St Louis, raar maar waar

-Alsof de lange rit in stoet ons nog niet genoeg had opgewarmd, deed de hotelkamer ons op zaterdagochtend nog meer zweten. Het hele gezin stond rond 8 uur gewassen en gestreken klaar bij de kamerdeur, toen de sleutel als een gek in het slot bleef ronddraaien. Geen uitweg, alweer eens een keer. Normaal gesproken, bel je dan even snel de receptie om het probleem te verhelpen. Niet dus, geen telefoon. Een toevallig meegesleurd reclameblad vermeldde gelukkig het hotelnummer. Een klusjesman brak met groot geweld de deur open. De buurvrouw deed dit scenario de volgende dag nog eens feilloos over.
-Toen we tijdens de terugrit (lees voor het verslag daarvan de heenrit in omgekeerde volgorde) ongeveer alle CD's twee keer hadden afgespeeld, verzon Pierrot de bezigheid. Bij het binnenrijden van elk nieuw dorp, vroeg hij: "En, waar zijn we nu?" In België zeg je dan: in Eine, in Mater, in Melden, in Leupegem. Hier duurt het correct uitspreken van het dorp even lang als het doorkruisen zelf. Thieumbeul, Tivaouane, Thinou Barik, Ngueye Ngueye, Ngueye Nguaye, Ndiakate Kour, Dhakar Ngogne, Mbédiene. "Wat zeg je?" Thieumbeul, Tivaouane, Thinou Barik, Ngueye Ngueye, Ngueye Nguaye, Ndiakate Kour, Dhakar Ngogne, Mbédiene.
Niets mooier dan Molepolole, toch. Net voor we bijna zeven jaar geleden naar Botswana vertrokken, zaten we naar een kaart te turen. Molepolole, daar zouden we wel willen wonen. Een bezoek en wat wijsheid later, haalden we opgelucht adem dat het Tlokweng werd. In Molepolole stonden evenveel hutten als letters...
-Bij gebrek aan beters dansten Pierrot en Ophélie hun dagelijkse portie op de ringtones van de GSM.
-Pierrot vond Djoudj top of the bill. Gewapend met een piratenkijker speurde hij de rivieroevers af op zoek naar ... indianen. Een keer te veel naar Peter Pan gekeken?