Sinterklaas

Sinterklaas in Afrika is een bijzonder gebeuren, alleen al omdat het jaarlijks voor de nodige vraagtekens zorgt. Zwarte Pieten schminken, is dat wel ethisch verantwoord? Snoepgoed met handenvol rondstrooien, is dat geen verspilling? Belgische kinderen die op de Nederlandse school zitten op het sintenfeest van de Nederlanders uitnodigen, is dat geen broodroof? Een Piet met een roe laten zwaaien, mag dat wel uit pedagogisch oogpunt? Voor al deze kwesties wordt er een sinterklaascomité opgericht. Ze zoeken elk jaar opnieuw het antwoord, omdat er geen notulen te vinden zijn van het vorige comité of omdat ze geen zin hebben om die na te lezen. Het comité doet vooral vergeten waar het bij Ophélie en Pierrot echt om draait: in korte tijd zoveel mogelijk lekkers verzamelen.

Het begon al op zaterdagochtend. Toen ze de zitkamer binnenkwamen, stond die ons inziens behoorlijk vol met aantrekkelijk speelgoed. Maar nee, alle ohs en ahs weerklonken bij het tafeltje waar de chocolade en speculaas stonden uitgestald.

's Middags op de residentie van de Nederlandse ambassadeur waar Sint ontvangen werd, had Ophélie in geen tijd speculaas en marsepein ontdekt. De ambassadeursvrouw mocht zwaaien wat ze wilde, het kind zou niet wachten tot die beste man er was. Hij zou wel eens alle lekkers van onder haar neusje durven wegplukken.
Het was hen allebei een bijkomstigheid dat we de hele zondag met meubels hebben zitten sleuren, zitkamer met eetkamer hebben verwisseld en zo een speelruimte creëerden waar het speelhuisje van Sint in paste. Toekijken terwijl je chocolade smikkelt, is heel gezellig.