Als er één ding is wat ik haat, dan is het wel neuzen in mijn vuilnisbak. En laat dit nu net een van de minpunten van onze Fatou zijn (ze heet Aline, maar in de Franse woordenschat maakt dat niks uit). Ze heeft er wel meer, mindere trekjes, maar daar hebben we het later nog wel eens over. Meerdere keren betrapte ik onze 'bonne' al rommelend in de vuilnisemmer om er naar eigen welbevinden schatten in op te duikelen.
Nu ben ik niet van het verspillende type, ok dan, eerder overleunend naar de andere kant. Ik vind het een wonder dat we sowieso per dag nog een zak gevuld krijgen (sorry, groene jongens). Glazen bokalen, kurkjes, blikken, doorgelezen tijdschriften, plastic yoghurtpotjes, piepschuim schaaltjes, kartonnen dozen: alles wordt grondig omgespoeld en in Alines vakje onderin de keukenkast verzameld. Dan vraag ik me af wat er naast fruitschillen, vuile luiers en etensresten (het toverwoord) nog mag te vinden zijn.
Net nog na de picknick van zaterdag werd de couscoussla die we meenamen integraal in de vuilnisbak gekieperd. Gerechtvaardigd naar mijn mening: de schaal stond een dag lang in de blakende zon, overspoeld door vetgroene vliegen, omgeroerd en omgeroerd door verschillende proevende handen en belandde dus bij het keukenafval. Op maandagochtend vind ik hetzelfde gerecht in een plastic supermarktzakje in het vriesvak terug. Daar gruwel ik dus van...
Naast het feit dat ik me ook zorgen maak over de gezondheid van het huispersoneel, voel ik vooral plaatsvervangende schaamte. En misschien bovenal wel aantasting van de privacy. Mijn vuilbak is nu eenmaal iets heel persoonlijks!
Laatst had ik het erover met Barbara, de psycholoog (of 'de andere Barbara' volgens onze kinderen) en met Sven, de mensenkenner. Ze konden mijn afgrijzen niet echt plaatsen.
Los van dit alles zegt Sven dat dat snuisteren in huisvuil nu eenmaal de realiteit is van de wereld waarin we leven. Ook na 7 jaar blijft die confrontatie hard. Kan iemand alle Fatous van deze wereld vragen om de dissectie van vuilnis even niet in mijn bijzijn te doen, want zelfs dat krijg ik niet over mijn lippen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten