Afrikaantjes

Soms vraag ik me wel eens af hoe Pierrot en Ophélie het ervan af zouden gebracht hebben opgroeiend in België. Waarschijnlijk met een pak minder korte rokken, shorts en t-shirts, maar misschien ook met minder ritme in hun lijf.
Bij het minste deuntje muziek gaan ze shaken als een elastiek. Ophélie zet haar achterste in positie (je kent het wel: lichtjes door de knieën en billen achteruit) en draait dan ritmisch met de achtersteven heen en weer. Pierrot heeft het meer voor breakdance-achtige stunts, maar steeds perfect op de beat.
Waarschijnlijk zouden ze het dan ook hebben gedaan met wat meer angst voor alles wat kruipt, kriebelt en wriemelt. Ze koesteren in hun slaapkamer elk een persoonlijke gekkofamilie; geen mier, kever, vlieg of mug kan hen van de wijs brengen (behalve dan die ene kakkerlak met buitenproportionele maten).
Ze zouden ook het enthousiasme moeten missen bij het voorbijrijden van de vuilniswagen. Toegegeven, ook in België staat Pierrot op donderdag vol bewondering te kijken naar de ophaaldienst. Alleen hier is het verrassingseffect groter: de vrachtwagen kondigt zichzelf op een onafgesproken moment aan met een van ver te horen getoeter. Bij het minste signaal storten ze zich beiden op de voordeur al schreeuwend "autombaliiiiiiiiiiiiit". En dan komt het pas: doet hij het of doet hij het niet, voorbij ons huis rijden... Ontroostbaar als blijkt dat hij enkel de achterliggende straten bedient, maar des te meer opwinding als hij luid toeterend Ophélies stinkende kakapampers komt ophalen (want dat is waar het allemaal om draait). En de vuilnisman "Bonjour les toubabs" wordt op applaus onthaald.
Ophélie zou het niet kennen om op de rug van een zoetgevooisde stem in slaap te vallen en Pierrot... zou niet knusjes bij de kleermaker voor de maaltijd aanschuiven. Gezeten op een grote mat die voor de gelegenheid tussen de restjes stof en pluizenbollen is uitgespreid, grijpt hij het enige overgebleven lepeltje en eet gezellig mee uit dezelfde pot als de andere vier mannen.
En eigenlijk zou ik het ook heel jammer vinden het te moeten missen als ze samen hun overgebleven smarties tellen: eun, dui, twa...