Aftellen

Omdat onze tijd in Dakar toch stilaan begint te korten, spenderen we elke halve of hele zaterdag aan het afwerken van onze to do-, to visit-, to taste-lijstjes. Het hele lijstjesgedoe is spontaan gegroeid uit het feit dat ik op zaterdag vaak in het labo van Clinique de la Madeleine moet zijn voor plasjes, bloedprikken en suikeroplossingen drinken. Bovendien beperkt een baby die er zo kan gaan uitpoppen onze bewegingsvrijheid tot het schiereiland. De wagen wordt op zaterdag al vrij vroeg met familie volgeladen. Ik doe snel even mijn ding op de zesde verdieping en de kinderen gaan spelen op de zevende verdieping van het ziekenhuis. De cafetaria aldaar ingericht als schip met roer en al en het meest schitterende zicht op het schiereiland Dakar met zijn koloniale gebouwen staat met stip bovenaan hun lijstje.
Sven en ik hebben lijstjes van een ander kaliber. Sven heeft op nummers één, twee en drie "meezeulen met Barbara" staan. Bij mij gaat het meer over een laatste keer de sfeer opsnuiven van alles waar we echt hebben kunnen van genieten.
De topper bij uitstek is HLM: een rommelige markt waar de meest waardeloze spullen worden verkocht, maar in het overdekte gedeelte waar Afrikaanse lappen worden aangeboden, heb ik mijn hart verloren. Al heel vlug heb ik me het plaatselijke jargon eigengemaakt, de lokale prijzen bestudeerd en me laten leiden door de intensiteit van kleur, motief en overvloed. Al snuffelend (en hevig niezend achteraf), betastend had ik onlangs mijn laatste rendez-vous. Mijn honger is echter niet gestild, er blijft de drang om nog één keer...
Verder stappen we nog eens binnen in ateliers in achterafstraatjes alsof we op schattenjacht zijn. De Libanees met canvas aan goedkope lopende meters voor Pierrots indianentent, Michael met zijn blikken schatten, Decotex met zijn glitterstofjes voor prinsessenjurken en dan regelrecht naar de kleermaker wat verder om de hoek, het knopenwinkeltje van Islima (waar je op zich al een hele zaterdag voor kan uittrekken, zelfs met kinderen), de sous-verre schilder met zijn beeldige juweeltjes, de verborgen zilvermarkt.
Onlangs hadden we nog een discussie met een dame net uit België in Dakar aangekomen. Ze vond al dat winkelen op ons lijstje maar niks. Maar daar draait het ook niet echt om, dat shoppen. We genieten veel eerder van het echte leven in het drukke centrum: de bedrijvigheid, de stank, de constante changement de décor, een plek die na de zevenendertigste zoektocht nog steeds niet al zijn geheimen wil prijsgeven.
Daarnaast staan er natuurlijk ook een aantal gevestigde waarden op ieders lijstje: een luxe-ontbijt (na een nuchtere bloedprik) in "Au Fin Palais", tête-à-tête in "La Fourchette", een rondje op de draaimolen bij de kathedraal, een kwartier de lucht in op de reuzentrampoline en een koude tractatie bij "N'Icecream".

Hebben we het hier goed gehad of niet?


Pierrot besluit N'Icecream nog maar een keer op zijn lijstje te zetten.