Op vakantie naar Antigua...

... om te ontstressen van de reis ernaartoe:

- Dakar - New York: 8.15 uur vliegen
- New York - San Juan (Puerto Rico): 3.55 uur vliegen
- San Juan - Antigua: 1.25 uur vliegen

En dan hebben we het nog niet over het onmogelijke nachtelijke vertrekuur, alle wachttijden en tijdsverschillen, maar dit wordt de beloning...


foto www.concierge.com

Go Jaguars Go

Voor ons, nuchtere Belgen worden frasen als 'l'union fait la force', 'one nation, one family' of 'één voor allen, allen voor één' hoogstens geassocieerd met veldslagen uit ver vervlogen tijden. Op de internationale school in Dakar blijkt het een dagdagelijkse realiteit.
We deden er als diezelfde nuchtere Belgen nogal lacherig over toen de directeur ons tijdens de openingsceremonie aansprak met strijdkreten als "Welcome to our big ISD family, where every member is unique". Toen dachten we nog dat er wel wat meer nodig zou zijn om ons over de streep van schroom te trekken.
En zie, een maand later staat Pierrot trots getooid in zijn zwarte t-shirt met gele ISD Jaguars opdruk 'preschool 4, huphuphup' te scanderen. We maken inderdaad eindelijk deel uit van de exclusieve familie waar kinderen centraal staan, waar elke ochtend bij het oprijden van de parking ieder familielid persoonlijk gegroet wordt door het triumviraat van directeurs, waar we bekend zijn als Pierrot's mom and dad, waar er om de verveling tegen te gaan om ieder weekend wel wat wordt georganiseerd.
Vrijdag was er bijvoorbeeld een potluck diner om de activiteiten van het oudercomité te belichten. Zoals het de leden van een hechte familie betaamd, stonden wij op post met een gerecht 'to share'. Naar de omvang van de school geschat, was de opkomst aan de magere kant, maar de Japanse tak van de familie was voltallig. De avond werd zodoende omgetoverd in sushi heaven.
Enkel een uitstap naar het toilet deed wat koude rillingen over mijn rug lopen. Het wordt nog even wennen aan de alom tegenwoordige slogans als "Today we mould the leaders of tomorrow", "Respect above all", "Never look away". Ik denk dat ik in het vervolg bij het voorbijlopen ervan toch maar even de andere kant opkijk.

Over de ezel en de steen ... en €60 armer

Vorige week vlak voor het einde van ramadan heb ik me schaamtelijk laten gaan als de eerste de beste naïeve toerist. Ik was zozeer van mijn melk dat het me meer dan een week kostte om het op papier te krijgen.
Laat ik eerst uitgebreid de omstandigheden en details schetsen om mijn status weer wat op te krikken tot doorgewinterde wereldburger. Vorige vrijdag voor het geven van mijn eerste knutselles, kreeg ik er op de valreep nog een extra deelnemer bij. Rond een uur of half drie liepen Pierrot en ik nog snel even om wat klei in de boekenwinkel om de hoek. Omdat ik me meende te herinneren dat de openingstijden tijdens de vastenperiode licht waren aangepast, vond ik het verwonderlijk dat klanten op dit uur nog op de trappen bij een gesloten deur zaten te wachten. Tot er een man vanuit het depot van de winkel kwam en het probleem kwam ophelderen. Hij nam me zonder dat ik het zelf in het oog had even apart en verklaarde dat er problemen met de kassa waren. Hij zwaaide met een sleutelbos, de winkel zou pas opengaan als hij dat probleem had verholpen. Pierrot en ik zitten er allang niet meer over te zeuren als we alweer eens moeten wachten. Dan gaan we ook geduldig op de trappen zitten, net als ieder ander. De man echter had mijn hulp nodig. Met duizend woorden maar zonder inhoud, zo leek voor mij, ratelde hij over geld in de kassa, geld uit de kassa, een bestelling voor de personeelsleden, ophalen bij een boetiekje. Bon, ik heb al vaker voor communicatiestoornissen in het Frans gestaan, deze kon er ook wel bij. We zouden wel even naar dat boetiekje meelopen.
Tot hier het opkrikken en nu gaat het enkel nog bergaf... Eindelijk bij het boetiekje aangekomen - zelfs Pierrot merkte op dat we er ondertussen al een aantal waren voorbijgelopen - verstond ik wel wat hij zei. Of ik niet even 10000 kon voorschieten in één biljet, want deze man aanvaardde geen briefjes van 5000. Er zouden valse in de omloop zijn. We waren nu al zo ver, dus ok. Ik had mijn portemonnee nog maar half open of hij grabbelde er gelijk 4 briefjes van 10000 uit. Of ik er nog meer had? De boekhandel zou me prompt terugbetalen. Op mijn nogal verontwaardigde reactie, repliceerde hij gepikeerd. Blanken moeten niet altijd denken dat er fraude mee gemoeid is. Kortom en bergafwaarts, hij ging het boetiekje binnen, stond wat te prullen, kwam naar buiten. Alweer ik was in de fout gegaan, ik had me laten zien en de uitbater had onmiddellijk de prijs van zijn goederen de hoogte ingeschoten. Het bleef allemaal even mysterieus voor me. Welke goederen?
Hij nam ons mee naar een ander boetiekje en met geen stok kon ik mijn geld terugkrijgen. Het gerinkel van zijn sleutelbos bracht ook bij ons verheldering. Toen was hij allang gaan vliegen.
Zalig de langzamen van geest!

Allemaal beestjes

Ik heb mezelf er al meerdere keren op betrapt dat me een panische angst overvalt bij het zien van kruimels en etensresten. Het regiment uit het niets toesnellende mieren zal er waarschijnlijk wel voor iets tussenzitten. Alhoewel ik mezelf niet tot de categorie van smetvrezenden durf te rekenen, leun ik er op zulke momenten toch sterk tegen aan.
Het begon allemaal toen Pierrot werd geboren. In het begin was er niks meer dan wat melk die zijn kin afdreupte, maar toen de fruit- en groenteprakjes geïntroduceerd werden, was het hek van de dam. Als een overijverige moeder stond ik steeds zijn mondhoeken schoon te vegen uit angst voor mieren met last van kannibalisme. Bij zijn kinderstoel prijkte een mand gevuld met gastendoekjes die naargelang het soort gepruts nat of droog gebruikt konden worden. Het ukje was nog maar halweg zijn braspartij en ik stond al met blik en stoffer in de aanslag, een doekje om zijn stoel en tafelblad schoon te vegen. Steeds paraat om de lijkenpikkers een stap voor te zijn.
Het maniakale gepoets verscheen pas toen Ophélie aan haar eerste vaste voedsel toe was. Terwijl Pierrot gedwee zelf kruimeltjes uit zijn bord zat te plukken, liet zijn zus vallen, strooien en glijden waar het niet gaan kan. Ze gaat er prat op om binnenkort vuile mon en zijn vieze gasten te gaan vervoegen. Uit noodzaak hebben we er al een wasteiltje bijgesleurd om mevrouw na het eten miervrij te poetsen.
De volgende stap in het proces, nadat we haar bed vol mieren vonden, is het trimmen van haar lange lokken. Het zal het Nutellavrij houden van haar haar er een pak gemakkelijker op maken...



Ophélie met snor en augurk