23 april: Exit Dakar

Als afweermechanisme liepen we verdoofd doorheen de laatste weken Dakar. Gebeurtenissen hangen met flarden aaneen.


een afscheidspicknick voor de kinderen


een teaparty voor onszelf


ons huis in een doos

gesnik en gesnotter

vliegtuig... ruis... Dakar, niets meer... een herinnering.

Survival of the fittest

Vanochtend is de oorlog onvoorzien uitgebroken, hier recht onder onze neus. Menigeen had ons er nochtans voor gewaarschuwd: "Voor je vertrek, je zal het zien, willen ze je bloed..." Maar ons zou het niet gebeuren.
En zie, het had zich al willen aankondigen een paar weken geleden. Net toen we het huispersoneel hadden verteld over ons nakende vertrek, werd ik (om een lang verhaal kort te maken) ervan beschuldigd spaargeld van de huishoudster achter te houden. Na het een en ander te hebben rechtgezet, dachten we het ergste achter de rug te hebben. Maar de lont bleef smeulen. Tot afgelopen vrijdag, toen ook de tuinman beweerde dat ik niet kan rekenen. We zijn nog steeds not on speaking terms, hij en ik, maar ook dat leek onder controle.
Niet dus. Sinds vanochtend is het schieten met alle opgekropte frustraties. Niet ik, maar het trio huispersoneel onder elkaar. Iedere keer als we in de buurt van de keuken komen, wordt het ijzig stil, maar eens op veilige afstand bulderen de kanonnen: oorverdovend geknal. Voor zover ik het heb begrepen, wil begrijpen, beschuldigt de een de ander ervan haar werkterrein in te palmen en vice versa. We blijven nog maar één week in dit huis, waar hebben we het dan nog over? De overlevingsdrang van huishoudster, tuinman en kindermeisje neemt in extremis immense proporties aan.

Tot gisteren was ik er nochtans van overtuigd dat hulp in huis hier niks anders is dan een uitgebreidere vorm van het systeem met dienstencheques: creëren van werkgelegenheid voor on- en laaggeschoolden. Het maakt er het leven een pak aangenamer door. Hoewel.
Gespreksonderwerp nummer 1 bij expats is vaak datzelfde huispersoneel, net zoals men het in België de godganse dag over het weer kan hebben. We zouden het hier ook over het weer kunnen hebben, alleen is dat doorgaans iets minder gevarieerd dan het aanbod aan werkkrachten: huishoudsters, tuinmannen, kindermeisjes, koks, chauffeurs, wachters, hondenuitlaters... Palaveren over 'die van ons' is bovendien onderhoudender dan pakweg de praatjes over bewolking. 'Die van ons' is namelijk overwegend een bron van ergernis. Geen expatgezin bezit nog messen met een punt eraan, wel een lade vol gloednieuwe blikopeners. Expats kruipen niet onder de wol bij het slapengaan, maar in de opening van de dekbedovertrek. Het flapje dient als oogmasker. Als expatmoeders van huis zijn, dragen expatkinderen groene bolletjestruien op gele bloemetjesrokken met kauwgumballenroze sokken in glitterrode sandalen. Expatjongetjes leven als god in Frankrijk, expatmeisjes zijn in prinses vermomde ettertjes, expatvaders zijn steeds van huis weg en expatmoeders luie krengen die van geld uitgeven een dagtaak hebben gemaakt. En in elke expattuin staat een expatezel die geld schijt...

En dat brengt ons weer aan het front. Er werd net een bom gedropt ten noordwesten van de strijkkamer. Laat ik maar beginnen met wat gewonden af te voeren en - oef - dan komt het weekend er alweer aan, tenminste twee dagen wapenstilstand.

You can do it...

Amerikanen gaan er doorgaans van uit dat het leven een goedklinkende slogan is. De muren van de internationale school zijn dan ook behangen met dooddoeners als 'Whatever it takes', 'This year I choose success', 'When I help others - I help myself'. Door middel van zo'n pittige statements kan men in de Verenigde Staten zelfs president worden. Maar we moeten het hen nageven, een beetje geloof in 'Yes, we can!' brengt je mijlenver.
Pierrot krijgt op ISD dagelijks grote sloganeske happen ingelepeld en zie... Tijdens bookmonth waarin de hele school in vier teams werd verdeeld, was hij er ten volle van overtuigd dat zijn groene team zou winnen. Hoe hij dat wist? Iedere ochtend stonden alle groentjes uit zijn klas in een cirkel en kregen ze powertalk van Miss Kerri, de groene aanvoerder. Wat maakt het dan op het eind nog uit of je effectief het meeste aantal bladzijden hebt gelezen.
En na sportdag kwam Pierrot fier verkondigen dat 'Everybody a winner' is. Een ijsje als prijs na al dat zweten, doet wonderen.
Zelfs Ophélie kent de kneepjes van het vak, 'Good job, Pierrot' schreeuwend elke keer ze wat van hem gedaan wil krijgen. En een moeder kijkt des te verbaasd van de impact van al dat geschouderklop. Ik verwacht op de opmerking 'Waw, dat kan je al goed!' niet meteen het antwoord: 'Dat weet ik, mama!'
En zitten we ons op deze mentaliteit te verslikken. Bijlange niet, niks liever dan een kind dat gelooft in het leven. Alleen hopen dat hetzelfde kind op een dag niet van al te hoog wordt neergesmakt.

Uit de oude doos...

Nu mamie er niet meer is om het voor haar te zingen, moet Ophélie het 'ikself alleen toen'...

Slapstick

Een mens maakt wat mee zo de laatste weken voor zijn vertrek. Alsof Senegal beslist heeft ons met de glimlach het vliegtuig op te sturen.
Gisterenavond stond de wacht met gloedrode wangen op onze voordeur te tokkelen. Zijn overste kon elk moment op inspectie komen en net nu was zijn das losgeraakt. Of Sven niet even een verantwoorde dasknoop wilde leggen? Sven heeft er meteen een les 'Hoe fatsoeneer ik mijn uniform' aan vastgeknoopt.
Ik vertelde al een keer over ons muizenprobleem. Nu hebben we er echt wel eentje bij de lurven gevat. Toen ik voor het opwarmen van een gratin de oven aanstak, kreeg diezelfde schotel een windvlaag haarplukken over zich heen. Een muis die slim dacht te zijn, had zich bij de gaspit verstopt. Nu gegrild met huid en haar...
Nog niet genoeg leedvermaak? Dan zal deze je zeker niet meer doen bijkomen. Weet je nog onze auto, dat stuk wrak dat het 22 garagebezoeken en een smak geld later nog steeds liet afweten? Via via vonden we de zoveelste garagist in de rij die er wel eens werk zou van maken. Alleen lag ook hij in een deuk toen hij onder onze auto dook. Welke grapjas had vol overgave vitale onderdelen met plakband samengebonden en het een en ander gestopt met kauwgum? Het resultaat kent u des te meer. Over het huidige resultaat durven we nu nog geen uitspraak te doen.

Wat een lolbroeken, toch, die Senegalezen...

De volgende...?

Het gaat er hier tegenwoordig aan toe als bij de betere slager: nummertje nemen om een beurt baby vasthouden te krijgen. We hebben er nog net niet de keukenwekker bijgesleurd. De grootste schuldige is die arme Eloise zelf. Ze neemt het slapen wel erg serieus en bij het minste oog dat opengaat, begint het hanengevecht...


De volgende... en de volgende...


Ja, de volgende... en wie is de volgende?

Eloise - 3 maart 2010