Voetbal: werk van barmhartigheid

Hij vraagt er al een tijdje naar en eindelijk heeft hij ons kunnen overtuigen: Pierrot zit op voetbal. En niet zomaar een pottenstampersgroepje, hij wordt gecoacht door de Brazilianen.
Dure woorden als leadership, teambuilding, peer pressure deden ons door de knieën gaan. Dat is niet wat Pierrot krijgt voorgeschoteld, wel wat de Talibés (plaatselijke straatkinderen) op hun bord krijgen geschept door diezelfde Brazilianen. Met het geld dat wij betalen voor de training, financiert de ngo voetbalprojecten in Senegal. Win-win-situation, nog zo'n woord waarvan we een appelflauwte krijgen.

Mijn land, schoon land

Van Belgen moet je alles behalve patriottisme verwachten. Jacques Brel schreef al eens 'Le plat pays', maar een Brusselaar in het Frans over Vlaanderen, wat maar een deel van het land is... een buitenlander zou dit betwijfelbaar als vaderlandsliefde omschrijven.
Opmerkelijk is dat in de landen waarin we daarna verzeild zijn geraakt, zelfs de minste bard een ode aan zijn land componeert. Op een gezellig onderonsje in Gaborone greep een Botswaan spontaan naar zijn gitaar om er een liefdesverklaring aan zijn land uit te knijpen. 'Botswana, beautiful country, beautiful people' en op dezelfde melodie plakte hij er elke vermelde plaats op de kaart van Botswana aan vast. Ghanzi, Gaborone, Maun, Molepolole, Nata. Je kan zelf met een atlas bij de hand het verhaal aanvullen. Bij wijze van tijdverdrijf hebben we het bij het doorkruisen van de Kalahari ook nog vaak gekweeld.
Toen Ophélie en ik naar Afrikaanse muziekles gingen (in het kader van de mommy-baby-bonding) kregen we al onmiddellijk bij les drie de vaderlandsliefde door de strot geduwd. 'Sénégal notre beau pays, où je vis avec mes amis, le pays de terranga, le pays de musique, blablabla mystique' of iets in die trant. We hebben het uit zelfbehoud de volgende les maar laten afweten, want Belgen worden ook niet graag geconfronteerd met andermans patriottisme.
Ik hoop van harte dat de Hollanders het donderdag op de receptie ter ere van Koninginnedag ook maar nalaten een nieuwe compositie te brengen...

Dixit Pierrot

- Als hij tijdens een skypesessie met mammie dringend moet plassen: "Mammie, nu moet je je even op pauze zetten."

- Mammie en pappie zijn naar Kreta verhuisd omdat Tine nu in hun huis woont.

La Corniche

Op zondag durven we al eens "de Corniche te doen". Wat weinigen nog weten, is dat "de Corniche doen" in het Senegalese woordenboek zou zijn opgenomen, ware het niet van het feit dat de route een goeie drie jaar geleden werd opengebroken, rechtgetrokken, doorgetrokken, uitgebreid tot twee baanvakken in elke rijrichting, met voetpaden voorzien, overbrugd en ondertunneld. Het hele project maakte dat de Corniche voor al te lange tijd under construction zat en dat doet een uitdrukking al eens met uitsterven bedreigen. "De Corniche doen" kwam dan ook in de vergetelheid, maar wij doen het werkwoord op zondag graag alle eer aan, net zoals de honderden die we onderweg tegenkomen, zo blijkt.
De Corniche (kustroute) is tegenwoordig een staaltje van présence. Beide rijrichtingen gescheiden door een muurtje net iets te hoog om je Landcruiser overheen te parkeren (behalve dan voor die ene die er genoegen mee nam dat zijn wagen op zijn chassis balanceerde), ronde punten, bruggen en tunnels, zo goed en zo kwaad mogelijke voetpaden langs de onmetelijke Atlantische Oceaan. Een lust voor wie van autoracen houdt, een terging voor wie destijds zijn villa met zeezicht duur betaalde. Nu zoef krijg zoef je zoefzoef er zoef gratis zoefzoefzoef bij. Opgefleurd met palmbomen, die naar we hopen ooit eens die naam waardig zullen zijn. Een adembenemend zicht op de hotels met ronkende namen (SAS Radisson) in aanbouw. De Corniche is zijn chique naam waardig. De eenzame man die sinds jaar en dag in zijn tent met zeezicht woont, kon zijn campement met drie sterren upgraden.
Wat weinigen expats zich nog kunnen herinneren, behalve anciens als ons, is dat diezelfde Corniche in zijn vroegere vorm ooit doorn in het oog van elke richting centrum rijdende gek was. Ellenlange files, zwarte rookpluimen uitlaatgassen, op moord bedachte taxichauffeurs. Ook voor mij, hoogzwanger, riep die Corniche toendertijd enkel doemscenario's op: stapvoets verkeer, rotsvaste files, bevallingen in taxi's, weeën en potholes. De Corniche, de enige weg naar het centrum en de kliniek, via het vagevuur door de hel.
Een mens zou het nu bijna aangenaam vinden om in Dakar te bevallen. Langs de vernieuwde Corniche rijd je tussen twee weeën zo de kliniek binnen. Als de nachtwacht van Clinique de la Madeleine je dan ook nog even wil ontvangen, is het helemaal hemels...
We wagen ons dus sinds kort weer aan "de Corniche doen" en daarin blijken we niet de enigen. Menigeen trekt zijn trainingspakje aan om in al dan niet hoog tempo de kustlijn af te flaneren. Working out, yeah... Op welafgemeten plekken werden wat fitnessapparatuur en trampolines neergeplant en voilà, de uitdrukking van weleer tiert welig.
Wij doen de Corniche meestal van ons huis naar zoals Pierrot het formuleert "mijn vriend meneer Hoballah". Zijn winkel als keerpunt op onze route is weloverwogen. Open op zondag kunnen we er een drankje halen om onze sportdorst te lessen en het lekkers krijg je er van meneer Hoballah zo bij. Dat betekent iets lekkers voor elke kinderhand, dat maakt vier keer lekkers. Daarom is de terugkeer meestal iets minder aangenaam. Meneer Hoballah heeft flink nagedacht over zijn tractaties: chocola voor de linkerhand en een lolly voor de rechterhand. "De Corniche doen" heeft voor ons een zeer plakkerige nasmaak.

Paaseieren zoeken kan, op enkele voorwaarden...

... kan best 's morgens in alle vroegte voor de zon echt warm wordt.
... ook aan te raden dat papalief net voor Pasen het chocoladeland bij uitstek bezoekt.
... klein, maar belangrijk detail: mammie stopt heimelijk naast kilo's eieren ook nieuwe pyjama's in zijn tas. Het foto-oog wil ook wat.

Een dag uit het leven

Sven vertrok onlangs voor een roundtrip Europa en dan schiet ik in actie om allerlei spullen bijeen te rapen voor het thuisfront (pinda's met een krokant zoet korstje, te kleine kleren, andere beloftes). Meestal komt Sven met twee keer zoveel terug, alsof hij er een goeie ruiltechniek op na houdt. Omdat ik vrienden die onlangs naar België zijn teruggekeerd, had beloofd om voor hen een medisch dossier bij de kinderarts op te halen, zou ik dat voor Svens vertrek nog snel even regelen. En dat is dan weer een verhaal op zich!
Ik ging er met Ophélie en de boewie (zoals ze de buggy noemt) naartoe. De dokter is op loopafstand. Ik meldde me zoals het hoort aan bij de verpleegster en deed haar het verhaal uit de doeken van het gezin dat was vertrokken en geen medische geschiedenis van hun baby had en of het mogelijk was om van hen zo'n geschiedenis of tenminste een vaccinatieschema op papier te krijgen. De baby was er tenslotte toch patiënt geweest. Mijn vraag leek er één die ze in nog geen 100 jaar gesteld hadden gekregen. Het was allemaal zo onvoorstelbaar dat die baby geen carnet médical heeft enzovoort. De verpleegster begon fervent op de computer te tokkelen op zoek naar het medisch dossier. Dacht ik... In feite had ze opgezocht met welke letter Vancampen begon. De computer gaf haar instructie om in fichebak V te gaan zoeken. Toen ze eindelijk de goede fiche bovenhaalde, bleek het 'not done' om zoiets mee te geven. Ik dacht dat het een privacykwestie was, maar neenee, de dokter heeft het document nodig voor zijn archief! (Euhm, een archief gelabeld: kinderen die nooit meer op consultatie komen???) Hoedanook, na veel vijven en zessen kwam de dokter erbij staan en ik legde hem het probleem uit. En de rimram begon van voren af aan, geen carnet blablabla, veel tralala. Maar hij stelde heel genereus voor op het eind van zijn litanie dat we die fiche ook gewoon konden kopiëren. De verpleegsters ter plaatse allemaal in zwijm, want de dokter was zo'n groot licht! Ik had het zelf al 25 keer voorgesteld voor de weledele er bij was komen staan, maar soit, ik kraam wel vaker onzin uit, moeten ze hebben gedacht...
Dus kopiëren zou het worden. Ophélie & ik mochten plaatsnemen in de wachtzaal terwijl een hulpje dat ene enkele miezerige papiertje even zou gaan kopiëren. En daar zaten we dan te wachten en wachten en wachten. Gelukkig heeft Ophélie een hoog entertainmentgehalte. Hoedanook, na 20 minuten komt hetzelfde hulpje aangeschuifeld met slechts één miezerig papiertje. De kopiemachines om de hoek 'en panne' en no way dat ik dat papier zou meenemen om ergens anders te kopiëren.

Ik mag morgen terugkomen om te kijken of de machines het doen, maar ik denk dat ik het zo laat. Als het echt nodig is, ga ik de gegevens graag met pen en papier in de aanslag ter plekke overschrijven.

Marktonderzoek

Om de tijd te verdrijven komt het er vooral op neer om je leven zin te geven. De een doet het door zich elke dag in een achterkamertje teut te drinken, de ander mat zijn lichaam tot uitputting toe af aan monsterlijke apparaten. Die zin wordt erg beïnvloed door modetrends en de nieuwe wind waait strak vanuit de creatieve hoek. Vrouwen werpen zich massaal op het zo-even nog geminachte naaien, breien, haken, borduren. Omdat handenarbeid om de handenarbeid weinig voldoening op zich geeft, moet de hele productie ook verkocht worden.
Vandaar de wildgroei aan artisanale markten in Dakar. In betere tijden werden ze bevolkt door Senegalese knutselaars die vaak met recupmateriaal best leuke prullen maken. Vandaag worden ze verdrongen door een meute zingevende dames - ik vertelde wel eerder dat de expatwereld de reden bij uitstek is waarom de traditionele rolverdeling nog in stand is. Ze kopiëren blindelings technieken, putten uit dezelfde inspiratiebron, pikken het materiaal in van hun Senegalese broeders. Onder het mom van verfijnder en meer naar westerse smaak komt er een duurder prijskaartje aan te hangen met prix fixe, want gerommel met afdingen hoeft al helemaal niet.
Tegen het intreden van de lente - wat in principe geen verschil uitmaakt in Senegal, maar we houden strak vast aan dat westerse denken - lijken ze het noeste werk tijdens de wintermaanden het huis uit te willen en dan valt de ene na de andere uitnodiging in mijn mailbox. Elk Frans legerkamp (en dat zijn er wat: landmacht, zeemacht, luchtmacht en nog meer macht), elke zingever met iets of wat tuin, elke vereniging ter bevordering van de algemene zingeving, de oppernon organiseert zijn 'ultieme' marché artisanal al dan niet met zingevend doel. Voor de couleur locale zorgen de Mauretaanse zilverman, de altijd aanwezige Afrikaanse 'antiek'verkoper en de vendeuses van de zingevende madam.

Een must voor wie zijn leven met geld spenderen zin geeft.