Betrapt

Je kent het wel, het gevoel dat je bekruipt als je op heterdaad betrapt wordt. Je ligt met een eerste liefde wat te froezelen op de bank in een donkere woonkamer en je ouders komen vroeger dan verwacht thuis. Betrapt. Je hunkert naar dat ene chocolaatje dat nog in de snoeptrommel zit, je moeder verbiedt het, maar stiekem prop je het toch in je mond. Niets gemerkt, ware het niet van dat kruimeltje onder je lip. Betrapt. Je zit te zoenen in de auto op een verlaten warenhuisparking en plots zet de zaklamp van de nachtwacht je te kijk. Betrapt.
En dan ken je vast ook wel de rode wangen, het angstzweet, het door de grond zakken en de schaamte. Ik dus wel, net nog...
Sven zit momenteel op een streng regime van reizen. We zien hem amper en dat doet wel wat met je. Sommige dagen gaat het overdreven goed, andere dagen, nu ja, minder goed en dan heb ik nood aan... een Magnum Classic. Een paar avonden geleden (kinderen in bed en alles rustig) zaten we dus voor de computer, ik en mijn magnum, de knagende leegte met ijs en chocolade op te vullen. Heel plots hoorde ik gerommel op de trap. Dat is niet echt abnormaal want het waait hier nog steeds hard. Bovendien hing de wacht bij de voordeur rond en ook hij zat wat luidruchtig te rommelen. Niets aan de hand, ik dus verder gezellig het gemis wegwerken. Tot plots vanop de trap: "Mama, wat eet jij daar?" Mijn hart sprong in mijn keel en meteen was de grote leegte in mijn maag opgevuld. Betrapt.
Kort daarna werd ik nog even onderworpen aan een streng kruisverhoor, net lang genoeg om ook Pierrots leegte te vullen.