Halloween

In een vlaag van zinsverbijstering en goede voornemens - rond de periode dat ik er nog in geloofde tijd in overschot te zullen hebben als de kinderen 's ochtends op school zouden zitten - kocht ik een naaimachine aan. Rond diezelfde periode maakte ik mezelf wijs dat er dan ook nog wel een aantal pianolessen en een introductie in de Spaanse taal tussengeschoven zouden kunnen worden. Een trimester verder in het schooljaar heeft me geleerd dat mijn pianovingers ongeoefend blijven, ik geen woord Spaans spreek en de naaimachine slechts een enkele keer de doos uitkomt en dat is rond Halloween. Niks charmanter dan een thuiszittende moeder die naarstig verkleedkleren in elkaar stikt. Tot dusver de romantiek...
In werkelijkheid heeft het me vijf gebroken naalden, een doorstikte wijsvinger en meters verspilde draad opgeleverd, maar de Halloweenkostuums lagen te blinken op de keukentafel: Harry Pottercape, bijpassende punthoed en een zakje om snoep te vergaren.
Na de eerste fitting sprak Pierrots gezicht toverboekdelen. Hij zag zichzelf eerder in een spidermanpak. De commentaren als: 'Zo zullen er waarschijnlijk wel 500 rondlopen, hoe kan ik je dan ooit herkennen in die massa?' hadden weinig impact. Ik kreeg iets meer begrip met: 'Ja maar, je arme moeder kan dat helemaal niet, ik kan alleen maar een beetje rechtdoor stikken...'
In het kort, plots veranderde Pierrot van mening en plots wilde hij het toch wel eens uitproberen. Het geschminkte brilletje deed hem kraken. Ophélie volgde onmiddellijk zijn voorbeeld en dus zitten we dit jaar met twee Harry Potters opgescheept.
De wijk Fenêtre Mermoz (er wonen een behoorlijk aantal Amerikaanse families) werd voor de gelegenheid onderverhuurd aan weerwolven, zombies, dracula's. Pompoenen en een bordje 'Trick or treat' maakte duidelijk aan welke huizen er kon worden aangebeld. Een peloton wachters van Sagam hield bij elke straathoek het verkeer in de gaten. Wederom een feilloze organisatie van de Amerikaanse Ambassade.
Eén van onze twee Harry's lag al een aantal nachten wakker van spanning: hoe zou hij ooit dat zinnetje 'Trick or treat' kunnen memoriseren. Bij het zien dat hij niet als enige voor zo'n voordeur zou belanden, smolt de nerveuze grimas van zijn gezicht. De opkomst was namelijk talrijk. Laat ik u vertellen dat met minstens 10 piraten, hetzelfde aantal heksen, tovenaars, gevleugelden, het driedubbele aan prinsessen en aanverwanten, wat Egyptenaren, van deze som het dubbele aantal begeleidende ouders en een handvol echte griezels geen sprake was van eenzaamheid. Het werd drummen voor de ingang van elk huis.
Net dat handjevol griezels ontnam Ophélie alle moed. Nog niet half aanbeland in de wijk kwam een weerwolf voor haar gesprongen en haar avond bleek om zeep. De hele tocht zat ze trillend op mijn arm 'Wolf komen?'. Ook die van mij leek vermoeiender dan gepland: een kind in de buik, een kind op de arm, een kind in de gaten houden en een man in vergadering met de CEO. Dan maar snoep als zoethoudertjes en speciaal uit USA overgevlogen Halloweensnoepgoed doet wonderen.
Twee goed gevulde Halloweentasjes later werden we verwacht in Club Atlantique om er een vervolg aan te breien: haunted house, vette kost, spelletjes met snoepgoed als prijs en tafelvoetbal. Slotsom: twee Harry's met gekrulde tenen van voldoening.