We zijn er even niet...

... in België voor de feestdagen.

Santa Claus is coming to town

We zagen hem al van ver aankomen: Santa Claus op Pierrots school. Een week geleden begon het ongeveer. Ieder avond bij het eten kondigde Pierrot aan dat we stil moesten zijn, want hij zou voor ons zingen. Verplicht ritueel: eerst even de kaars van zijn zelfgemaakte kerststukje aansteken. En dan kwam er "Kwinkle, kwinkle (dixit Pierrot), little star", soms volgde er ook "Jingle bells" en de nieuwkomer van dit jaar was een lied over Santa Claus. Sven kent het niet, ik ken het en Pierrot kent het niet (helemaal). Met de weinige woorden die hij doorgaf, kon ook het internet niet veel helpen.

En vandaag was het dan de grote dag. Voor Pierrot is het bijzaak dat Santa zijn klas bezoekt, hij heeft hem namelijk al uitgebreid gesproken op 6 december. Veel belangrijker is dat hij voor ons mag zingen en dat hij eindelijk kan laten zien dat er inderdaad een lied bestaat dat begint met "Santa got stuck in the chimney" en eindigt met "Atchoum, atchoum".

Het zingen verliep vlot, Santa kreeg genoeg aandacht van alle andere kinderen in de klas en ouders toonden zich bijzonder enthousiast. Toen was het voor alle kinderen van Rainbow Nursery School back to the business of the day: snacktime. Een feesttafel vol lekkere viezigheden stond nu al lang genoeg te lonken: aperoworstjes, chips, chocoladetaart, koekjes in alle kleuren van de regenboog, slagroomtaart, karamellen. Het schaaltje met stukjes meloen bleef onaangeroerd en Pierrots lievelingslunch kip met appelmoes eveneens.

PS: Gemerkt hoe ook Ophélie snacktime weet te appreciëren?

Het eiland van de onjuistheden

In het kader van "verken je plekje" namen we niet zo lang geleden de pirogue naar Les Iles des Madeleines om er te wandelen. Om het helemaal een sociaal evenement te maken, sleurden we ook een collega met kind mee in ons avontuur.
De eilandengroep (stukjes rots die uitsteken in zee, je zou er geen vakantiepark willen bouwen, dat hadden anderen anders wel al gedaan!)voor de kust van Dakar is net als Gorée beschermd, zij het hier dan als natuurgebied. Het grootste eiland blijkt een broedplaats voor vogels die in ons vocabulaire enkel in Frans en Engels voorkomen.
Meer nog dan een natuurpark is het eiland een verzameling van onjuistheden. Het begint bij de benaming: Ile aux Serpents. Er is van zijn leven nooit één slang gesignaliseerd, die enkele regenworm niet te na gesproken. In ver vervlogen tijden liep er een militair met de naam Sarpan langs. Vandaar...
Eerder hadden we het al over de beschermde status van de eilanden. Kan iemand me dan verklaren waarom er tijdens het weekend hordes zonnekloppers worden toegelaten op het ministrand aan de baai? Vijf smeerbeurten en een frigoboxmaaltijd later verdwijnen ze weer, een berg afval als enige herinnering.
In de brochure wordt het grootste eiland beschreven als een zoete oase, een ware verademing om te ontsnappen aan de stadsdrukte, de mensen en het plakkerige stof van Dakar en wat krijg je ervoor in de plaats: stront... rotsen bedekt met vogeldrek. Het kan als enige juistheid omtrent Iles des Madeleines beschouwd worden, de bijnaam Ile de Merde.

Hij zegt, zij zegt...

Er wordt altijd beweerd dat je grappige uitspraken van je kinderen moet noteren. Als je ooit eens plant om gevat uit de hoek te komen bij je kleinkinderen door hun vader of moeder te citeren, dan hoef je dat schriftje maar te voorschijn te halen. Succes verzekerd, minder langdradig dan de diavoorstelling van weleer.
Het probleem is, waar schrijf je zoiets neer? Ik heb al overal vodjes papier rondslingeren: oude boodschappenlijstjes, lijstjes met ingrediënten van recepten waar ik nooit toe kom, namen van geurtjes en smeersels die uitgeprobeerd moeten worden, boeken top 10, beginnetjes van een roman die nog steeds op stapel staat en dan hebben we het nog niet over de schitterende intro's voor scripts. En Senegal maakt het er niet makkelijker op... Wat hier niet te krijgen is, komt op een briefje te staan.
Maar nu heb ik het gevonden: een blog zou eeuwig moeten meegaan, als ik maar even de moeite neem om af en toe een schrijfsel op de computer in te tikken en niet op een velletje papier.
Bij deze: de dierentuin van onze kinderen.
Pierrot heeft er een nuipaard, een lijpaard, een kakalak en tot voor kort een waggelende pingping in rondlopen. Ophélie beperkt zich nog tot de maaaaaaaaaaaaaw, de pietiepietie en de foeffoef.
Bij nood aan onthouden meer van dit.

Tabaski - Eid al-Adha - Offerfeest in beeld

Als de familie Coppens de straat op komt,...

...houd dan uw schapen binnen!

Normaal gesproken komt hier alleen zelfgebakken brood op tafel. Behalve als moeder de vrouw en de broodmachine de pauzetoets ingedrukt hebben staan, dan komt het bakkertje op de hoek van pas. Het mannetje verkoopt gebakken lucht in de vorm van stokbrood, maar met chocola van de Sint smaakt alles.
Voor zo'n uitstap halen we nog net niet de auto van stal (niet omwille van luiheid, maar wel uit veiligheidsoverwegingen). Een kind aan de rechterhand, een ander aan de linkerhand.
Met Tabaski voor de deur (naar alle waarschijnlijkheid dinsdag, insh'allah) heeft ieder wel een feestschaap in zijn voortuin staan. Tot groot jolijt van onze kinderen, heeft de buurman zijn slachtoffer op de stoep geparkeerd. Pierrot houdt wel van schapen en Ophélie houdt van iedereen. Dus wilden ze dat beestje wel eens aaien. Voel je de nattigheid?
Houden van is één ding, maar dat was er teveel aan. Met een ruk kwam het touw dat het schaap met een boompje verbond los. Als een dartel lam (maar dan iets minder elegant) sprong het beest de straat op en ging zich aan de overkant verstoppen. Meteen kwamen alle wachten en toevallige voorbijgangers in actie. In totaal 10 mannen zetten zich schrap om het dier te vangen, maar de feestmaaltijd glipte steeds door hun handen. Het kat-en-muisspel duurde tien minuten vooraleer hij zich liet vangen. En wij stonden erbij en keken ernaar... een beetje schaapachtig.
De gebakken lucht smaakte die avond behoorlijk avontuurlijk.

Sinterklaas

Sinterklaas in Afrika is een bijzonder gebeuren, alleen al omdat het jaarlijks voor de nodige vraagtekens zorgt. Zwarte Pieten schminken, is dat wel ethisch verantwoord? Snoepgoed met handenvol rondstrooien, is dat geen verspilling? Belgische kinderen die op de Nederlandse school zitten op het sintenfeest van de Nederlanders uitnodigen, is dat geen broodroof? Een Piet met een roe laten zwaaien, mag dat wel uit pedagogisch oogpunt? Voor al deze kwesties wordt er een sinterklaascomité opgericht. Ze zoeken elk jaar opnieuw het antwoord, omdat er geen notulen te vinden zijn van het vorige comité of omdat ze geen zin hebben om die na te lezen. Het comité doet vooral vergeten waar het bij Ophélie en Pierrot echt om draait: in korte tijd zoveel mogelijk lekkers verzamelen.

Het begon al op zaterdagochtend. Toen ze de zitkamer binnenkwamen, stond die ons inziens behoorlijk vol met aantrekkelijk speelgoed. Maar nee, alle ohs en ahs weerklonken bij het tafeltje waar de chocolade en speculaas stonden uitgestald.

's Middags op de residentie van de Nederlandse ambassadeur waar Sint ontvangen werd, had Ophélie in geen tijd speculaas en marsepein ontdekt. De ambassadeursvrouw mocht zwaaien wat ze wilde, het kind zou niet wachten tot die beste man er was. Hij zou wel eens alle lekkers van onder haar neusje durven wegplukken.
Het was hen allebei een bijkomstigheid dat we de hele zondag met meubels hebben zitten sleuren, zitkamer met eetkamer hebben verwisseld en zo een speelruimte creëerden waar het speelhuisje van Sint in paste. Toekijken terwijl je chocolade smikkelt, is heel gezellig.

Pierrot aan het woord

-Mama, Ophélie is gevallen. Snel, bel de bambilance.

-P: Mag ik nog een bandarijn?
Ik: Zeg eens, mandarijn, mama mama mandarijn.
P: Mama mama bandarijn.

-P: Mama, waar is papa?
Ik: Hij is in Engeland.
P: Hoe moet hij dan naar huis komen?
Ik: Met het vliegtuig.
P: Maar dat kan niet, Engeland is gesloten, de sleutel is gebroken.
(We leerden hem net 'Witte zwanen, zwarte zwanen' zingen.)