Amerikanen gaan er doorgaans van uit dat het leven een goedklinkende slogan is. De muren van de internationale school zijn dan ook behangen met dooddoeners als 'Whatever it takes', 'This year I choose success', 'When I help others - I help myself'. Door middel van zo'n pittige statements kan men in de Verenigde Staten zelfs president worden. Maar we moeten het hen nageven, een beetje geloof in 'Yes, we can!' brengt je mijlenver.
Pierrot krijgt op ISD dagelijks grote sloganeske happen ingelepeld en zie... Tijdens bookmonth waarin de hele school in vier teams werd verdeeld, was hij er ten volle van overtuigd dat zijn groene team zou winnen. Hoe hij dat wist? Iedere ochtend stonden alle groentjes uit zijn klas in een cirkel en kregen ze powertalk van Miss Kerri, de groene aanvoerder. Wat maakt het dan op het eind nog uit of je effectief het meeste aantal bladzijden hebt gelezen.
En na sportdag kwam Pierrot fier verkondigen dat 'Everybody a winner' is. Een ijsje als prijs na al dat zweten, doet wonderen. Zelfs Ophélie kent de kneepjes van het vak, 'Good job, Pierrot' schreeuwend elke keer ze wat van hem gedaan wil krijgen. En een moeder kijkt des te verbaasd van de impact van al dat geschouderklop. Ik verwacht op de opmerking 'Waw, dat kan je al goed!' niet meteen het antwoord: 'Dat weet ik, mama!'
En zitten we ons op deze mentaliteit te verslikken. Bijlange niet, niks liever dan een kind dat gelooft in het leven. Alleen hopen dat hetzelfde kind op een dag niet van al te hoog wordt neergesmakt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten