Omdat Pierrot in het Nederlands wat last heeft met het uitspreken van bepaalde klankcombinaties, hebben we geregeld onder het avondeten logopediesessies. Vooral bij sch-, kn- en sn- slaat zijn tong keer op keer in de knoop en dan krijg je te horen: "ik graaf met mijn sep naar een sat bij de sommel" of "ik zit op mijn klieën met de klikkertjes te klikkeren" of "Reece moest tijdens slacktime zijn neus sluiten". Hij doet zo hard zijn best om het goed te krijgen, maar het wil niet lukken. Op het einde van zo'n logosessie komt van pure mondspierspanning meestal de helft van zijn boterham met volle vaart in het bord van Ophélie terecht. Ja, en dan zijn we weer voor een goed kwartier vertrokken...
Ophélie wordt tijdens het avondeten dan weer ingewijd in de Nederlandse woordenschat. Ze gaat met haar vingertje van het ene voorwerp naar het andere "en dat? en dat?" en dan benoemen we alles. Soms gaat het ook zo: "Ophélie, zeg eens poes." en dan antwoordt ze "mauw".
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten