Te gast in het paradijs

Er is blauw en er is lichtblauw, donkerblauw, misschien ook hemelsblauw of koningsblauw, maar dit soort blauw reikt verder dan mijn woordenschat. Bij iedere lichtinval, overdrijvende wolk, uur van de dag werd het blauw een indrukwekkendere schakering van prachtig. De zee in het paradijs is als de slang in Eden: oogverblindend en verstarrend. Een mens zou er blijven naar staren, ware het niet van die andere afleidingen ook te gast in het paradijs.
Meestal wijs ik er de kinderen op om niet schaamteloos met open mond en gefixeerde ogen mensen aan te gapen, maar ook ik kon het af en toe niet helpen. Checken en dubbelchecken om je te vergewissen van zoveel verbijsterends.
Een in kanariegele bikini-omhulde dame komt het strand op flaneren. Haar zonnebril naar de voorlaatste mode zit net niet verborgen onder een breedomrande strooien hoed. Omdat zomaar in bikini rondhuppelen not done is, zit een minirokje in doorzichtig geel gaas om haar middel gebonden. Het motief komt terug in het sjaaltje om haar hoed en de linten van haar knalgele espadrilles. Met het elan van een dame van boven gemiddelde leeftijd zwaait ze haar linkerbeen over de rand van een geprepareerde zeilboot. Madame gaat zowaar een tochtje op zee maken, pijnlijk die peperdure espadrilles in het zoute water.
Tijdens het ontbijt neemt een wat nors kijkende man aan het tafeltje naast ons plaats. Wat weinig flexibel tovert hij uit zijn broekzak én zijn reusachtige vrouw én een pot Nutella. Vrouwlief zou hem dan wel hebben meegetroond naar dit onbeschaafde eiland om urenlang tegen hem te zitten jakkeren, maar geen inboorling zou hem zijn dagelijkse potje smeuige troost kunnen ontnemen. Geef hem maar madame als ontbijt met een vettige laag chocoladepasta.
Omdat de dames aanwezig allemaal wel van het maatje meer waren, hoefde geeneen zich te generen om in fuchsia maatje minder badpak in volle ornaat op de rand van het zwembad te gaan liggen. Euh, kinderen zullen wij dan maar aan het strand gaan zitten?
Waar de overgetatoueerde, -gebronzeerde, -geëpileerde jongeman van achter in de zestig de eerste dag bij het zwembad er nog vanuitging dat hij tussen dit en het middaguur zijn eerste rondborstige blonde jonge blaadje wel zou hebben binnengedaan, gingen dag twee drie en vier er steeds grimmiger voor hem uitzien. Tot dag vijf bij hem alle geloof in het paradijs had ontnomen.
En dan had je die eenzame vrouw met twee bloedjes van kinderen die ochtend, middag en avond stond rond te draven om hen het leven zo aangenaam mogelijk te maken omdat haar man - de enige reden waarom ze ooit in het paradijs was terechtgekomen, was diezelfde man die er zijn jaarlijkse bijeenkomst van de CG on ECCD had (laat ik u de volledige titel besparen en mezelf het typwerk) - vanaf hun ontbijt tot ver na hun bedtijd zat te vergaderen.

Maar wat ieder denkt, laat ons volledig koud, net zoals de zee, die onder het zien van zoveel te gast ongestoord bleef voortblauwen.