Ik heb mezelf er al meerdere keren op betrapt dat me een panische angst overvalt bij het zien van kruimels en etensresten. Het regiment uit het niets toesnellende mieren zal er waarschijnlijk wel voor iets tussenzitten. Alhoewel ik mezelf niet tot de categorie van smetvrezenden durf te rekenen, leun ik er op zulke momenten toch sterk tegen aan.
Het begon allemaal toen Pierrot werd geboren. In het begin was er niks meer dan wat melk die zijn kin afdreupte, maar toen de fruit- en groenteprakjes geïntroduceerd werden, was het hek van de dam. Als een overijverige moeder stond ik steeds zijn mondhoeken schoon te vegen uit angst voor mieren met last van kannibalisme. Bij zijn kinderstoel prijkte een mand gevuld met gastendoekjes die naargelang het soort gepruts nat of droog gebruikt konden worden. Het ukje was nog maar halweg zijn braspartij en ik stond al met blik en stoffer in de aanslag, een doekje om zijn stoel en tafelblad schoon te vegen. Steeds paraat om de lijkenpikkers een stap voor te zijn.
Het maniakale gepoets verscheen pas toen Ophélie aan haar eerste vaste voedsel toe was. Terwijl Pierrot gedwee zelf kruimeltjes uit zijn bord zat te plukken, liet zijn zus vallen, strooien en glijden waar het niet gaan kan. Ze gaat er prat op om binnenkort vuile mon en zijn vieze gasten te gaan vervoegen. Uit noodzaak hebben we er al een wasteiltje bijgesleurd om mevrouw na het eten miervrij te poetsen.
De volgende stap in het proces, nadat we haar bed vol mieren vonden, is het trimmen van haar lange lokken. Het zal het Nutellavrij houden van haar haar er een pak gemakkelijker op maken...
Ophélie met snor en augurk
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten