Over de ezel en de steen ... en €60 armer

Vorige week vlak voor het einde van ramadan heb ik me schaamtelijk laten gaan als de eerste de beste naïeve toerist. Ik was zozeer van mijn melk dat het me meer dan een week kostte om het op papier te krijgen.
Laat ik eerst uitgebreid de omstandigheden en details schetsen om mijn status weer wat op te krikken tot doorgewinterde wereldburger. Vorige vrijdag voor het geven van mijn eerste knutselles, kreeg ik er op de valreep nog een extra deelnemer bij. Rond een uur of half drie liepen Pierrot en ik nog snel even om wat klei in de boekenwinkel om de hoek. Omdat ik me meende te herinneren dat de openingstijden tijdens de vastenperiode licht waren aangepast, vond ik het verwonderlijk dat klanten op dit uur nog op de trappen bij een gesloten deur zaten te wachten. Tot er een man vanuit het depot van de winkel kwam en het probleem kwam ophelderen. Hij nam me zonder dat ik het zelf in het oog had even apart en verklaarde dat er problemen met de kassa waren. Hij zwaaide met een sleutelbos, de winkel zou pas opengaan als hij dat probleem had verholpen. Pierrot en ik zitten er allang niet meer over te zeuren als we alweer eens moeten wachten. Dan gaan we ook geduldig op de trappen zitten, net als ieder ander. De man echter had mijn hulp nodig. Met duizend woorden maar zonder inhoud, zo leek voor mij, ratelde hij over geld in de kassa, geld uit de kassa, een bestelling voor de personeelsleden, ophalen bij een boetiekje. Bon, ik heb al vaker voor communicatiestoornissen in het Frans gestaan, deze kon er ook wel bij. We zouden wel even naar dat boetiekje meelopen.
Tot hier het opkrikken en nu gaat het enkel nog bergaf... Eindelijk bij het boetiekje aangekomen - zelfs Pierrot merkte op dat we er ondertussen al een aantal waren voorbijgelopen - verstond ik wel wat hij zei. Of ik niet even 10000 kon voorschieten in één biljet, want deze man aanvaardde geen briefjes van 5000. Er zouden valse in de omloop zijn. We waren nu al zo ver, dus ok. Ik had mijn portemonnee nog maar half open of hij grabbelde er gelijk 4 briefjes van 10000 uit. Of ik er nog meer had? De boekhandel zou me prompt terugbetalen. Op mijn nogal verontwaardigde reactie, repliceerde hij gepikeerd. Blanken moeten niet altijd denken dat er fraude mee gemoeid is. Kortom en bergafwaarts, hij ging het boetiekje binnen, stond wat te prullen, kwam naar buiten. Alweer ik was in de fout gegaan, ik had me laten zien en de uitbater had onmiddellijk de prijs van zijn goederen de hoogte ingeschoten. Het bleef allemaal even mysterieus voor me. Welke goederen?
Hij nam ons mee naar een ander boetiekje en met geen stok kon ik mijn geld terugkrijgen. Het gerinkel van zijn sleutelbos bracht ook bij ons verheldering. Toen was hij allang gaan vliegen.
Zalig de langzamen van geest!