Wat naast huispersoneel nog vaker wordt uitgewisseld onder vrouwen in Dakar is het telefoonnummer van 'de' kleermaker. Als bezeten gaan we op zoek naar een manier om de drang naar een nieuwe garderobe te bekoelen. Het bezoek aan een tailleur-couturier biedt doorgaans de oplossing. Zijn nummer wordt gekoesterd, zijn kunde opgehemeld (Hij is fantastisch! Hij begrijpt een vrouwenlijf! Hij komt aan huis als het je uitkomt! Hij heeft oog voor de details! Hij snapt de Westerse vrouwennoden!) Het is een must om er in Dakar zo'n minnaar op na te houden.
Zelf ben ik toe aan mijn vierde telefoonnummer en langzaamaan kijk ik uit naar nog beter, nog sneller, nog begripvoller. Want na verloop van tijd lijken ze toch te zijn versleten.
Menig vriendin heb ik al meegetroond naar de een of andere tailleur die volgens nog andere vriendinnen onze kooplusten zou kunnen bevredigen. Uit ervaring weet ik echter dat voor elk min of meer magnifiek gelukt stuk er vier in de zak voor de huishoudster verdwijnen.
Een kleermaker slorpt behoorlijk wat van je tijd op: stofje kiezen, modelletje zoeken, modelletje uitleggen, wachten, wachten, wachten, passen, aanpassen, passen, laatste hand en nog een hand. Doorgaans werk je met een bestaand model en dat laat je tig keer namaken in uiteenlopende stofjes: ruit op maandag, streep op dinsdag, ster op woensdag... Een groter risico neem je door van een model op papier te vertrekken. Er lijkt altijd wel een lusje, oogje, frulletje, metertje op overschot. Pure zelfmoord is het om een idee in je hoofd uiteen te zetten. De beschrijving in het Frans is één ding. Ik kreeg tijdens de Franse les nooit een oefening over de delen van een jurk van schouder tot zoom. Zeer lastig en misschien wel onverstaanbaar. Het resultaat is een ander ding, letterlijk, onverstaanbaar.
Eentje kwam aan huis, een klein kneuterig mannetje, die op de salontafel moest gaan staan om mijn heupomtrek te meten. Later kribbelde hij allerlei gegevens neer in het Arabisch en dat is vervelend, want je houdt het hele proces best zo goed mogelijk in de hand. Pierrot zit nu dan ook opgezadeld met een pyjama waarvan de stof bovenaan binnenstebuiten zit genaaid en op elastiek in zijn broek werd zo bespaard dat de duts 's nachts kortademig wordt.
De befaamde kleermaker in Mermoz heeft dan weer losse handjes. Bij het nemen van je borstomtrek blijft hij opvallend lang met zijn lintmetertje sukkelen ter hoogte van, ja hoor, de borstomtrek. Tijdens mijn allerlaatste bezoek daar zat hij de rugbreedte en -lengte van Ophélie aan mijn voorkant op te meten.
Ah, ze hebben allen hun kwaliteiten. En dan kom je na zo'n bezoek thuis en bestel je snel iets via internet, want die honger, daar blijf je toch op zitten.
Dan moet een mens al eens creatief zijn met vijf min of meer Engelssprekende moeders bijvoorbeeld. Een maand geleden hebben we een systeem uitgewerkt waarbij vijf moeders (want bij expats loop je meestal aan tegen een boom van traditionalisme) elk een week lesgeven voor haar rekening neemt. Het rotatiesysteem zit hem niet alleen in de juf, maar ook in de locatie. We stelden een themalijst op en een inventaris van speeltjes die voor handen zijn. Daarnaast hebben we ook de akkefietjes als dagschema, activiteitenbord en luierassistente in voege. En maandag was Ophélie met schooltas en al op post. De nodige tranen zijn gevloeid, maar sinds maandagmiddag weerklinkt "hijahijaho" door ons huis... 
Pierrot zit volgend jaar dan weer in een ander schuitje. Dat wat the International School of Dakar heet. Als een echte begint hij zijn internationale schoolloopbaan in pre-k4. Veel moeite heeft hij daar niet mee. Op Rainbow Nursery is hij nu al in de gunsten gevallen van een ferme Latina. Dat belooft.
