrot: coupe pot op de kop en madame: coupe soleil.
Probeer dan maar eens uit te leggen dat Ophélies droge punten moeten bijgeknipt worden, niet te kort en voor de rest alles wat gelijk zetten. Met angst en beven ging het kind naar de kapper. Het resultaat: droge punten bijgeknipt, niet te kort en alles gelijk gezet. Oef.

Geen school

Omdat het vandaag Thanksgiving is, gaan de meeste Engelstalige scholen dicht tot maandag. Al lang van tevoren hadden Pierrot en ik dit superlange weekend in Svens agenda met dikke rode lijnen omcirkeld. Wie weet konden we nog wel een keer op verkenning... Saint Louis staat nog op ons lijstje en Lompoul en nog wel meer. Sven heeft de subtiele hint niet gesnapt. Toen hij zich vanochtend heel vroeg stond aan te kleden, hebben we hem vanuit ons warm nest wat nukkig liggen aanstaren. Zou hij weten waarom?

Wist je dat...

- diefstal hier heel ernstig wordt genomen. Onlangs werd een chauffeur van vrienden op een car rapide bestolen. Bij het roepen van "voleur" werden de deuren van het busje vliegensvlug gesloten en reed het ding met zijn hele hebben en houden naar het politiebureau. Alle inzittenden werden minutieus ondervraagd tot de dader geïdentificeerd kon worden.
Geen wonder dat iedereen hier steeds te laat komt...

- (volgens onze katholieke bonne) kinderen niet meer op straat mogen nadat het avondgebed op de moskee is ingezet. De duivels zouden er wel eens kunnen mee wegvliegen.

- als je niets meer te vertellen hebt tegen elkaar, een cursus etiquette helpen kan. Onlangs ging een kennis samen met een chauffeur enkele projecten in Senegal bezoeken. Toen ze na een tijdje helemaal uitverteld was tegen die vreemde man, besloot ze het over een andere boeg te gooien. Tijdens elke maaltijd bracht ze hem tafelmanieren bij. Gebruik je mes en vork, zit rechtop, ellebogen van tafel, mond dicht als je eet... Als hij met zijn opgedane kennis thuis niets kan, staat het wel leuk op zijn cv.

O dierbaar België

Gisteren werden we op de Belgische Ambassade uitgenodigd. Elke andere ambassade speelt gastheer voor zijn onderdanen op de nationale feestdag. Op 21 juli echter liggen alle Senegalese Belgen in blote buiken en billen op het strand van Blankenberge en zou de ambassadeur eenzaam zijn glas moeten heffen op de gezondheid van de koning (als de ambassadeur zelf al niet op het strand vertoeft - van Knokke welteverstaan).
Daarom wil de traditie dat residerende Belgen rond 15 november drinken op zijne majesteit. Ik vrees dat alleen enkelingen en ik het verband leggen met de dag van de dynastie, met dank aan juf Annie van het vierde leerjaar. Tijdens de WO-les werd 15 november in één adem met 11 november vernoemd. In ons schriftje plakten we met lettertjes uit een tijdschrift ijverig 'leve de koning'. Ze riep me voor de klas toen bleek dat ik in mijn huiswerk de slogan 'nooit meer oorlog' met één 'o' vooraan geplakt had. Met mijn 'hm, die moet ergens tussen de boterhammen terecht gekomen zijn' kon ze geen vrede nemen.
Voor de gelegenheid mocht gisteren de halve Belgische gastronomie aanrukken, speciaal overgevlogen door Air Brussels, zonder vertraging deze keer. Leffe en Hoegaarden à volonté. Bourgondisch zoals we het kennen.

Afrikaantjes

Soms vraag ik me wel eens af hoe Pierrot en Ophélie het ervan af zouden gebracht hebben opgroeiend in België. Waarschijnlijk met een pak minder korte rokken, shorts en t-shirts, maar misschien ook met minder ritme in hun lijf.
Bij het minste deuntje muziek gaan ze shaken als een elastiek. Ophélie zet haar achterste in positie (je kent het wel: lichtjes door de knieën en billen achteruit) en draait dan ritmisch met de achtersteven heen en weer. Pierrot heeft het meer voor breakdance-achtige stunts, maar steeds perfect op de beat.
Waarschijnlijk zouden ze het dan ook hebben gedaan met wat meer angst voor alles wat kruipt, kriebelt en wriemelt. Ze koesteren in hun slaapkamer elk een persoonlijke gekkofamilie; geen mier, kever, vlieg of mug kan hen van de wijs brengen (behalve dan die ene kakkerlak met buitenproportionele maten).
Ze zouden ook het enthousiasme moeten missen bij het voorbijrijden van de vuilniswagen. Toegegeven, ook in België staat Pierrot op donderdag vol bewondering te kijken naar de ophaaldienst. Alleen hier is het verrassingseffect groter: de vrachtwagen kondigt zichzelf op een onafgesproken moment aan met een van ver te horen getoeter. Bij het minste signaal storten ze zich beiden op de voordeur al schreeuwend "autombaliiiiiiiiiiiiit". En dan komt het pas: doet hij het of doet hij het niet, voorbij ons huis rijden... Ontroostbaar als blijkt dat hij enkel de achterliggende straten bedient, maar des te meer opwinding als hij luid toeterend Ophélies stinkende kakapampers komt ophalen (want dat is waar het allemaal om draait). En de vuilnisman "Bonjour les toubabs" wordt op applaus onthaald.
Ophélie zou het niet kennen om op de rug van een zoetgevooisde stem in slaap te vallen en Pierrot... zou niet knusjes bij de kleermaker voor de maaltijd aanschuiven. Gezeten op een grote mat die voor de gelegenheid tussen de restjes stof en pluizenbollen is uitgespreid, grijpt hij het enige overgebleven lepeltje en eet gezellig mee uit dezelfde pot als de andere vier mannen.
En eigenlijk zou ik het ook heel jammer vinden het te moeten missen als ze samen hun overgebleven smarties tellen: eun, dui, twa...

Mommy&me

Op woensdagochtend is het tijd voor quality time met Ophélie. In principe is het elke dag tot 12 u van dat voor Ophélie (tegen de middag komt Pierrot van school), maar op woensdag is het georganiseerde kwaliteit. Dan trekken we samen naar de mommy&me group. Soms hoeven we al helemaal niet te trekken, want dan komt de hele lading mommies (minder frequent daddies) en baby's bij ons binnenrollen. Laatst moesten we gebruik maken van een schoenlepel om mommy en baby nummer 29 en 30 in de woonkamer te krijgen.
Ik las ooit eens op een blog als deze de volgende omschrijving van een mommy&me group: "het is een bijeenkomst van kwetterende huisvrouwen zonder ook maar iets om handen, die onder het mom van "ik wil mijn 4-maanden oude baby wat contacten laten leggen met leeftijdsgenoten" samenkomen om te proeven van andermans gebak en te controleren of hun kind nog wel voor schema zit qua groei en kunnen." Sinds ikzelf deel uitmaak van de groep, vind ik bovenstaande uitspraak weinig flatterend.
Toegegeven er heerst wel eens een competitieve geest en de gesprekken gaan doorsnee over bevallen en opstaan, maar over het algemeen hebben we het er wel naar onze zin.
Al neemt Ophélie de mommy&me wel heel letterlijk. Andere kinderen, niet interessant, ander speelgoed daarentegen. Het blijft schattig om te zien hoe overdonderd ze vaak is, alsof ze elke keer weer een bezoek aan een nieuwe speelgoedwinkel brengt.
Bovendien hebben we er naast een aantal playdates ook bijzonder goede recepten aan overgehouden.

Village des Arts

Je kent het gevoel wel. Je bent ergens al honderden keren voorbijgereden en elke keer opnieuw denk je: "Oh ja, hier moet ik ooit eens een keer komen rondneuzen." En terwijl je het denkt, dwalen je gedachten al weer af... tot je er nog een keer voorbijkomt. Le Village des Arts is zo'n plek.
En gelukkig is er dan de Dakar Women's Group die voor de hopeloze gevallen als ik een uitje richting Village organiseert.
Village des Arts is een kunstenaarscollectief met artiesten van allerlei slag: schilders, pottenbakkers, beeldhouwers met Afrikaanse roots. Na wat gewedijver met de overheid heeft het collectief toch een eigen domein met woon- en werkruimte kunnen veroveren. Wat op zich een prestatie is.

Het uitzicht doet denken aan de Education Centres in Botswana (en dat schrijf ik niet voor u, maar voor Sven, want wie gaat naar Botswana om Education Centres te bezoeken). De rijen met kleine ateliers met afdak netjes geordend naast elkaar, doen eerder militair aan. En een artiest zou zijn naam niet waardig zijn als hij daar niet eventjes een mouw zou aan passen. Beschilderde muren en luikjes zorgen voor de frivole noot.


De artiesten ter plekke deden zichzelf alle eer aan. Meer dan de helft kwam om dit vroege ochtenduur (rond elven) toch zijn bed niet uit, ondanks de belofte aan de organisatie van DWG. Hoedanook, mooie werken waren er wel te aanschouwen in de galerij en de ateliers van enkele dappere 'early birds'.

Het enige waar wij ons dan weer enigszins in verslikten, waren de volgende uitspraken in het vroege ochtenduur: "Wij, kunstenaars, mensen die creëren verdienen de onsterfelijkheid, jullie zijn verdiend sterfelijk." of "Ja, ik doe alles zelf, van het bedenken tot het creëren, maar soms laat ik iemand anders het brons in de vorm gieten. Dat heet delen." of "Ja, soms moet ik naar een prijsuitreiking als ik iets win, ik ben liever hier om te creëren, maar ja, het hoort bij de job." En deze laatste wil ik u ook niet onthouden: "U mag altijd terugkomen met uw echtgenoot." Lees geldschieter.

Ik zal eraan denken als ik nog eens voorbijrijd.

Halloween

Voor we naar het buitenland trokken associeerden we Halloween hoogstens met een pompoen en een barslechte Amerikaanse thriller. Tegenwoordig hebben we ons vocabulaire uitgebreid met trick-or-treat, pumpkin patch, haunted house en wat nog meer. En de kinderen vieren Halloween alsof ze van niet beter weten.
Pierrot houdt van feestjes vooral verjaardagen. Af en toe is hij op een blauwe maandag jarig en dan komen er kaarsjes op zijn boterham. En als hij een uitnodiging voor een verjaardagsfeest krijgt, zegt hij snel: Eliade is lief, Eliade is mijn vriend of Sophie is lief, Sophie is mijn vriend. Je weet maar nooit dat wij zouden beslissen om niet naar het feestje te gaan.
Niet anders toen Miss Elaine van de Rainbow Nursery School het Halloweenfeest aankondigde. Halloween is lief, Halloween is mijn vriend...

PS Zijn outfit is "made in Senegal" ineengezet door een lokale tailleur.

Nutella

Als er één ding is wat over de hele wereld te krijgen is, dan moet het wel Nutella zijn. Bekijk het bewijs.

Zondags genot

Op zondag trokken we nog een keer op verkenning.
Ons leven als kabbelend beekje voelde de laatste tijd wel erg windstil aan. En steeds terugkerende discussies met vrienden of Dakar nu al dan niet de saaiste plek ter wereld is, deed ons besluiten daar wat verandering in te brengen.



Een bezoek aan "Le village des tortues" en een picknick bij Lac Rose was dan ook spicy genoeg voor een zondagse uitstap. Alhoewel het schildpaddenreservaat niet erg veel voorstelde, leken de kinderen toch erg opgelaten. En wij ook. De groene oase waarin we terechtkwamen, was een ware verademing. Zelfs nu het regenseizoen eindeloos blijft aanslepen (de troosteloze grijze ochtenden doen ons verdacht veel aan België denken, alleen werden deze temperaturen waarschijnlijk nooit in Ukkel genoteerd). Veel groener dan enkele grassprieten bij elkaar zal het in het immense bouwproject dat Dakar is, nooit worden.
En Ophélie noteert haar eerste wapenfeit: een ritje op de rug van een 100-jarige schildpad. Ik hoop dat de trots van het park na zo'n uitputtingsslag de nacht nog heeft gehaald.



Daarna richting Lac Rose, dat na het zoveelste bezoek tijdens ons verblijf hier (alweer meer dan drie jaar), toch een beetje van zijn charme heeft verloren. Maar voor een luxepicknick zijn we altijd te vinden. Net als de kinderen van het nabijgelegen dorp...



Onze discussies met vrienden nemen na zondag toch een andere wending: je maakt een stad zo saai of zo spannend als je zelf wil en in dit geval zal Lonely Planet ons een stukje moeten verder helpen.