Mannen weten waarom...

Na een vijftal jaar stil observeren van het dagelijkse leven in Dakar, beginnen zich toch wel een aantal patronen duidelijk af te tekenen. Dat dit geen echt vrouwvriendelijke omgeving is, konden de huishoudster en ik onlangs aan den lijve ondervinden.
Vooreerst moet ik u een interpretatie van mijn jarenlange observatie meegeven, namelijk dat hier een soort ladder van respect van toepassing is. Ergens onderaan bengelen huishoudsters en vrouwen van alle werk. Het is de quantité négligeable van de maatschappij, een groep waarop je ongebreideld mag schreeuwen en commanderen. Net daarboven lokaliseer ik de blanke vrouw: een dwaze niksnut die de stromen geld van haar hardwerkende echtgenoot opsoupeert, net goed genoeg om je koopwaar aan het driedubbele van de prijs aan te slijten. Daarboven wordt er een groep vrouwen geplaatst waarvan naarmate de status toeneemt ook de minachtende blik verscherpt en de mercedes waarin gezeten van model verjongt.
Als de twee onderste treden van die ladder in conflict komen met een buurman die alom bekend staat als 'le vieux' (en ook nog uit een eerbiedwaardig religieus broederschap stamt) breekt de hel los.
Le vieux laat al van voor de zomer zijn huis naast ons met enkele etages in de hoogte en breedte uitbreiden. dat we sinds dan al een vijftal handenvol slapeloze nachten achter de rug hebben, kan hem niet echt deren. Dat ik met zijn werknemers had afgesproken dat ze de buitenmuren die grenzen aan onze tuin zouden komen plamuren als onze tuinman een oogje in het zeil kan houden (dus op maandag, woensdag en vrijdag) deed hem steigeren. Eerlijkheidshalve moet gezegd dat ik hen al een paar keer onverrichterzake naar huis had gezonden na het herhaaldelijk aanbellen op dinsdag, donderdag en zaterdag. En net dat deed le vieux alle eerbiedwaardigheid over boord gooien. Al schreeuwend "les blancs, les imbéciles" kwam hij ons poortje zo goed als in elkaar rammen. Omdat het toen erg lelijk werd (hij duwde mij hardhandig de straat op en gaf onze huishoudster een aantal rake klappen), zal ik het verhaal wat inkorten. Sven kwam samen met een Senegalese collega van zijn werk om het een en ander uit te praten. Met zijn drie mannen zouden ze het onder elkaar wel even oplossen. Ikzelf had toen allang mijn rug gekeerd, want de oververhitte man had geen oren naar mijn vrouwenstem. Moraal van dit verhaal? Na anderhalf uur prietpraten, excuseerde de man zich tegenover Sven voor het beledigen van diens vrouw. Alles vergeten en vergeven, je weet wel, mannen onder elkaar...

Als ik die mannen onder elkaar (een groep wachters en tuinmannen uit de buurt) hier gezellig op mijn oprit en stoep zie thee brouwen, moet ik heksentoeren uithalen om bij mijn garage te komen, laat staan de auto eruit te manoeuvreren. Geen gentleman die hoffelijk zijn voeten wat intrekt, zijn kont keert of zijn stoel weghaalt; liever nog laten ze me onder het doorgaande verkeer springen.
Waar ze dan wel weer een handje van weg hebben, is bemoeizucht. Of ik iedereen persoonlijk gegroet heb. Of als ik weer eens gepakt en gezakt uit de supermarkt kom en twee van school terugkerende kinderen veilig het huis moet inloodsen (voor hen gaan de voeten plots wel de lucht in). Dan gebeurt het wel eens dat ik eerst de boodschappen uitlaad en dan pas de kinderen (Lili zit ook steeds nee te schudden als ik haar wil losmaken). Als er dan eentje eigenwijs de opmerking maakt: "Madame, vous avez oublié les enfants dans la voiture.", durf ik al eens slinks uit te halen met een kilo appelen.
Dat ik hier dan in de straat bekend kom te staan als een Xantippe, laat ik genoegzaam over me heen gaan.