23 april: Exit Dakar

Als afweermechanisme liepen we verdoofd doorheen de laatste weken Dakar. Gebeurtenissen hangen met flarden aaneen.


een afscheidspicknick voor de kinderen


een teaparty voor onszelf


ons huis in een doos

gesnik en gesnotter

vliegtuig... ruis... Dakar, niets meer... een herinnering.

Survival of the fittest

Vanochtend is de oorlog onvoorzien uitgebroken, hier recht onder onze neus. Menigeen had ons er nochtans voor gewaarschuwd: "Voor je vertrek, je zal het zien, willen ze je bloed..." Maar ons zou het niet gebeuren.
En zie, het had zich al willen aankondigen een paar weken geleden. Net toen we het huispersoneel hadden verteld over ons nakende vertrek, werd ik (om een lang verhaal kort te maken) ervan beschuldigd spaargeld van de huishoudster achter te houden. Na het een en ander te hebben rechtgezet, dachten we het ergste achter de rug te hebben. Maar de lont bleef smeulen. Tot afgelopen vrijdag, toen ook de tuinman beweerde dat ik niet kan rekenen. We zijn nog steeds not on speaking terms, hij en ik, maar ook dat leek onder controle.
Niet dus. Sinds vanochtend is het schieten met alle opgekropte frustraties. Niet ik, maar het trio huispersoneel onder elkaar. Iedere keer als we in de buurt van de keuken komen, wordt het ijzig stil, maar eens op veilige afstand bulderen de kanonnen: oorverdovend geknal. Voor zover ik het heb begrepen, wil begrijpen, beschuldigt de een de ander ervan haar werkterrein in te palmen en vice versa. We blijven nog maar één week in dit huis, waar hebben we het dan nog over? De overlevingsdrang van huishoudster, tuinman en kindermeisje neemt in extremis immense proporties aan.

Tot gisteren was ik er nochtans van overtuigd dat hulp in huis hier niks anders is dan een uitgebreidere vorm van het systeem met dienstencheques: creëren van werkgelegenheid voor on- en laaggeschoolden. Het maakt er het leven een pak aangenamer door. Hoewel.
Gespreksonderwerp nummer 1 bij expats is vaak datzelfde huispersoneel, net zoals men het in België de godganse dag over het weer kan hebben. We zouden het hier ook over het weer kunnen hebben, alleen is dat doorgaans iets minder gevarieerd dan het aanbod aan werkkrachten: huishoudsters, tuinmannen, kindermeisjes, koks, chauffeurs, wachters, hondenuitlaters... Palaveren over 'die van ons' is bovendien onderhoudender dan pakweg de praatjes over bewolking. 'Die van ons' is namelijk overwegend een bron van ergernis. Geen expatgezin bezit nog messen met een punt eraan, wel een lade vol gloednieuwe blikopeners. Expats kruipen niet onder de wol bij het slapengaan, maar in de opening van de dekbedovertrek. Het flapje dient als oogmasker. Als expatmoeders van huis zijn, dragen expatkinderen groene bolletjestruien op gele bloemetjesrokken met kauwgumballenroze sokken in glitterrode sandalen. Expatjongetjes leven als god in Frankrijk, expatmeisjes zijn in prinses vermomde ettertjes, expatvaders zijn steeds van huis weg en expatmoeders luie krengen die van geld uitgeven een dagtaak hebben gemaakt. En in elke expattuin staat een expatezel die geld schijt...

En dat brengt ons weer aan het front. Er werd net een bom gedropt ten noordwesten van de strijkkamer. Laat ik maar beginnen met wat gewonden af te voeren en - oef - dan komt het weekend er alweer aan, tenminste twee dagen wapenstilstand.

You can do it...

Amerikanen gaan er doorgaans van uit dat het leven een goedklinkende slogan is. De muren van de internationale school zijn dan ook behangen met dooddoeners als 'Whatever it takes', 'This year I choose success', 'When I help others - I help myself'. Door middel van zo'n pittige statements kan men in de Verenigde Staten zelfs president worden. Maar we moeten het hen nageven, een beetje geloof in 'Yes, we can!' brengt je mijlenver.
Pierrot krijgt op ISD dagelijks grote sloganeske happen ingelepeld en zie... Tijdens bookmonth waarin de hele school in vier teams werd verdeeld, was hij er ten volle van overtuigd dat zijn groene team zou winnen. Hoe hij dat wist? Iedere ochtend stonden alle groentjes uit zijn klas in een cirkel en kregen ze powertalk van Miss Kerri, de groene aanvoerder. Wat maakt het dan op het eind nog uit of je effectief het meeste aantal bladzijden hebt gelezen.
En na sportdag kwam Pierrot fier verkondigen dat 'Everybody a winner' is. Een ijsje als prijs na al dat zweten, doet wonderen.
Zelfs Ophélie kent de kneepjes van het vak, 'Good job, Pierrot' schreeuwend elke keer ze wat van hem gedaan wil krijgen. En een moeder kijkt des te verbaasd van de impact van al dat geschouderklop. Ik verwacht op de opmerking 'Waw, dat kan je al goed!' niet meteen het antwoord: 'Dat weet ik, mama!'
En zitten we ons op deze mentaliteit te verslikken. Bijlange niet, niks liever dan een kind dat gelooft in het leven. Alleen hopen dat hetzelfde kind op een dag niet van al te hoog wordt neergesmakt.

Uit de oude doos...

Nu mamie er niet meer is om het voor haar te zingen, moet Ophélie het 'ikself alleen toen'...

Slapstick

Een mens maakt wat mee zo de laatste weken voor zijn vertrek. Alsof Senegal beslist heeft ons met de glimlach het vliegtuig op te sturen.
Gisterenavond stond de wacht met gloedrode wangen op onze voordeur te tokkelen. Zijn overste kon elk moment op inspectie komen en net nu was zijn das losgeraakt. Of Sven niet even een verantwoorde dasknoop wilde leggen? Sven heeft er meteen een les 'Hoe fatsoeneer ik mijn uniform' aan vastgeknoopt.
Ik vertelde al een keer over ons muizenprobleem. Nu hebben we er echt wel eentje bij de lurven gevat. Toen ik voor het opwarmen van een gratin de oven aanstak, kreeg diezelfde schotel een windvlaag haarplukken over zich heen. Een muis die slim dacht te zijn, had zich bij de gaspit verstopt. Nu gegrild met huid en haar...
Nog niet genoeg leedvermaak? Dan zal deze je zeker niet meer doen bijkomen. Weet je nog onze auto, dat stuk wrak dat het 22 garagebezoeken en een smak geld later nog steeds liet afweten? Via via vonden we de zoveelste garagist in de rij die er wel eens werk zou van maken. Alleen lag ook hij in een deuk toen hij onder onze auto dook. Welke grapjas had vol overgave vitale onderdelen met plakband samengebonden en het een en ander gestopt met kauwgum? Het resultaat kent u des te meer. Over het huidige resultaat durven we nu nog geen uitspraak te doen.

Wat een lolbroeken, toch, die Senegalezen...

De volgende...?

Het gaat er hier tegenwoordig aan toe als bij de betere slager: nummertje nemen om een beurt baby vasthouden te krijgen. We hebben er nog net niet de keukenwekker bijgesleurd. De grootste schuldige is die arme Eloise zelf. Ze neemt het slapen wel erg serieus en bij het minste oog dat opengaat, begint het hanengevecht...


De volgende... en de volgende...


Ja, de volgende... en wie is de volgende?

Eloise - 3 maart 2010

Aftellen

Omdat onze tijd in Dakar toch stilaan begint te korten, spenderen we elke halve of hele zaterdag aan het afwerken van onze to do-, to visit-, to taste-lijstjes. Het hele lijstjesgedoe is spontaan gegroeid uit het feit dat ik op zaterdag vaak in het labo van Clinique de la Madeleine moet zijn voor plasjes, bloedprikken en suikeroplossingen drinken. Bovendien beperkt een baby die er zo kan gaan uitpoppen onze bewegingsvrijheid tot het schiereiland. De wagen wordt op zaterdag al vrij vroeg met familie volgeladen. Ik doe snel even mijn ding op de zesde verdieping en de kinderen gaan spelen op de zevende verdieping van het ziekenhuis. De cafetaria aldaar ingericht als schip met roer en al en het meest schitterende zicht op het schiereiland Dakar met zijn koloniale gebouwen staat met stip bovenaan hun lijstje.
Sven en ik hebben lijstjes van een ander kaliber. Sven heeft op nummers één, twee en drie "meezeulen met Barbara" staan. Bij mij gaat het meer over een laatste keer de sfeer opsnuiven van alles waar we echt hebben kunnen van genieten.
De topper bij uitstek is HLM: een rommelige markt waar de meest waardeloze spullen worden verkocht, maar in het overdekte gedeelte waar Afrikaanse lappen worden aangeboden, heb ik mijn hart verloren. Al heel vlug heb ik me het plaatselijke jargon eigengemaakt, de lokale prijzen bestudeerd en me laten leiden door de intensiteit van kleur, motief en overvloed. Al snuffelend (en hevig niezend achteraf), betastend had ik onlangs mijn laatste rendez-vous. Mijn honger is echter niet gestild, er blijft de drang om nog één keer...
Verder stappen we nog eens binnen in ateliers in achterafstraatjes alsof we op schattenjacht zijn. De Libanees met canvas aan goedkope lopende meters voor Pierrots indianentent, Michael met zijn blikken schatten, Decotex met zijn glitterstofjes voor prinsessenjurken en dan regelrecht naar de kleermaker wat verder om de hoek, het knopenwinkeltje van Islima (waar je op zich al een hele zaterdag voor kan uittrekken, zelfs met kinderen), de sous-verre schilder met zijn beeldige juweeltjes, de verborgen zilvermarkt.
Onlangs hadden we nog een discussie met een dame net uit België in Dakar aangekomen. Ze vond al dat winkelen op ons lijstje maar niks. Maar daar draait het ook niet echt om, dat shoppen. We genieten veel eerder van het echte leven in het drukke centrum: de bedrijvigheid, de stank, de constante changement de décor, een plek die na de zevenendertigste zoektocht nog steeds niet al zijn geheimen wil prijsgeven.
Daarnaast staan er natuurlijk ook een aantal gevestigde waarden op ieders lijstje: een luxe-ontbijt (na een nuchtere bloedprik) in "Au Fin Palais", tête-à-tête in "La Fourchette", een rondje op de draaimolen bij de kathedraal, een kwartier de lucht in op de reuzentrampoline en een koude tractatie bij "N'Icecream".

Hebben we het hier goed gehad of niet?


Pierrot besluit N'Icecream nog maar een keer op zijn lijstje te zetten.

Niet te geloven?

Pierrot is hard op weg om zijn diploma preschool te behalen. De arme ziel krijgt drie keer per week een leesboekje mee naar huis waarin we dan samen zitten te turen. Volgens de instructies van Miss Linda moet malief het eerst eens voorlezen en daarna is de beginnende lezer (?!) aan de beurt. Hij zegt me als een aapje op een stokje na, netjes met zijn wijsvinger over de woorden wrijvend. Bij de eerste boekjes leek hij nog enthousiast. Nu ontdekken we pas rond bedtijd dat we de leescorvée nog moeten doorstaan. Internationale scholen zorgen er wel voor dat huismoeders zich niet al te snel gaan vervelen.
Een ander onderdeel waar Sven en ik al eens de wenkbrauwen voor fronsen is het lessenpakket science projects. Dat een kleuter met een schep in de grond mag zitten wroeten op zoek naar regenwormen, kan alleen maar worden bejubeld. Dat hij dezelfde avond met veel poeha aanwijst waar de worm zijn segments en clitellum zitten heeft, doet zijn onwetende moeder omverduikelen.
En ik lijk de laatste tijd wel meer last te hebben van een hoofd vol jelly als het op Pierrots school aankomt. Een week geleden werden we uitgenodigd op de tweemaandelijkse "assembly": een bijeenkomst van de basisschool waar er wat wordt gezongen en gespeecht voor de "awards" worden uitgereikt. Pierrot zat deze keer ook bij de gelukkigen. Hij kreeg van de directeur een hand en een award voor 'star citizen'. We hebben nog steeds niet kunnen uitvissen wat dat precies inhoudt, maar als beloning zijn we wel lekker op restaurant gaan eten en onze star citizen kreeg er nog een ijsje bovenop.

Kapitalist in hart en nieren...

Ik: Wie me hiermee helpt, verdient een cent. Pierrot, wil jij?
Pierrot: Goed dan...

Even later,
Pierrot: Mama, je mag me ook je bankkaart geven als je wil.

Er is er één jarig!

Waar is de tijd dat we voor een verjaardag vier vriendinnen mochten uitnodigen, moeder een schort ombond om pannenkoeken te bakken en we na het muzikale pak of ezeltje-prik gezellig gingen rommelen in de speelkamer. Het is er tegenwoordig niet makkelijker op geworden.
Naast het feit dat kinderen overal ter wereld net iets meer eisen dan alleen maar rommelen in de speelkamer (vandaar het vergezochte aanbod aan feestjes in rollerskatedisco's, indoor speelzalen en MacDonald's), worden die van ons ook nog eens geconfronteerd met vreemde verjaardagstradities (vooral dan Amerikaanse).
Toen Pierrot vorig jaar bij het ontvangen onmiddellijk het inpakpapier van zijn cadeau begon los te rukken, kon één van de genodigden het niet nalaten 'how rude' te fluisteren. Volgens de algemeen aanvaarde Amerikaanse regels maak je pakjes pas open als de gasten weg zijn. 'How rude' zit ik dan te denken, alsof je niet blij bent met je geschenk en het even snel opzij gooit.
Het hele drama van verjaardagsfeestjes begint al bij de vraag: wie zullen we uitnodigen? Bij de afgelopen vijf feestjes werd dat de hele inhoud van PK4 inclusief juf en assistente; we spreken over 20 kleuters met bijhorende moeders en peuters. Hilarisch hoe onlangs een krijsende Indische de hele mikmak 'Simon says' wilde laten uitvoeren. En wat met de voetbalclub, balletschool en gelijktalige speelkameraden (het is tegenwoordig in om playdates te organiseren met kinderen die de taal van die van jou spreken).


Een andere cruciale vraag is: wat zullen we doen? Zelf gingen we steeds voor de optie themafeestjes, maar er is wel meer voorradig op de birthdaymarkt. Na een hele resem uitnodigingen (20 kleuters in zijn klas, remember) ondergingen we de gradaties van compleet niks om handen tot over the top. Sommige organisatoren vinden dat de speeltuin van Club Atlantique voldoende entertainment is voor 4-jarigen. Moet ik er een tekening bijmaken? Rond de 40 kinderen die op pakweg 4 speeltuigen na het zuipen van liters cola en fanta en vreten van een buffet vettigs vreedzaam op hun beurt wachten, ik denk het niet...


Maar je hebt ook het andere uiteinde. De meer budgetrijke organisator last optredens van allerlei slag in: een koppel lokale clowns dat de aandacht van het vettige buffet probeert weg te halen, een goochelaar die net iets te wild met zijn zwaarden staat te zwaaien, een pottenbakker die ook maar één paar handen heeft, een djembespeler met een zware nacht achter de rug. Heel mooi allemaal dat de moeders er al applaudisserend de schwung in houden, maar wat die kinderen echt willen, is een goedgevulde partybag.
En dat brengt ons meteen bij een andere vraag: wat moet er in de partybag? De eerste keer maakten we de fout, onervaren als we zijn, geen bag te voorzien. Het feest werd meteen naar het laagste der birthdayregionen verwezen. De tweede keer, nog steeds niet vertrouwd met de traditie want bij ons krijgt de jarige de cadeaus niet de genodigde, vonden enkele genodigden het ontbreken van snoep in het tasje 'very inappropriate'. Lap, weer gefaald. Tegenwoordig voeren Pierrot en ik een dissectie uit op elke ontvangen partybag. Om te leren, welteverstaan.
Wat zullen we eten, blijkt dan weer de meest degoutante vraag. Verspilling zou steeds een schuldgevoel moeten oproepen, maar wat er hier soms op het menu staat is vaak ongehoord. De meeste feestjes beginnen rond een uur of drie, net op tijd voor een vieruurtje. Op de meeste party's echter worden binnen een tijdspanne van tweeëneenhalf uur lunch, dessert, vieruurtje en avondeten geserveerd. Het begint met de aanvoer van pizza's, hotdogs, samosa's en bergen friet door te slikken met een greep uit het trio fanta-cola-sprite. Voor de kleine honger komen er daarna kommen chips en marshmellows op tafel. Snel nog even een piñata gevuld met snoep leeggrabbelen en de maagjes mogen zich dan gaan opmaken voor de zolang verwachte verjaardagscake. Tjee, nog niet voldaan? Partybag met lekkers?
Een vraag waar ik het antwoord nu wel zeker op weet is: in welke staat krijg ik mijn kind terug? Een dolgedraaide stuiterbal die nog net een bad en een bed verdient.

En wat voor verjaardagsfeest wordt het dit jaar voor Pierrot en Ophélie? Een nieuw land, nog geen huis tegen die tijd, ook geen klasgenoten, geen kijk op de traditie: geen reden zeker?

met dank aan PUBdesign

Korte update

Het leven hier gaat zijn gang. Twee stappen vooruit, drie achteruit...
-Svens Japanse collega heeft eindelijk haar Senegalese rijbewijs behaald. Om deze overwinning te vieren heeft ze keihard een lantaarnpaal geramd.
-Na veertien dagen water tot aan de lippen kwam zich een wasmachinetechnicien aanbieden. Een rubberen band vervangen en dat was het. Na 3 correcte wasjes zonder lek begon de machine uit overwinningsdrang schuimend sop rond te spuiten.
-De warmwatergeiser werd in de gastenkamer feilloos vervangen. Om deze overwinning te vieren is er een warmwatergeiser in één van de andere badkamers spontaan ontploft.
-En voor wie de tel nog kan bijhouden: de auto begaf het nog maar eens temidden van een rondpunt. De garagist vond zichzelf een winnaar toen hij hem na een halve dag weer aan de praat kreeg.

We houden u op de hoogte!

Naar de verdoemenis

Ik weet niet welke wervelwind tijdens de kerstvakantie door ons huis waarde, maar alles los of vast lijkt het te hebben begeven. Dus, eerste taak bij het begin van dit nieuwe jaar is het rekruteren van klusjesmannen.
Het verhaal begint bij de loodgieter. Een vakantie brengt was en plas met zich mee en na een machine of twee te hebben gedraaid, stond het water enkelhoog in het washok. De loodgieter snelde te hulp, dat is, snel op zijn bromfiets, over de rest hebben we het liever niet. Hij stond wat meewarig naar de machine te kijken, voelde aan alle darmen die in en uit het ding lopen en moest constateren dat er niks lekte. De suggestie om even een wasje te proefdraaien, kon hij wel smaken. Toen er na 1 minuut toekijken geen druppel water te zien was, hield hij het voor bekeken. Wegsnorrend riep hij nog dat er niks aan de hand was. De machine moest enkel even bekomen van drie weken stilliggen. Dat er na zijn vertrek liters water uit het ding gutsten, was geen punt. Gewoon even rubberen laarzen aan bij het legen van de wasmachine.
Toen stapte de elektricien ons verhaal binnen. Hij kwam wat lampen (die bij het vervangen van de TL-buis nog steeds niet wilden branden) inspecteren en een rokende boiler. Hij kwam niet aan repareren toe. Alles eruit en iets nieuws in de plaats. Het is ook een manier.
Om me vanaf nu toch enigszins voor te bereiden op een nieuwe baby (wat zit mijn kop vol andere dingen), ging ik gisteren babykleertjes sorteren. Het nam behoorlijk wat tijd in beslag, want de karrenvracht die uit België meekwam (zowat 2/3de van onze bagage) moest nog per maat gelegd worden. Elk maatje zijn plankje in de kast en een leeg plekje voor het prille begin, want dat moest nog even gewassen worden. Een kwestie van de lekkende machine zijn vakantie te laten vergeten. Ik had de strijkoverste al uitgelegd dat ze na het strijken ervan alles kwijt kon op dat lege plekje. En of ze bij het opbergen ook even netjes pyjama's bij pyjama's en body's bij body's kon leggen. Ik kreeg zowaar spontaan volledige ontsluiting toen ik de kastdeur opentrok. Op het lege plekje liggen sokken, schoenen en krabwantjes. Op de bovenste plank alle pyjama's, de tweede alle body's, de derde jurken en rokjes...

Nog even vier maanden stevig op de tanden bijten en dan hopen op beters.


PS: Lieke, breng ons het verlossende woord, aub...)