- Je staat bij een lokale boetiek (4 planken en een dak, waar zowat alles te krijgen is, het mag alleen niet ontmoedigen dat het vanonder een laag stof en vijf dooie kakkerlakken wordt gegrabbeld) al zo'n 10 minuten op je beurt te wachten en plots stopt er een dikke Mercedes, net te jong voor een oldtimer en te deukerig voor respect. Een dame met enorme boubou of een enorme dame met boubou gooit het portier open, een geur van patchouli komt de boetiek binnenwaaien terwijl madame van achteraan in de rij haar bestelling naar de toonbank slingert. De winkelbediende laat letterlijk alles vallen waar hij voorheen op geconcentreerd was en schiet madame te hulp. En hoe durft ze dan nog eens tien minuten lang staan discussiëren over 5 centiemen.
- De zoveelste receptie waarop uit beleefdheid aan je wordt gevraagd waarom je ook al weer in Dakar bent verzeild geraakt. Van zodra het duidelijk wordt dat je er bent omwille van een werkende partner, stokt het gesprek en keren de ruggen.
- De tientallen die dagelijks aan de deurbel hangen om zeep te verkopen, garnalen te verpatsen, mijn tuin om te spitten, mijn geld te investeren, de bonne te vervangen, mijn kinderen te adopteren, verliefd zijn op het getingeling of zich ruwweg vergissen van deurbel.
- De eindeloze afspraken waarop men te laat komt, niet komt, de volgende dag komt en dat allemaal met de eeuwige glimlach en een paar onschuldige ogen.
- De met zelfmoordneigingen overladen telefoonkaartverkopers die dagelijks voor mijn auto springen om zo'n ding te verkopen want vandaag, mevrouw, is het promotion, mevrouw en u doet de koop van uw leven, mevrouw. En als ik dan uit pure ergernis wat zit te mompelen dat ik een abonnement heb, meneer, en wat ik dan wel moet met zo'n telefoonkaart, meneer, in mijn mond stoppen misschien, meneer, zouden mijn oren dan ook gaan rinkelen, meneer?
- Het hele regiment Senegalezen dat vindt zich aan mij te moeten verrijken door exuberante prijzen te vragen en verwacht dat ik dan ook nog wat zal negotiëren, alsof ik niks anders om handen heb. Ik wil de regels van dat spel maar niet snappen.
- Sven die op vrijdagavond van zijn werk komt, net één voet over de drempel heeft en met zoetgevooisde stem blèret: "Ja, sorry hoor, maar ik zal dit weekend wel nog een paar uurtjes moeten werken..."
- En laat ik het een andere keer wat uitgebreider of verkeer hebben.
Oh dierbaar België, here we come...
PS: Sven vraagt of hij daar enige frustratie smaakt.
2 opmerkingen:
Wij houden ons klaar voor enige verwennerij ... jullie hebben het verdiend. Zo afzien in Dakar ;-)
Oooh hoe herkenbaar... Hoe graag je ook politiek correct wil blijven, zo vlak voor de vakantie, is het snel teveel. Zal ook wel komen door de warmte. De kinderen vliegen elkaar in de haren en op dat moment gaat de bel weer. De telefoonrekening. Dan de waterrekening. Wat heerlijk als je dat automatisch zou kunnen overschrijven.... Dan komt iemand naar de wasmachine kijken die constant midden in een programma stopt en komt hij al snel tot de conclusie dat het te maken heeft met de stroom. Die is te zwak. Zijn advies: gewoon om zes op staan om te wassen. Ja dank u meneer. En dan niet ontploffen (ik braaf in mijn hoofd tot 10 tellen). Daarna een werkende moeder die probeert haar kind bij jou te stallen, maar nog niet eens weet dat niet je dochter maar jij Lieke heet. Sorry maar daar had ik toen even geen zin in. Nog een paar dagen volhouden en dan mag ik ook even lekker naar Nederland. Gefrusteerd ik, nee toch....? Lieke
Een reactie posten