Nog maar eens een verzuchting

Als er één ding is wat ik haat, dan is het wel neuzen in mijn vuilnisbak. En laat dit nu net een van de minpunten van onze Fatou zijn (ze heet Aline, maar in de Franse woordenschat maakt dat niks uit). Ze heeft er wel meer, mindere trekjes, maar daar hebben we het later nog wel eens over. Meerdere keren betrapte ik onze 'bonne' al rommelend in de vuilnisemmer om er naar eigen welbevinden schatten in op te duikelen.
Nu ben ik niet van het verspillende type, ok dan, eerder overleunend naar de andere kant. Ik vind het een wonder dat we sowieso per dag nog een zak gevuld krijgen (sorry, groene jongens). Glazen bokalen, kurkjes, blikken, doorgelezen tijdschriften, plastic yoghurtpotjes, piepschuim schaaltjes, kartonnen dozen: alles wordt grondig omgespoeld en in Alines vakje onderin de keukenkast verzameld. Dan vraag ik me af wat er naast fruitschillen, vuile luiers en etensresten (het toverwoord) nog mag te vinden zijn.
Net nog na de picknick van zaterdag werd de couscoussla die we meenamen integraal in de vuilnisbak gekieperd. Gerechtvaardigd naar mijn mening: de schaal stond een dag lang in de blakende zon, overspoeld door vetgroene vliegen, omgeroerd en omgeroerd door verschillende proevende handen en belandde dus bij het keukenafval. Op maandagochtend vind ik hetzelfde gerecht in een plastic supermarktzakje in het vriesvak terug. Daar gruwel ik dus van...
Naast het feit dat ik me ook zorgen maak over de gezondheid van het huispersoneel, voel ik vooral plaatsvervangende schaamte. En misschien bovenal wel aantasting van de privacy. Mijn vuilbak is nu eenmaal iets heel persoonlijks!
Laatst had ik het erover met Barbara, de psycholoog (of 'de andere Barbara' volgens onze kinderen) en met Sven, de mensenkenner. Ze konden mijn afgrijzen niet echt plaatsen.
Los van dit alles zegt Sven dat dat snuisteren in huisvuil nu eenmaal de realiteit is van de wereld waarin we leven. Ook na 7 jaar blijft die confrontatie hard. Kan iemand alle Fatous van deze wereld vragen om de dissectie van vuilnis even niet in mijn bijzijn te doen, want zelfs dat krijg ik niet over mijn lippen.

Al vroeg aan de fles

Opdracht: zoek de vijf verschillen...

Recept voor een geslaagde zaterdag

De Dakar Women's Group houdt zich normaal gesproken bezig met het entertainen van voornamelijk vrouwen en liefdadigheidsprojecten. Zaterdag kwamen ze echter op het simpele maar briljante idee van een familiepicknick. Een deken gespreid, koele drankjes en vettige snacks voor ouders. Schommels, zandbak, facepainting en springkasteel voor kinderen. Meer heeft een mens op zaterdag niet nodig. Een nanny, misschien, om ervoor te zorgen dat je je koele drankje ook koel zou kunnen drinken. Geen probleem, ook die waren toegelaten, stond in een inderhaast nagestuurde e-mail te lezen...
Oh, en ik zou bijna vergeten te vermelden dat een kindermodeshow aan het picknickprogramma voorafging. Onder het motto 'mijn kind, schoon kind' troonden de aanwezige moeders hun kind richting geïmproviseerde kleedkamer. Nog voor de helft van de poppenmeisjes in tenue was gestoken, leek het een bijzonder chaotische onderneming te worden. Pierrot had op dat punt al lang afgehaakt, het springkasteel leek hem aantrekkelijker.
Ophélie gaf de moed niet op, ook niet na de fitting van haar vijfde outfit. Eindelijk haar maatje beet. En was dat nu net het jurkje waar een andere leeftijdgenoot stond naar te lonken. De weerwraak was zoet, Ophélie moest het verduren met een tik van een emmer op haar kop. Toen haar rivale vlak voor het betreden van de 'catwalk' ook nog eens achter Ophélie in de rij ging staan, hoefde de roem al lang niet meer. En dat jurkje was bij nader inzien toch maar niks.

Wedstrijd, raad de tune...

St Louis, raar maar waar

-Alsof de lange rit in stoet ons nog niet genoeg had opgewarmd, deed de hotelkamer ons op zaterdagochtend nog meer zweten. Het hele gezin stond rond 8 uur gewassen en gestreken klaar bij de kamerdeur, toen de sleutel als een gek in het slot bleef ronddraaien. Geen uitweg, alweer eens een keer. Normaal gesproken, bel je dan even snel de receptie om het probleem te verhelpen. Niet dus, geen telefoon. Een toevallig meegesleurd reclameblad vermeldde gelukkig het hotelnummer. Een klusjesman brak met groot geweld de deur open. De buurvrouw deed dit scenario de volgende dag nog eens feilloos over.
-Toen we tijdens de terugrit (lees voor het verslag daarvan de heenrit in omgekeerde volgorde) ongeveer alle CD's twee keer hadden afgespeeld, verzon Pierrot de bezigheid. Bij het binnenrijden van elk nieuw dorp, vroeg hij: "En, waar zijn we nu?" In België zeg je dan: in Eine, in Mater, in Melden, in Leupegem. Hier duurt het correct uitspreken van het dorp even lang als het doorkruisen zelf. Thieumbeul, Tivaouane, Thinou Barik, Ngueye Ngueye, Ngueye Nguaye, Ndiakate Kour, Dhakar Ngogne, Mbédiene. "Wat zeg je?" Thieumbeul, Tivaouane, Thinou Barik, Ngueye Ngueye, Ngueye Nguaye, Ndiakate Kour, Dhakar Ngogne, Mbédiene.
Niets mooier dan Molepolole, toch. Net voor we bijna zeven jaar geleden naar Botswana vertrokken, zaten we naar een kaart te turen. Molepolole, daar zouden we wel willen wonen. Een bezoek en wat wijsheid later, haalden we opgelucht adem dat het Tlokweng werd. In Molepolole stonden evenveel hutten als letters...
-Bij gebrek aan beters dansten Pierrot en Ophélie hun dagelijkse portie op de ringtones van de GSM.
-Pierrot vond Djoudj top of the bill. Gewapend met een piratenkijker speurde hij de rivieroevers af op zoek naar ... indianen. Een keer te veel naar Peter Pan gekeken?

St Louis en Djoudj, in foto's

St Louis, 'k heb mijn wagen volgeladen...

... en het bleek niet alleen die van ons. Met perfecte precisie hebben we ons vertrek gepland op de dag voor de Magal. Zegt je niets? Moslim Senegal des te meer. Driekwart Dakar (en dit is een hoofdstad van formaat!) hobbelde op vrijdag in alles wat vier wielen en een laadruimte heeft (en niet veel meer dan dat) op bedevaart richting Touba. Zeg maar naar Mekka, maar dan kleinschaliger. Voor ons bleek het echter grootschalig genoeg. Dakar-St Louis 260km, stapvoets betekent dat iets meer dan 6 uur onderweg. Net voorbij de fly-over richting Pikine (voor de kenners, geen 10 minuten van ons huis verwijderd, een goede drie kwartier onderweg) vroeg Pierrot of we al bij Louis waren. Zijn feestje zou zo wel gaan beginnen. En wat een volk had die Louis uitgenodigd.
Voor Rufisque, bijna van het schiereiland af, werd het me te veel. In de verwachting dat we nu wel het ergste achter de rug zouden hebben, voorspelde een agent files tot over Thiès. Voor mij was rechtsomkeer de enige uitweg. Voor de kinderen maakte het niet uit, als de koekjes maar aan een sneller tempo dan de auto bleven komen (de voorraad slinkte ondertussen zienderogen). Maar Sven is een doorbijter. Dus bleven we toch met de neus richting St Louis euhm, hoe heet zoiets, is er een werkwoord voor gemiddeld 17km per uur rijden?
Een kwart dag later, eindelijk de afslag Touba in zicht, konden we de karrenvrachten gelovigen uitwuiven. Full speed naar St Louis en het was nodig, want Pierrot begon zich zorgen te maken. Met zoveel genodigden zou de verjaardagstaart van Louis nu wel bijna op zijn...

foto au-senegal.com

Vandaag in de krant

"Half miljoen Franse gezinnen zonder elektriciteit na storm."

Wat is het probleem? We zitten elke dag wel voor minimum een uur zonder stroom. En dat geldt voor half Dakar. We kunnen een generator van harte aanbevelen. Bovendien vermeldt het bericht "en dat voor het eerst sinds 1974". Dat valt dan ook wel weer mee, niet.

Mammie aan het lezen bij kaarslicht in Ouakam zonder stroom en toen nog zonder generator, gezellig toch?

St Louis eindelijk in zicht

Dit weekend gaan we naar St louis (ik onderdruk mijn enthousiasme, want het heeft me al eerder parten gespeeld). Als ik rondvertel dat we hier 4 jaar wonen en dat we nog nooit naar St Louis afzakten, verklaart iedereen ons honkvast. De waarheid is iets genuanceerder. In werkelijkheid heb ik effectief al drie keer een hotel geboekt op de Langue de Barbarie, maar even veel keer met schaamrood op de wangen geannuleerd. Sven moet dan weer net op missie, of net in Dakar zijn voor vergaderingen of net weer iets anders.
Dit weekend staat zoals de vele andere met rood omcirkeld in zijn agenda, maar ik ben iets terughoudender om te boeken, laat staan het te vernoemen. Wonder boven wonder, Sven vroeg onlangs of ik al een slaapplaats had gevonden voor dit weekend. En nog meer van een mirakel, hij heeft ook vrijdag en maandag vrijaf genomen. Dat betekent alles bij elkaar dat we vier volle dagen hebben. Ik durf het al helemaal niet uit te schreeuwen, want het is natuurlijk vandaag pas maandag. Nu al koffers pakken vind ik er net over. 't Is zo'n gedoe om alles op vrijdagochtend weer onaangeroerd in de kast te leggen.
Diplomatisch heb ik hem zelf naar het hotel laten bellen, een ander dan die van de drie vorige boekingen welteverstaan. Ik zou niet willen dat een scheldtirade van hunnentwege Sven op andere gedachten zou brengen.

Zeg eens euh...

Omdat Pierrot in het Nederlands wat last heeft met het uitspreken van bepaalde klankcombinaties, hebben we geregeld onder het avondeten logopediesessies. Vooral bij sch-, kn- en sn- slaat zijn tong keer op keer in de knoop en dan krijg je te horen: "ik graaf met mijn sep naar een sat bij de sommel" of "ik zit op mijn klieën met de klikkertjes te klikkeren" of "Reece moest tijdens slacktime zijn neus sluiten". Hij doet zo hard zijn best om het goed te krijgen, maar het wil niet lukken. Op het einde van zo'n logosessie komt van pure mondspierspanning meestal de helft van zijn boterham met volle vaart in het bord van Ophélie terecht. Ja, en dan zijn we weer voor een goed kwartier vertrokken...
Ophélie wordt tijdens het avondeten dan weer ingewijd in de Nederlandse woordenschat. Ze gaat met haar vingertje van het ene voorwerp naar het andere "en dat? en dat?" en dan benoemen we alles. Soms gaat het ook zo: "Ophélie, zeg eens poes." en dan antwoordt ze "mauw".

Het beste onder de zon

Soms heb je van die momenten waarop je plots beseft waarom het hier de moeite waard is. Zonsondergang en tapa's aan het strand in Ngor, bijvoorbeeld.
We komen er ook wel eens rond tien uur met thuisblijvende moeders en baby's. Een hele ochtend kletsen en gezonde sapjes drinken. 's Middags worden de grotere kinderen van school opgehaald door de chauffeur en bij ons gebracht voor een lunch met verse zeevruchten of vis en ander lekkers. Achteraf een ijsje is een verplicht onderdeel van de routine. Instant vakantiegevoel verzekerd.

Dit is één van de weinige plekken waar een brandschoon zandstrand gratis ter beschikking staat mits een drankje in het restaurant. En dat nemen we er met plezier bij. Het behoort stilaan tot onze vaste zaterdag-late-middag-stek. De kinderen torsen elke keer weer een lading aan schepjes, emmers, vormpjes en gieters mee, maar veel liever zitten ze achter de huispelikaan aan. Of zitten ze zich te vergapen aan andere kinderen die ook een lading schepjes, emmers, vormpjes en gieters hebben meegesleurd. Of zitten ze te smossen met een 'pink' ijsje. Of gaan ze pootje baden in het nu toch wel ijskoude zeewater. En wij? Wij kijken vanuit een luie stoel toe en zien dat het goed is. Als het drankje maar op tijd geserveerd wordt, als de tapa's net voor de gloeiende zon in de zee verzinkt op tafel verschijnen, als de kinderen de avond kunnen afsluiten met 'nu mogen we wel heel lang opblijven, hoor.' Dan weten we het plots weer...