De paadjes worden nat

Geen wonder dat men hier slechts één woord heeft voor regen. Het komt ook nooit anders dan met bakken uit de lucht vallen (als het al een keer wil vallen). De stevige windstoten als intro, een dreigende lucht overladen met donder, bliksemschichten, pijpenstelen als intermezzo en een broeierige zon alsof ze nooit is weggeweest als orgelpunt. Het orkest lijkt iedere keer weer feilloos gedirigeerd.
Gek hoe alleen de lokale overheid steeds wordt verrast door dit voorspelbare scenario. Hoe gewaarschuwd kan een man zijn: het regenseizoen loopt van augustus tot, nu ja, diezelfde maand augustus. En toch. Geen enkel gootje werd getrokken, geen zand geruimd, geen afwatering.
Al na de eerste plensbui gutsen grote golven modder Dakar onder. Het asfalt wordt omhooggestuwd door water dat geen kant op weet. In dit seizoen is het niet eens een slecht idee te hebben geïnvesteerd in een hogere 4x4. Dezer dagen komt het water de huizen in de duurste wijk van Dakar tot aan de lippen. De hoofdweg staat er kniehoog onder water. Pierrot kreeg natte voeten toen we er met de auto doorheen zwommen. Afvoerputjes van bad en lavabo maken sputterend gorgelgeluiden en viesgeurend regenwater komt plots bovenborrelen. Uit alle kieren en gaten golft water binnen. Balkons hellen de verkeerde kant op, bij het hoogstgelegen punt zitten afwatergaten. Water zal en moet in huis vloeien.
Zodoende werden we zeeziek vanochtend toen we onze benen over de bedrand gooiden: enkelhoog in water. Schip ahoy.


De gloednieuwe tunnels op de Corniche kunnen het water niet slikken. Is dat daar een auto die kopje onder gaat?