zaterdag 30 mei 2009
zondag 24 mei 2009
Lot, Dieter en Axelle op bezoek
De dagelijkse beslommeringen:
Een weekend van huis weg:
Het verplichte picknicknummer:
Een weekend van huis weg:
Het verplichte picknicknummer:
maandag 11 mei 2009
Jarig
Zo gezegd, zo gedaan. De bakker werd het. Wat nijdig om de pracht en praal van het gamma aanlokkelijkheden, kocht ik een assortiment kleine taartjes in plaats van één grote verjaardagstaart. Een gewiekst plan om de man op een misstap te betrappen...
Niet dus...
De kers op de taart
Als er iets is waar ik het afgelopen jaar bedreven ben in geworden, moet het wel taart bakken zijn in alle kleuren en formaten. En dat zegt, jammer genoeg, enkel iets over de frequentie en niets over de kwaliteit. Je wil niet weten van de zwartgeblakerde scharminkels.
Taart bakken hoort blijkbaar bij het moederschap en daar wringt het schoentje. Moeders worden nu eenmaal niet met de perfecte gebruiksaanwijzing geleverd. De meesten hier zijn wel clever genoeg om het hele probleem te omzeilen. Ze nemen een kok in dienst, bestellen bij een patissier, volgen het recept naar de letter; het zijn maar enkele voorbeelden. Daar ik nogal van het doe-het-zelven ben, blijf ik hardnekkig deze oplossingen vermijden.
Dus, voor elke gelegenheid, en dat waren er nogal wat de afgelopen weken, bind ik mijn schort voor en ga elk deeg of beslag met vernieuwde moed te lijf. Een verjaardagscake met pure chocolade en confettisprinkels, een picknickcake met wortel, citroenzest en kwarkglazuur, een vrouwenbijeenkomsttaart met citroenbavarois en geconfijte limoenkrullen; niets is me vreemd.
Volgens een aantal bakwebsites bestaat er in het leven geen vervullender bezigheid dan het omroeren van beslag, de zoete geur van een nieuwe creatie. Niets is minder waar, zeker niet toen ik ontdekte dat bakken de kunde is van het feilloos volgen van recepten. Bakken is chemie, een eetlepel bakpoeder is een eetlepel bakpoeder en niet dat ietsje meer waar ik me steeds aan bezondig. Het resultaat is meestal de snerp doordringende aangebrande lucht van een nieuwe creatie.
Na een paar overtuigende e-mails van de cakeverantwoordelijke van Dakar Women's Group om een cake te doneren voor Kids for Kids zou ik me op vrijdag toch maar nog een keer wijden aan het tevoorschijn toveren van de perfecte cake. Kids for Kids is nu eenmaal een evenement waar ook onze kinderen steeds naar uitkijken. Heimelijk heb ik mijn cupcakes op zaterdag in volle drukte achter een andere mislukkeling gemoffeld. Tussen andere lelijkerds zijn ze niet echt opgevallen.
Gisterenavond kregen we een e-mail van de cakeverantwoordelijke als dank voor de verrukkelijke cakedonaties en meer goed nieuws: alles werd verkocht. Nergens melding, ook niet tussen de lijnen door, van een paar oneetbare miezerige cupcakes.
En nu zit ik met een dilemma opgescheept. Ophélie is jarig! Denk dat ik haar maar even verras met iets lekkers van de Franse bakker. Het kind verdient wat eetbaars op haar tweede verjaardag en het geeft mij de tijd om me te perfectioneren...
Taart bakken hoort blijkbaar bij het moederschap en daar wringt het schoentje. Moeders worden nu eenmaal niet met de perfecte gebruiksaanwijzing geleverd. De meesten hier zijn wel clever genoeg om het hele probleem te omzeilen. Ze nemen een kok in dienst, bestellen bij een patissier, volgen het recept naar de letter; het zijn maar enkele voorbeelden. Daar ik nogal van het doe-het-zelven ben, blijf ik hardnekkig deze oplossingen vermijden.
Dus, voor elke gelegenheid, en dat waren er nogal wat de afgelopen weken, bind ik mijn schort voor en ga elk deeg of beslag met vernieuwde moed te lijf. Een verjaardagscake met pure chocolade en confettisprinkels, een picknickcake met wortel, citroenzest en kwarkglazuur, een vrouwenbijeenkomsttaart met citroenbavarois en geconfijte limoenkrullen; niets is me vreemd.
Volgens een aantal bakwebsites bestaat er in het leven geen vervullender bezigheid dan het omroeren van beslag, de zoete geur van een nieuwe creatie. Niets is minder waar, zeker niet toen ik ontdekte dat bakken de kunde is van het feilloos volgen van recepten. Bakken is chemie, een eetlepel bakpoeder is een eetlepel bakpoeder en niet dat ietsje meer waar ik me steeds aan bezondig. Het resultaat is meestal de snerp doordringende aangebrande lucht van een nieuwe creatie.
Na een paar overtuigende e-mails van de cakeverantwoordelijke van Dakar Women's Group om een cake te doneren voor Kids for Kids zou ik me op vrijdag toch maar nog een keer wijden aan het tevoorschijn toveren van de perfecte cake. Kids for Kids is nu eenmaal een evenement waar ook onze kinderen steeds naar uitkijken. Heimelijk heb ik mijn cupcakes op zaterdag in volle drukte achter een andere mislukkeling gemoffeld. Tussen andere lelijkerds zijn ze niet echt opgevallen.
Gisterenavond kregen we een e-mail van de cakeverantwoordelijke als dank voor de verrukkelijke cakedonaties en meer goed nieuws: alles werd verkocht. Nergens melding, ook niet tussen de lijnen door, van een paar oneetbare miezerige cupcakes.
En nu zit ik met een dilemma opgescheept. Ophélie is jarig! Denk dat ik haar maar even verras met iets lekkers van de Franse bakker. Het kind verdient wat eetbaars op haar tweede verjaardag en het geeft mij de tijd om me te perfectioneren...
dinsdag 5 mei 2009
Dagtrip na dagtrip na dagtrip deel 2
Zaterdag 2 mei: Lac Rose
Ingrediënten:
9 gezinnen van diverse makelij
konvooi 4x4's om over de duinen te geraken
Mauretaanse tenten om het hoofd onder koel te houden
volgeladen frigoboxen met maaltijden voor elk uur van de dag
een vrije zaterdag
En de rest komt vanzelf.
Ingrediënten:
9 gezinnen van diverse makelij
konvooi 4x4's om over de duinen te geraken
Mauretaanse tenten om het hoofd onder koel te houden
volgeladen frigoboxen met maaltijden voor elk uur van de dag
een vrije zaterdag
En de rest komt vanzelf.
Dagtrip na dagtrip na dagtrip deel 1
Vrijdag 1 mei: Bandia (wildpark)
-De gids zat de hele rit verlekkerd te lonken naar mijn plaats voorin de auto. We hadden hem namelijk tussen de twee kinderzitjes in geperst. Eigen schuld, moeten ze het huren van een gids maar niet verplicht maken.
-Nog maar een keer de gids vond dat we maar niet de lang naar die giraf moesten staan kijken; we hadden er namelijk al één gezien en er zouden er nog wel meer volgen.
-De gids (ja, hij weer) zat de hele tijd te bellen naar zijn collega's waar iedere inwoner van het park gelokaliseerd was en beval Sven daarna te racen naar een bestemming. Pret bedorven.
-Pierrot had het nogal op de krokodillen begrepen. Die zaten jammer genoeg in een waterplas op het einde van de ronde. "Kijk, Pierrot, giraffen" "Mmm, gaan we nu naar de krokodillen?" "kijk, ooh, zebra's" "Mmm, gaan we nu naar de krokodillen?"
Vrijdag 1 mei: Popenguine (strand)
P&O: Strand? Zand? Zee? Water? Kettingen! Armbanden! Kraaltjes!
-De gids zat de hele rit verlekkerd te lonken naar mijn plaats voorin de auto. We hadden hem namelijk tussen de twee kinderzitjes in geperst. Eigen schuld, moeten ze het huren van een gids maar niet verplicht maken.
-Nog maar een keer de gids vond dat we maar niet de lang naar die giraf moesten staan kijken; we hadden er namelijk al één gezien en er zouden er nog wel meer volgen.
-De gids (ja, hij weer) zat de hele tijd te bellen naar zijn collega's waar iedere inwoner van het park gelokaliseerd was en beval Sven daarna te racen naar een bestemming. Pret bedorven.
-Pierrot had het nogal op de krokodillen begrepen. Die zaten jammer genoeg in een waterplas op het einde van de ronde. "Kijk, Pierrot, giraffen" "Mmm, gaan we nu naar de krokodillen?" "kijk, ooh, zebra's" "Mmm, gaan we nu naar de krokodillen?"
Vrijdag 1 mei: Popenguine (strand)
P&O: Strand? Zand? Zee? Water? Kettingen! Armbanden! Kraaltjes!
Abonneren op:
Posts (Atom)
