Naar de verdoemenis

Ik weet niet welke wervelwind tijdens de kerstvakantie door ons huis waarde, maar alles los of vast lijkt het te hebben begeven. Dus, eerste taak bij het begin van dit nieuwe jaar is het rekruteren van klusjesmannen.
Het verhaal begint bij de loodgieter. Een vakantie brengt was en plas met zich mee en na een machine of twee te hebben gedraaid, stond het water enkelhoog in het washok. De loodgieter snelde te hulp, dat is, snel op zijn bromfiets, over de rest hebben we het liever niet. Hij stond wat meewarig naar de machine te kijken, voelde aan alle darmen die in en uit het ding lopen en moest constateren dat er niks lekte. De suggestie om even een wasje te proefdraaien, kon hij wel smaken. Toen er na 1 minuut toekijken geen druppel water te zien was, hield hij het voor bekeken. Wegsnorrend riep hij nog dat er niks aan de hand was. De machine moest enkel even bekomen van drie weken stilliggen. Dat er na zijn vertrek liters water uit het ding gutsten, was geen punt. Gewoon even rubberen laarzen aan bij het legen van de wasmachine.
Toen stapte de elektricien ons verhaal binnen. Hij kwam wat lampen (die bij het vervangen van de TL-buis nog steeds niet wilden branden) inspecteren en een rokende boiler. Hij kwam niet aan repareren toe. Alles eruit en iets nieuws in de plaats. Het is ook een manier.
Om me vanaf nu toch enigszins voor te bereiden op een nieuwe baby (wat zit mijn kop vol andere dingen), ging ik gisteren babykleertjes sorteren. Het nam behoorlijk wat tijd in beslag, want de karrenvracht die uit België meekwam (zowat 2/3de van onze bagage) moest nog per maat gelegd worden. Elk maatje zijn plankje in de kast en een leeg plekje voor het prille begin, want dat moest nog even gewassen worden. Een kwestie van de lekkende machine zijn vakantie te laten vergeten. Ik had de strijkoverste al uitgelegd dat ze na het strijken ervan alles kwijt kon op dat lege plekje. En of ze bij het opbergen ook even netjes pyjama's bij pyjama's en body's bij body's kon leggen. Ik kreeg zowaar spontaan volledige ontsluiting toen ik de kastdeur opentrok. Op het lege plekje liggen sokken, schoenen en krabwantjes. Op de bovenste plank alle pyjama's, de tweede alle body's, de derde jurken en rokjes...

Nog even vier maanden stevig op de tanden bijten en dan hopen op beters.


PS: Lieke, breng ons het verlossende woord, aub...)