Om de tijd te verdrijven komt het er vooral op neer om je leven zin te geven. De een doet het door zich elke dag in een achterkamertje teut te drinken, de ander mat zijn lichaam tot uitputting toe af aan monsterlijke apparaten. Die zin wordt erg beïnvloed door modetrends en de nieuwe wind waait strak vanuit de creatieve hoek. Vrouwen werpen zich massaal op het zo-even nog geminachte naaien, breien, haken, borduren. Omdat handenarbeid om de handenarbeid weinig voldoening op zich geeft, moet de hele productie ook verkocht worden. 
Vandaar de wildgroei aan artisanale markten in Dakar. In betere tijden werden ze bevolkt door Senegalese knutselaars die vaak met recupmateriaal best leuke prullen maken. Vandaag worden ze verdrongen door een meute zingevende dames - ik vertelde wel eerder dat de expatwereld de reden bij uitstek is waarom de traditionele rolverdeling nog in stand is. Ze kopiëren blindelings technieken, putten uit dezelfde inspiratiebron, pikken het materiaal in van hun Senegalese broeders. Onder het mom van verfijnder en meer naar westerse smaak komt er een duurder prijskaartje aan te hangen met prix fixe, want gerommel met afdingen hoeft al helemaal niet.
Tegen het intreden van de lente - wat in principe geen verschil uitmaakt in Senegal, maar we houden strak vast aan dat westerse denken - lijken ze het noeste werk tijdens de wintermaanden het huis uit te willen en dan valt de ene na de andere uitnodiging in mijn mailbox. Elk Frans legerkamp (en dat zijn er wat: landmacht, zeemacht, luchtmacht en nog meer macht), elke zingever met iets of wat tuin, elke vereniging ter bevordering van de algemene zingeving, de oppernon organiseert zijn 'ultieme' marché artisanal al dan niet met zingevend doel. Voor de couleur locale zorgen de Mauretaanse zilverman, de altijd aanwezige Afrikaanse 'antiek'verkoper en de vendeuses van de zingevende madam. 
Een must voor wie zijn leven met geld spenderen zin geeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten