Voor ons, nuchtere Belgen worden frasen als 'l'union fait la force', 'one nation, one family' of 'één voor allen, allen voor één' hoogstens geassocieerd met veldslagen uit ver vervlogen tijden. Op de internationale school in Dakar blijkt het een dagdagelijkse realiteit.
We deden er als diezelfde nuchtere Belgen nogal lacherig over toen de directeur ons tijdens de openingsceremonie aansprak met strijdkreten als "Welcome to our big ISD family, where every member is unique". Toen dachten we nog dat er wel wat meer nodig zou zijn om ons over de streep van schroom te trekken.
En zie, een maand later staat Pierrot trots getooid in zijn zwarte t-shirt met gele ISD Jaguars opdruk 'preschool 4, huphuphup' te scanderen. We maken inderdaad eindelijk deel uit van de exclusieve familie waar kinderen centraal staan, waar elke ochtend bij het oprijden van de parking ieder familielid persoonlijk gegroet wordt door het triumviraat van directeurs, waar we bekend zijn als Pierrot's mom and dad, waar er om de verveling tegen te gaan om ieder weekend wel wat wordt georganiseerd.
Vrijdag was er bijvoorbeeld een potluck diner om de activiteiten van het oudercomité te belichten. Zoals het de leden van een hechte familie betaamd, stonden wij op post met een gerecht 'to share'. Naar de omvang van de school geschat, was de opkomst aan de magere kant, maar de Japanse tak van de familie was voltallig. De avond werd zodoende omgetoverd in sushi heaven.
Enkel een uitstap naar het toilet deed wat koude rillingen over mijn rug lopen. Het wordt nog even wennen aan de alom tegenwoordige slogans als "Today we mould the leaders of tomorrow", "Respect above all", "Never look away". Ik denk dat ik in het vervolg bij het voorbijlopen ervan toch maar even de andere kant opkijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten