Wat hoor ik daar

Vaak vragen mensen hier: Hoe was het dan in Botswana? Verschilt het veel van hier?
Wat de geluiden betreft, zijn Gaborone en Dakar werelden van verschil.
Ik herinner me hoe het in een van de eerste e-mails over geluiden ging, of eerder het ontbreken ervan tijdens de nacht. Van die doodse stilte kon ik soms wakker liggen en ook wel van andere dingen, natuurlijk. Je kent het grapje wel van die inbrekers. Een kind komt 's nachts huilend de kamer van zijn moeder ingelopen. "Ik hoor een inbreker". Moeder zegt dat je inbrekers niet kan horen. Het kind komt even later weer de kamer ingelopen: "Moeder, er zijn inbrekers, want ik hoor niets." Daar lag ik dus wakker van.
Hier is de nacht vol decibels: toeterende taxi's, voorbijgangers die denken dat de nacht het geluid minder goed voortdraagt en daarom de volumeknop op maximum zetten, kattengejank.
Ons huis is winddoorlatend. Bij het minste briesje klapperen de deuren en ramen als het valse gebit in een te grote mond. Een laag van drie tochtstrips boven elkaar kon geen soelaas brengen. En we weten ook wel hoe dat komt. De schilder schilderde elke deur wit en toen hij bij de deurposten en het slot kwam schilderde hij lustig verder. Een laag van twee tochtstrips dik. Toen geen enkele deur nog dichtging, kwam de timmerman aan de beurt. Hij haalde de verf er al schavend weer af en daarna schaafde hij lustig verder. Een extra tochtstrip of twee dik. Maar we dwalen af...
Hier wordt ook heel fanatiek gebeden. Op elk onmogelijk nachtelijk uur wordt er vanop de moskee hoog van de toren geblazen. En het zangtalent van menigeen voorganger bevindt zich in de categorie van Piet Piraat. Met een beetje goede wil klinkt het vanop afstand nog exotisch, weemoedig als je wil. Naast een moskee wonen, dat is echter trop. Dus ruilden we ons eerste huis in Ouakam in voor de stilte van een huis in Mermoz. Dachten we. Niks bleek minder waar toen het eerste vliegtuig kwam overvliegen. Als ik zeg dat het landingsgestel al uitgeklapt is bij het voorbijkomen, minimaliseer ik de kwestie. Bij wijze van spreken, schudden we al handjes met onze gasten uit Europa als ze nog in de lucht hangen. En het lawaai, daar hoef ik dan ook geen tekeningetje bij te maken.
En dan is er de verplichte doortocht van een nachtelijk cargovliegtuig, waarvan de luchtverplaatsing onze palmbomen minutenlang plat tegen de grond drukt.
Maar alles went, een week oordopjes en daarna slaap je ook zonder als een roosje. Mocht de wachter dan net niet in periodes van winderig weer een vuurtje stoken. Niet dat het stoort, maar kan iemand hem vertellen dat hij niet pas om 2 uur 's nachts zijn hout moet gaan sprokkelen (lees: afrukken van krakende takken in onze tuin vlak onder mijn balkon). Daar lig ik dus weer wakker van.
Je zou bijna geloven dat het af en toe deugd doet om in het rustieke Volkegem wat te gaan uitrusten. Ware het niet van die ene verdomde haan daar...