Een dag uit het leven

Sven vertrok onlangs voor een roundtrip Europa en dan schiet ik in actie om allerlei spullen bijeen te rapen voor het thuisfront (pinda's met een krokant zoet korstje, te kleine kleren, andere beloftes). Meestal komt Sven met twee keer zoveel terug, alsof hij er een goeie ruiltechniek op na houdt. Omdat ik vrienden die onlangs naar België zijn teruggekeerd, had beloofd om voor hen een medisch dossier bij de kinderarts op te halen, zou ik dat voor Svens vertrek nog snel even regelen. En dat is dan weer een verhaal op zich!
Ik ging er met Ophélie en de boewie (zoals ze de buggy noemt) naartoe. De dokter is op loopafstand. Ik meldde me zoals het hoort aan bij de verpleegster en deed haar het verhaal uit de doeken van het gezin dat was vertrokken en geen medische geschiedenis van hun baby had en of het mogelijk was om van hen zo'n geschiedenis of tenminste een vaccinatieschema op papier te krijgen. De baby was er tenslotte toch patiënt geweest. Mijn vraag leek er één die ze in nog geen 100 jaar gesteld hadden gekregen. Het was allemaal zo onvoorstelbaar dat die baby geen carnet médical heeft enzovoort. De verpleegster begon fervent op de computer te tokkelen op zoek naar het medisch dossier. Dacht ik... In feite had ze opgezocht met welke letter Vancampen begon. De computer gaf haar instructie om in fichebak V te gaan zoeken. Toen ze eindelijk de goede fiche bovenhaalde, bleek het 'not done' om zoiets mee te geven. Ik dacht dat het een privacykwestie was, maar neenee, de dokter heeft het document nodig voor zijn archief! (Euhm, een archief gelabeld: kinderen die nooit meer op consultatie komen???) Hoedanook, na veel vijven en zessen kwam de dokter erbij staan en ik legde hem het probleem uit. En de rimram begon van voren af aan, geen carnet blablabla, veel tralala. Maar hij stelde heel genereus voor op het eind van zijn litanie dat we die fiche ook gewoon konden kopiëren. De verpleegsters ter plaatse allemaal in zwijm, want de dokter was zo'n groot licht! Ik had het zelf al 25 keer voorgesteld voor de weledele er bij was komen staan, maar soit, ik kraam wel vaker onzin uit, moeten ze hebben gedacht...
Dus kopiëren zou het worden. Ophélie & ik mochten plaatsnemen in de wachtzaal terwijl een hulpje dat ene enkele miezerige papiertje even zou gaan kopiëren. En daar zaten we dan te wachten en wachten en wachten. Gelukkig heeft Ophélie een hoog entertainmentgehalte. Hoedanook, na 20 minuten komt hetzelfde hulpje aangeschuifeld met slechts één miezerig papiertje. De kopiemachines om de hoek 'en panne' en no way dat ik dat papier zou meenemen om ergens anders te kopiëren.

Ik mag morgen terugkomen om te kijken of de machines het doen, maar ik denk dat ik het zo laat. Als het echt nodig is, ga ik de gegevens graag met pen en papier in de aanslag ter plekke overschrijven.