Neen No Non

Met angst en beven hebben we het zitten afwachten en met toeters en bellen heeft het zich pas na tweeëneenhalf jaar aangekondigd: Ophélies terrible two's. De dag van zijn intrede zullen we niet licht vergeten, daar we het drietalig over ons hoofd kregen uitgestort. "Eet je bordje leeg." "Neen, no, non!"
Dat zo'n kind op die leeftijd een eigen wil krijgt, vanalles zelf wil uitproberen of niet meer feilloos doet wat er gevraagd wordt, is lastig maar tegelijk een deel van het groeien (lees je in de boekjes). Maar dat het ook per se moet gepaard gaan met kattenkwaad van een vervelende strekking, daar wordt nergens met een woord over gerept.
Pierrot zit al een tijdje in zijn print-me-eens-100-kleurplaten-en-dan-kleur-ik-ze-in-een-mum-van-tijd fase. Dus Lili gaat gezellig zitten meedoen. Ze begint poeslief met het tekenen van piepkleine cirkeltjes op een blaadje papier. Ze durft ook wel al eens een prinsesje in te kleuren. Meestal heb ik weinig zin om dit vredige tafereeltje langer dan vijf minuten te aanschouwen, dus ga ik snelsnel even wat anders doen. Zo fout! Bij mijn terugkomst zit enkel nog de ene helft van het vredige tafereeltje te kleuren en de iets minder vredige helft heeft de vlucht genomen een spoor van cirkeltjes achterlatend op kraakwitte muren, nette zittingen van stoelen en elk kussen op de sofa. Uiteindelijk kan ik haar onderscheppen bij de viskom, waar ze driftig vissen op haar potlood staat te spietsen.
Er gaan ook wel goede zaken gepaard met haar leeftijd. Zo kan ze zich bijzonder lang bezighouden met allerlei tasjes. Ze gooit alles wat ze op haar weg tegenkomt in kleine en grotere exemplaren en dan gaat onze baglady in de sofa zitten. Ze neemt het vliegtuig naar Akika, Amika of naar mammie en pappie. Net tijd genoeg om even een mand vuile was in de machine te gooien, en misschien ook nog even te roeren in de pan saus op het fornuis. En dan dringt plots die enge stilte tot me door. Lili zit in een hoekje van de eetkamer, haar mond propvol tictacs (mijn medicijn voor verdrietjes en andere ongelegenheden), een slijmerig spoor druipt van haar kin, in haar ene hand een tube lippenbalsem, in de andere hand de lippenbalsem, gezeten tussen bankkaarten, klantenkaarten en de rest van mijn tasinhoud. Een grijns van hier tot 20 tictacs verder.
We hebben als maatregel Pierrot als waakhond opgeleid. Er heerst tegenwoordig een echt verklikkersregime in ons huis. "Mama, Lili zit in de kast te rommelen!" "Zucht, ik kom", "Mama, Lili giet sap over mijn kleurplaten!" "Zucht, ik kom", "Mama, Lili..." "Zucht, ik kom". Voorlopig werkt het systeem, we zien later wel weer hoe we de klikspaan uit Pierrot verwijderd krijgen.
Trouwens, de laatste keer dat hier een ijzige stilte hing, was het meneer die knipknip druk in de weer was met zijn knipknip schaartje, knipknip, en daar gingen zijn plukjes haar. Terrible four's? Nee, no, non toch, hé...