Aan Lieke - Hidden in Hanoi

Beste Lieke

Na het lezen van je ergernissenlijstje kunnen we slechts twee dingen besluiten. Vooreerst lijkt het alsof jullie nooit Dakar verlaten hebben. Hanoi put zijn ergernissen uit dezelfde bron als Dakar. Ten tweede vullen we met plezier je lijstje aan van top drie naar top tien of zo. Wedden dat je je snel weer thuis voelt?

Net als voor elke rechtgeaarde Belg is zondag voor ons heilig. Je blijft wat langer in bed hangen, ontbijt mag iets bourgondischer, met een beetje goede wil komen we ons huis enkel uit voor wat watergewenning, geen woord over het werk en vooral veel rust. En dat kan al eens mislopen. Op een voor een zondag onmenselijk uur beginnen de rechterburen te boren, linkerburen te breken en overburen te kloppen. Het enorme bouwproject Dakar draait op zon- en feestdagen op volle toeren.
Wandelen van punt A naar B en terug lijkt enkel weggelegd voor avonturiers, maar af en toe voelen we een drang om het toch nog een keer te wagen. En nog geen vijf stappen verwijderd van ons huis, begint het ons te dagen waarom we vorige poging al vloekend zijn thuisgekomen. Het aantal taxi's dat je al toeterend de auto probeert in te lokken, is niet op handen en voeten te tellen. Doodsangsten sta je uit bij het voorbijscheren van de altijd voorrang hebbende vierwielers. En je longen volzuigen met frisse buitenlucht? Niet aan te raden. Tenzij de geur van rotte vis, uitlaatgassen en stofwolken tot je gezondheidskuur behoort.
Verder erger ik me tijdens dit winderige seizoen steevast aan de vetgroene snottebellen die wel vastgeroest lijken onder de neus van onze kinderen. Als een met smetvrees bezeten hinde loop ik hen de hele dag met zakdoeken achterna en dan nog, en dan nog.
Wil je meer van dit bekende deuntje? Als echte Vietnamezen vallen de Senegalezen op de meest onmogelijke momenten je huis binnen. De hele voormiddag durf ik geen taakje te beginnen, bang dat de aangekondigde bezoeker wel eens mocht binnenvallen. Geduldig zit ik te wachten tot ik het middageten niet langer kan uitstellen op straffe van uitgehongerde kinderen en ja hoor, daar heb je de deurbel. Ze komen boren, breken en kloppen als Ophélie een dutje doet. Ze komen checken en dubbelchecken als ik van pure 'en nu kan ik het niet langer ophouden' net mijn broek omlaag heb gesjord.
En omdat vrouwendag net achter de rug is, mag deze er ook wel op. Van nature ben ik wat handig, de meese mankementjes probeer ik eerst zelf te klaren. Als er dan toch een vakman aan te pas komt, sla ik het werk graag gade (een mens kan altijd bijleren en ik ben van nature ook wel een control freak). Ik geef wat advies hier, mijn mening daar, tot grote ergernis van de vakman die meewarig zijn hoofd schudt bij al die eigenwijze prietpraat van (godbetert) een 'vrouw'...
Zou ik nu ook op het ergernissenlijstje van die vakman terecht zijn gekomen?

Dit is een reactie op de blog van Lieke en co - Hidden in Hanoi - onder 'kleine ergernissen'