Soms heb je van die momenten waarop je plots beseft waarom het hier de moeite waard is. Zonsondergang en tapa's aan het strand in Ngor, bijvoorbeeld. We komen er ook wel eens rond tien uur met thuisblijvende moeders en baby's. Een hele ochtend kletsen en gezonde sapjes drinken. 's Middags worden de grotere kinderen van school opgehaald door de chauffeur en bij ons gebracht voor een lunch met verse zeevruchten of vis en ander lekkers. Achteraf een ijsje is een verplicht onderdeel van de routine. Instant vakantiegevoel verzekerd.
Dit is één van de weinige plekken waar een brandschoon zandstrand gratis ter beschikking staat mits een drankje in het restaurant. En dat nemen we er met plezier bij. Het behoort stilaan tot onze vaste zaterdag-late-middag-stek. De kinderen torsen elke keer weer een lading aan schepjes, emmers, vormpjes en gieters mee, maar veel liever zitten ze achter de huispelikaan aan. Of zitten ze zich te vergapen aan andere kinderen die ook een lading schepjes, emmers, vormpjes en gieters hebben meegesleurd. Of zitten ze te smossen met een 'pink' ijsje. Of gaan ze pootje baden in het nu toch wel ijskoude zeewater. En wij? Wij kijken vanuit een luie stoel toe en zien dat het goed is. Als het drankje maar op tijd geserveerd wordt, als de tapa's net voor de gloeiende zon in de zee verzinkt op tafel verschijnen, als de kinderen de avond kunnen afsluiten met 'nu mogen we wel heel lang opblijven, hoor.' Dan weten we het plots weer...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten