De eerste schoolweek zit erop en je zou denken dat de routine dan alweer mooi ronddraait. Niets is minder waar. Een paar leden van het gezin ondervinden drastische aanpassingsverschijnselen. Er vloeiden afgelopen week meer tranen dan water door de plaatselijke tunnels.
Pierrot stapte op maandag nochtans vol spanning zijn nieuwe klas binnen. Naar eigen zeggen maakte hij na een kwartier al twee nieuwe vrienden. Een vlotter begin kan niet. Was het nu net niet van 'die witte', zoals hij de assistente van zijn juf noemt. Zelfs moeder heeft wat last met de rijzige grijzende stiff-upperlip pratende Engelse dame die nu net elke keer als Pierrot een traantje dreigt te plengen, te hulp komt snellen. Water op een hete plaat.
Voor Ophélie is school 'niet leuk', tout court. Veel liever wil ze bij mama blijven en om dat te verkrijgen, huilt ze haar hart uit haar lijf. En als mama haar dan eindelijk komt ophalen, snikt ze nog het hele eind naar huis na. Je weet maar nooit wat het effect daarvan op moeders is.
En ook ik vertoon drastische aanpassingsverschijnselen. Het vroege opstaan hangt in de kleren, het goochelen met tijd nog meer. Rond een uur of 8 heb ik mijn wagen volgeladen met schoolgaande kinderen en werkende echtgenoten. Tegen 9.30 rijd ik met een lege laadbak de garage in. Is het goed en wel 11.30? Het hele lied begint van voorafaan.
Iemand verwonderd dat we op zondagavond met zijn allen zitten te pruillippen dat het weekend voorbijvloog?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Hoe stelt Ophélie het in de playschool ? Ik zag een hoop foto's op de blog en 't zag er wel plezant uit precies. Al enige gewenning na een weekje?
Een reactie posten