Niet te geloven?

Pierrot is hard op weg om zijn diploma preschool te behalen. De arme ziel krijgt drie keer per week een leesboekje mee naar huis waarin we dan samen zitten te turen. Volgens de instructies van Miss Linda moet malief het eerst eens voorlezen en daarna is de beginnende lezer (?!) aan de beurt. Hij zegt me als een aapje op een stokje na, netjes met zijn wijsvinger over de woorden wrijvend. Bij de eerste boekjes leek hij nog enthousiast. Nu ontdekken we pas rond bedtijd dat we de leescorvée nog moeten doorstaan. Internationale scholen zorgen er wel voor dat huismoeders zich niet al te snel gaan vervelen.
Een ander onderdeel waar Sven en ik al eens de wenkbrauwen voor fronsen is het lessenpakket science projects. Dat een kleuter met een schep in de grond mag zitten wroeten op zoek naar regenwormen, kan alleen maar worden bejubeld. Dat hij dezelfde avond met veel poeha aanwijst waar de worm zijn segments en clitellum zitten heeft, doet zijn onwetende moeder omverduikelen.
En ik lijk de laatste tijd wel meer last te hebben van een hoofd vol jelly als het op Pierrots school aankomt. Een week geleden werden we uitgenodigd op de tweemaandelijkse "assembly": een bijeenkomst van de basisschool waar er wat wordt gezongen en gespeecht voor de "awards" worden uitgereikt. Pierrot zat deze keer ook bij de gelukkigen. Hij kreeg van de directeur een hand en een award voor 'star citizen'. We hebben nog steeds niet kunnen uitvissen wat dat precies inhoudt, maar als beloning zijn we wel lekker op restaurant gaan eten en onze star citizen kreeg er nog een ijsje bovenop.