Van Belgen moet je alles behalve patriottisme verwachten. Jacques Brel schreef al eens 'Le plat pays', maar een Brusselaar in het Frans over Vlaanderen, wat maar een deel van het land is... een buitenlander zou dit betwijfelbaar als vaderlandsliefde omschrijven.
Opmerkelijk is dat in de landen waarin we daarna verzeild zijn geraakt, zelfs de minste bard een ode aan zijn land componeert. Op een gezellig onderonsje in Gaborone greep een Botswaan spontaan naar zijn gitaar om er een liefdesverklaring aan zijn land uit te knijpen. 'Botswana, beautiful country, beautiful people' en op dezelfde melodie plakte hij er elke vermelde plaats op de kaart van Botswana aan vast. Ghanzi, Gaborone, Maun, Molepolole, Nata. Je kan zelf met een atlas bij de hand het verhaal aanvullen. Bij wijze van tijdverdrijf hebben we het bij het doorkruisen van de Kalahari ook nog vaak gekweeld.
Toen Ophélie en ik naar Afrikaanse muziekles gingen (in het kader van de mommy-baby-bonding) kregen we al onmiddellijk bij les drie de vaderlandsliefde door de strot geduwd. 'Sénégal notre beau pays, où je vis avec mes amis, le pays de terranga, le pays de musique, blablabla mystique' of iets in die trant. We hebben het uit zelfbehoud de volgende les maar laten afweten, want Belgen worden ook niet graag geconfronteerd met andermans patriottisme.Ik hoop van harte dat de Hollanders het donderdag op de receptie ter ere van Koninginnedag ook maar nalaten een nieuwe compositie te brengen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten