Hij zegt, zij zegt...

Er wordt altijd beweerd dat je grappige uitspraken van je kinderen moet noteren. Als je ooit eens plant om gevat uit de hoek te komen bij je kleinkinderen door hun vader of moeder te citeren, dan hoef je dat schriftje maar te voorschijn te halen. Succes verzekerd, minder langdradig dan de diavoorstelling van weleer.
Het probleem is, waar schrijf je zoiets neer? Ik heb al overal vodjes papier rondslingeren: oude boodschappenlijstjes, lijstjes met ingrediënten van recepten waar ik nooit toe kom, namen van geurtjes en smeersels die uitgeprobeerd moeten worden, boeken top 10, beginnetjes van een roman die nog steeds op stapel staat en dan hebben we het nog niet over de schitterende intro's voor scripts. En Senegal maakt het er niet makkelijker op... Wat hier niet te krijgen is, komt op een briefje te staan.
Maar nu heb ik het gevonden: een blog zou eeuwig moeten meegaan, als ik maar even de moeite neem om af en toe een schrijfsel op de computer in te tikken en niet op een velletje papier.
Bij deze: de dierentuin van onze kinderen.
Pierrot heeft er een nuipaard, een lijpaard, een kakalak en tot voor kort een waggelende pingping in rondlopen. Ophélie beperkt zich nog tot de maaaaaaaaaaaaaw, de pietiepietie en de foeffoef.
Bij nood aan onthouden meer van dit.