Halloween

In een vlaag van zinsverbijstering en goede voornemens - rond de periode dat ik er nog in geloofde tijd in overschot te zullen hebben als de kinderen 's ochtends op school zouden zitten - kocht ik een naaimachine aan. Rond diezelfde periode maakte ik mezelf wijs dat er dan ook nog wel een aantal pianolessen en een introductie in de Spaanse taal tussengeschoven zouden kunnen worden. Een trimester verder in het schooljaar heeft me geleerd dat mijn pianovingers ongeoefend blijven, ik geen woord Spaans spreek en de naaimachine slechts een enkele keer de doos uitkomt en dat is rond Halloween. Niks charmanter dan een thuiszittende moeder die naarstig verkleedkleren in elkaar stikt. Tot dusver de romantiek...
In werkelijkheid heeft het me vijf gebroken naalden, een doorstikte wijsvinger en meters verspilde draad opgeleverd, maar de Halloweenkostuums lagen te blinken op de keukentafel: Harry Pottercape, bijpassende punthoed en een zakje om snoep te vergaren.
Na de eerste fitting sprak Pierrots gezicht toverboekdelen. Hij zag zichzelf eerder in een spidermanpak. De commentaren als: 'Zo zullen er waarschijnlijk wel 500 rondlopen, hoe kan ik je dan ooit herkennen in die massa?' hadden weinig impact. Ik kreeg iets meer begrip met: 'Ja maar, je arme moeder kan dat helemaal niet, ik kan alleen maar een beetje rechtdoor stikken...'
In het kort, plots veranderde Pierrot van mening en plots wilde hij het toch wel eens uitproberen. Het geschminkte brilletje deed hem kraken. Ophélie volgde onmiddellijk zijn voorbeeld en dus zitten we dit jaar met twee Harry Potters opgescheept.
De wijk Fenêtre Mermoz (er wonen een behoorlijk aantal Amerikaanse families) werd voor de gelegenheid onderverhuurd aan weerwolven, zombies, dracula's. Pompoenen en een bordje 'Trick or treat' maakte duidelijk aan welke huizen er kon worden aangebeld. Een peloton wachters van Sagam hield bij elke straathoek het verkeer in de gaten. Wederom een feilloze organisatie van de Amerikaanse Ambassade.
Eén van onze twee Harry's lag al een aantal nachten wakker van spanning: hoe zou hij ooit dat zinnetje 'Trick or treat' kunnen memoriseren. Bij het zien dat hij niet als enige voor zo'n voordeur zou belanden, smolt de nerveuze grimas van zijn gezicht. De opkomst was namelijk talrijk. Laat ik u vertellen dat met minstens 10 piraten, hetzelfde aantal heksen, tovenaars, gevleugelden, het driedubbele aan prinsessen en aanverwanten, wat Egyptenaren, van deze som het dubbele aantal begeleidende ouders en een handvol echte griezels geen sprake was van eenzaamheid. Het werd drummen voor de ingang van elk huis.
Net dat handjevol griezels ontnam Ophélie alle moed. Nog niet half aanbeland in de wijk kwam een weerwolf voor haar gesprongen en haar avond bleek om zeep. De hele tocht zat ze trillend op mijn arm 'Wolf komen?'. Ook die van mij leek vermoeiender dan gepland: een kind in de buik, een kind op de arm, een kind in de gaten houden en een man in vergadering met de CEO. Dan maar snoep als zoethoudertjes en speciaal uit USA overgevlogen Halloweensnoepgoed doet wonderen.
Twee goed gevulde Halloweentasjes later werden we verwacht in Club Atlantique om er een vervolg aan te breien: haunted house, vette kost, spelletjes met snoepgoed als prijs en tafelvoetbal. Slotsom: twee Harry's met gekrulde tenen van voldoening.

UN day

De gouden tips werden gewikt en gewogen en we zijn voor de gemakkelijkste oplossing gegaan: de verkleedkoffer met een groter assortiment aan Senegalese outfits dan de kleerkast van een doorsnee Senegalees. Over de jaren heen kon Pierrot na elk verjaardagsfeest zijn collectie verder uitbouwen. Ah, het komt af en toe van pas. Er is op school altijd wel een Senegalese dag of UN day waarop Pierrot een wijde broek aansjort en een nog wijder hemd eroverheen trekt. Tot zijn grote ergernis staat Ophélie luidkeels te lachen tot hij de deur uitgaat: 'palo (haar versie van Pierrot) pyjama, palo pyjama'.
Er waren wel meerdere moeders met dezelfde verkleedkoffer om uit te grabbelen, merkte ik op het schoolplein. En dan zijn er natuurlijk de nationaliteiten waar één ieder met jaloerse blik naar staart: de in prachtige kimono's getooide Japanse meisjes, de eenzame Duitser in lederhosen, een delegatie in voetbalshorts gestoken Brazilianen, zwierige Spaanse flamencodanseressen, een horde wilde cowboys, een handvol Ierse river dancers en heel wat Indische prinsessen.
Er was slechts eentje dat wat bedenkelijk werd aangekeken en toevallig eentje uit Pierrots PK4: een Indisch kindsoldaatje gewapend met revolver en al... En de directeur in zijn discours maar doorbomen over peace, love and understanding.

Gouden tip gevraagd...

Op vrijdag maakt Halloween op school plaats voor het feest van de VN. Om dat wat mooi in te kleden wordt er gevraagd elk kind in traditionele outfit van zijn land te verpakken. Sven en ik hebben ons hoofd het hele weekend gebroken over wat dat dan wel kan zijn voor België. Iemand een idee?
Deze suggesties werden naar de prullenbak verwezen:
-wegens niet haalbaar: gehuld in witte frietzak met een kwak mayonaise
-wegens 'we zijn nu toch echt wel over ons boerencomplex heen': een rood sjaaltje met witte stippen
-wegens te lokaal: een vuile janet of een gilles de binche
Pierrot hoopt zelf dat de gouden tips massaal zullen binnenlopen, want hij is niet zo gelukkig met het idee dat hij maar weer eens zijn Senegalese boubou aan moet (hij is per slot van rekening hier geboren).


En graag had hij van de gelegenheid gebruik gemaakt om u ook even deze vragen voor te leggen. Zijn moeder is 's ochtends nooit echt in de stemming om hem het keren van de wereld uit de doeken te doen.
-Waarom moeten grote mensen altijd samen in hetzelfde bed slapen?
-Waarom hebben vogels vleugels en paarden niet?
-Waarom mag ik nooit chocolademelk drinken bij een boterham met Nutella?
Tja, waarom?

Hoe behaal ik een rijbewijs in Senegal?

Naar aanleiding van de vierde poging van Svens Japanse collega om een rijbewijs te behalen in Dakar (het arme schaap faalde tijdens haar laatste examenrit omdat ze - hoe durft ze - een stopbord had weigeren te negeren) en ook wel naar aanleiding van de aanrijding die ik onlangs had met een car rapide (die met grote snelheid wegens geen remmen het ronde punt kwam opgezoefd, net waar ik me probeerde een weg te banen), is het hoog tijd om de plaatselijke wegcode onder de loep te nemen.
Ik moet toegeven dat het behalen van een rijbewijs ook bij mij niet echt van een leien dakje is gelopen, maar oefening baart kunst en in deze jungle lijk ik met veel foeteren toch mijn plan te kunnen trekken.

Daarom voor allen die nog werken aan het rijbewijs, de regels in een iet of wat grotere notendop.

De uitrusting van uw voertuig
-Test vooreerst uw claxon. Een goed werkende toeter is het halve werk. Het signaal dat u ermee geeft, kan variëren van een kort maar krachtige toet om voetgangers het geïmproviseerde voetpad te laten opspringen; maar het kan evenzeer inhouden: ik ga u nu voorbij. Een repetitie à la tuutuutuutuut gebruikt u best voor het verkeerslicht om uw voorligger erop te wijzen dat het rode licht nu, nee nu, of nu op groen springt. Het aanhoudende getoeter wordt enkel gereserveerd voor een bewegende rouw- of trouwstoet.
-Kijk na of uw grootlichten voldoende bereik hebben. Het aan-uit signaal impliceert uiteenlopend: mag ik over? je mag over! Wat doe je nu, ben je gek? Aan de tegenligger om de interpretatie te maken.
-Ook van belang zijn liefst vier wielen en wat carrosserie, de rest is bijzaak. Zorg dat u nog net kan schakelen van eerste naar tweede, een achterbank is niet noodzakelijk. Een auto wordt geacht te zijn versierd met de essentiële opdruk 'halamdoulilah' en 'serigne huppeldepup', een geurende ananashanger en voor cars rapides komt daarbovenop een sticker van Madonna ten tijde van 'Into the groove'.

De indeling van de openbare weg
De openbare weg is toegankelijk voor alles op vier wielen, drie wielen (gelieve in dat geval niet verder te rijden, maar ter plaatse halt te houden), tweewielers. Hetzelfde geldt voor alles met dat aantal poten en benen, dus paard en kar, ronddwalende kuddes en loslopende mensen.
-De plek met stip van de rijweg is de middenberm, te gebruiken als plasplaats, parkeergarage, de plek om rechtsomkeer te maken, maar bovenal marchandeerplaats. Van zodra een auto stopt, springt zowaar de hele middenberm voor uw voorruit om de meest grote onzin te verkopen: zakdoekjes, wc-verfrissers, ruitenwissers, vieze lapjes om uw auto schoon te vegen, en naargelang het seizoen: plastic kerstbomen versierd en al, ramadan-dadels, opblaasbare badeenden. Draai gerust uw raampje open, doe een beleefdheidspraatje, negotieer over de prijs, maar ga u vooral niet opwinden over de rij wachtenden achter u. Spullen genoeg voor hen.
-Trottoirs worden gereserveerd voor rechtsvoorbijstekenden, potgrond- en plantenverkopers, steengruis en losliggende tegels.

De altijd geldende algemene verkeersregels
-De richtingsaanwijzer: rechtse aanwijzer betekent in het merendeel van de gevallen: nu ga ik linksaf, af en toe duidt het aan: ik ga me nu in een rechtse bocht leggen, soms wordt er bedoeld: ik blijf gewoon rechtdoor gaan, zelden slaat zo'n auto effectief rechtsaf.
Daar de richtingaanwijzer een extra optie aan de wagen is, kan u bij het ontbreken ervan, gerust uw rechterarm uit het raampje gooien (voor zowel rechts en links afslaan).
-De rijrichting: de voordehandliggende richting is ook hier vooruit, maar op een autosnelweg mag u gerust de richting achteruit uitproberen. Een mens vergist zich al eens van afrit.
-Verkeersborden met 'stop' en 'cédez le passage': ga door en zie niet om.
-De belangrijkste vuistregel is: wees aanwezig, eis je plaats op in het verkeer, ook al betekent dat dat een kruispunt uren wordt vastgezet.
-Houd steeds voldoende afstand bij bussen. U zou de achterdeur wel eens in het gezicht gezwaaid kunnen krijgen.

Wat met parkeren?
-In principe heeft u de vrijheid om altijd en overal uw auto achter te laten. De voorkeursplaatsen zijn: voor iemands garagepoort, op de rijweg voor verkeerslichten, op de rijweg tout court, heel begeerd is ook midden op een rond punt.
-Ga u niet in het zweet sleuren bij een panne. U heeft op dat moment al genoeg zorgen. Laat uw auto ter plekke achter, een verkeersdriehoek is facultatief.

Vindt u deze regels overdreven streng? Kan u ze niet meteen allemaal tegelijk in het hoofd prenten? Ziet u de zin ervan niet in? Dan bestaat er voor u een andere oplossing. Het lijkt niet al te moeilijk in Senegal om een rijbewijs te verkrijgen bij een pak waspoeder. Als u er maar de juiste prijs voor betaalt.

Beproevingen in het paradijs

- Dat van de slang en de apppel kennen we al, maar ken je die van de kokosnoot? Ik werd zowaar net niet gestraft voor alle zonden van de wereld, toen een kokosnoot met metaalmoeheid loodzwaar uit een palmboom kwam vallen. Het ding landde op net geen vijf centimeter van mijn linker kleine teen in het gras. De engel Gabriël zal er wel voor iets tussenzitten.
- Pierrot nam alle kleuren van de regenboog aan, toen hij zich in zijn 350ste all inclusive sapje verslikte. Voor hem maar even geen rietjes meer.
- De indiep gekrenkte blik van de vlechtjesdraaier die we elke ochtend moesten trotseren om bij het strand te komen, nadat we ettelijke keren te veel hadden geweigerd om Ophélies haar te laten vlechten.
- De geur en de kleur van de Kellogg's Fruit Loops waar de kinderen bij het ontbijtbuffet gretig naar pakten. Daar gaat een mens zelfs niet zwanger spontaan van kokhalzen. Of zou het dan toch van de oversized Amerikaanse familie zijn geweest die zijn net wakker adem wegspoelde met een emmer fanta.
- De misprijzende uitdrukking op Ophélies gezicht nadat de zoveelste onbekende haar in de wang kneep al schetterend 'how cute' en ze er nog een paar harige natte zoenen achteraan kreeg.

Te gast in het paradijs

Er is blauw en er is lichtblauw, donkerblauw, misschien ook hemelsblauw of koningsblauw, maar dit soort blauw reikt verder dan mijn woordenschat. Bij iedere lichtinval, overdrijvende wolk, uur van de dag werd het blauw een indrukwekkendere schakering van prachtig. De zee in het paradijs is als de slang in Eden: oogverblindend en verstarrend. Een mens zou er blijven naar staren, ware het niet van die andere afleidingen ook te gast in het paradijs.
Meestal wijs ik er de kinderen op om niet schaamteloos met open mond en gefixeerde ogen mensen aan te gapen, maar ook ik kon het af en toe niet helpen. Checken en dubbelchecken om je te vergewissen van zoveel verbijsterends.
Een in kanariegele bikini-omhulde dame komt het strand op flaneren. Haar zonnebril naar de voorlaatste mode zit net niet verborgen onder een breedomrande strooien hoed. Omdat zomaar in bikini rondhuppelen not done is, zit een minirokje in doorzichtig geel gaas om haar middel gebonden. Het motief komt terug in het sjaaltje om haar hoed en de linten van haar knalgele espadrilles. Met het elan van een dame van boven gemiddelde leeftijd zwaait ze haar linkerbeen over de rand van een geprepareerde zeilboot. Madame gaat zowaar een tochtje op zee maken, pijnlijk die peperdure espadrilles in het zoute water.
Tijdens het ontbijt neemt een wat nors kijkende man aan het tafeltje naast ons plaats. Wat weinig flexibel tovert hij uit zijn broekzak én zijn reusachtige vrouw én een pot Nutella. Vrouwlief zou hem dan wel hebben meegetroond naar dit onbeschaafde eiland om urenlang tegen hem te zitten jakkeren, maar geen inboorling zou hem zijn dagelijkse potje smeuige troost kunnen ontnemen. Geef hem maar madame als ontbijt met een vettige laag chocoladepasta.
Omdat de dames aanwezig allemaal wel van het maatje meer waren, hoefde geeneen zich te generen om in fuchsia maatje minder badpak in volle ornaat op de rand van het zwembad te gaan liggen. Euh, kinderen zullen wij dan maar aan het strand gaan zitten?
Waar de overgetatoueerde, -gebronzeerde, -geëpileerde jongeman van achter in de zestig de eerste dag bij het zwembad er nog vanuitging dat hij tussen dit en het middaguur zijn eerste rondborstige blonde jonge blaadje wel zou hebben binnengedaan, gingen dag twee drie en vier er steeds grimmiger voor hem uitzien. Tot dag vijf bij hem alle geloof in het paradijs had ontnomen.
En dan had je die eenzame vrouw met twee bloedjes van kinderen die ochtend, middag en avond stond rond te draven om hen het leven zo aangenaam mogelijk te maken omdat haar man - de enige reden waarom ze ooit in het paradijs was terechtgekomen, was diezelfde man die er zijn jaarlijkse bijeenkomst van de CG on ECCD had (laat ik u de volledige titel besparen en mezelf het typwerk) - vanaf hun ontbijt tot ver na hun bedtijd zat te vergaderen.

Maar wat ieder denkt, laat ons volledig koud, net zoals de zee, die onder het zien van zoveel te gast ongestoord bleef voortblauwen.

Couleur locale

The Blue Lagoon revisited

Van het mooiste blauw zover het oog reikt.


Romantiek bij de waterkant.


En als het zeeblauw verveelt, dan maar zwembadblauw voor Lili de waternimf en Pierrot de water- euhm -vlieg.


Een drankje op tijd en stond, want in het paradijs opent een armband de deur naar alle lekkers.


Ieieie, te veel plaatselijke rum brengt kopzorgen.


De uitweg...